Θα γίνεις;

scarsτα τέρατά μας…μας επισκέπτονται όταν η θάλασσα έχει ηρεμήσει…όταν λέμε πως βάλαμε τα πράγματα σε τάξη..όταν κάναμε αλλιώς τους λογαριασμούς μας. Έρχονται για να επιβεβαιώσουν αν νίκησαν ή αν νικήθηκαν..από ανασφάλεια κι εκείνα ή από εγωισμό σαν κι εμάς.. Θα μου πεις από εμάς γεννημένα ήταν…

έρχονται οι μνήμες με τις νοσταλγίες..όσα συγχωρέσαμε κι όσα νομίζαμε οτι συγχωρέσαμε κάποτε και πολεμάνε με ο,τι όπλο βρουν όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας βρουν διαθέσιμη. Έρχεται εκείνο το παιδί που κάποτε πήρε το δώρο του λειψό και τώρα το ζητάει και δεν το βρίσκει πουθενά..έρχεται εκείνο το παιδί που του έλεγες όχι χωρίς γιατί ή που το γιατί σου δεν έφτανε ή δεν του ταίριαζε…Κουβαλάμε εκείνο το πεντάχρονο…κι εκείνο το δεκάχρονο..και το δεκαοχτάχρονο και όλα τα παιδιά μας μαζί. Τα κανακεύουμε ή τα αφήνουμε στην άκρη σαν τιμωρημένα…τα νταχταρίζουμε για να ηρεμήσουν ή τα αφήνουμε να κλαίνε..τα πάμε ταξίδια ή τα αφήνουμε να κοιτάζουν τους τέσσερις τοίχους..τα βάζουμε να μιλάνε ή τους λέμε να σωπάσουν…»Σσσσ Σσσ Σσσσ» με ρυθμό νανουρίσματος μήπως και τα ξεγελάσουμε και κοιμηθούν…και φύγει ο νους από δίπλα τους πατώντας στις μύτες μην τυχόν και τα ξυπνήσει…

Κουβαλάμε το εγώ μας σε χίλια κομμάτια…μπλεγμένο με το εσύ…το εσείς..το αυτοί το εμείς..ανακατεμένο με το παρελθόν και το παρόν και το μέλλον….και προσπαθούμε να επιπλεύσουμε στη δική μας θάλασσα…αργότερα να φτιάξουμε πλοίο μεγάλο για να ταξιδέψουμε όπου λαχταράμε…και ύστερα να βρούμε εκείνο το λιμάνι που θα αράξουμε..μαζί με τούτα τα θηρία που προσμένουμε να εξημερωθούν…

δεν ξέρω αν πρέπει να ξεφορτωθούν σε άλλο λιμάνι ή αν πρέπει να συμμορφωθούν με τους νέους κανόνες..Αν θα ρχονται πάντα μαζί με τις αποσκευές και σαν γνήσιο ελληνικό αυτοκίνητο ταξιδιού θα στριμώχνονται σε κούτες και σε σακκούλες…σε ένα τίγκα πορτ μπαγκάζ… Πόσα να κουβαλάμε πια… Και αν δεν τα κουβαλάμε τι θα μας ορίζει;

τα τέρατά μας είναι εκείνα τα εγώ τα ξεχασμένα…τα γιατί εγώ…τα έτσι εγώ..τα καθόλου εγώ…εκείνα που σώπασαν για κάποιον λόγο…και μπερδεύτηκαν..ανακατεύτηκαν σαν κουβάρι…και τώρα να ύστερα από χρόνια εσύ κι εγώ θα πρέπει να το ξεμπλέξουμε και να σου η όαση με το γυαλιστερό ψαλίδι… Να τους κόψω λες αυτούς τους δεσμούς…να γίνω ελεύθερος…

Θα γίνεις; Θα γίνω;

Advertisements