ένα γεια…

memoryπάνε κάτι μέρες που σε θυμήθηκα. το ένα έφερε το άλλο. και κάπου εκεί κοίταξα στον ουρανό. και μετά στη γη. κοιτάζω έναν άγγελο και του λέω οτι δε γνώρισε έναν άλλον. πώς γίνεται 2 άγγελοι να μη μπορούν να συναντηθούν; να δεις που αυτό θα με ρώταγε..αν μιλούσε. μένουν σε άλλες γειτονιές; είναι τόσο μεγάλος ο τόπος τους;

τι να της πεις. με στεναχωρεί. τώρα με τσιτώνει περισσότερο. που δε θα έχει τούτες τις εικόνες. που στερεύει η ντομάτα η γλυκειά…που δε μυρίζουν οι κήποι…που μάυρισε η θάλασσα…και γέμισε από μπιτς μπαρς.. που δεν ασβεστώνουν τον δεκαπεντάυγουστο …που δεν ακούγονται τσακωμοί στο καφενείο η Ακρόπολις..που δεν περιμένει η θεία στο παράθυρο το άσπρο φιατάκι…που δεν κάνει το σταυρό της η άλλη και δεν καθαρίζει κανείς τον Αη Φανούρη…που δεν ακούγεται το γέλιο εκείνο το χρυσαφένιο από το τρίκυκλο της φασαρίας σαν κατεβαίνει την κάτω ρούγα και σταματά στο κόκκινο παράθυρο…μα ούτε και το παράθυρο αυτό δεν υπάρχει πια..μπήκαν τα αλουμίνια..δε θα κρεμαστεί σαν τη μάνα της να βγει από εκεί…και δε θα πληγώσει τα ξυπόλητα πόδια της στο χωματόδρομο…πλακοστρώθηκε πλέον..

με τσιτώνει..και αναρωτιέμαι..τι θα βρει να την κρατά όπως κράταγε εμένα; τι μνήμες..τι χέρια ζεστά..αφού δε θα χει εκείνη τη μαγκούρα να χτυπά γλυκά στην πόρτα του σπιτιού και να ακούγεται το τρυφερό «Εδώ είστε..ήντα κάμετε σήμερο;»

είπα να σου στείλω ένα γεια εκεί ψηλά. να μου τους χαιρετάς όλους. κοίτα μας..γελάμε με τις σκιές και με τα τραγούδια..μας αρέσουνε τα φωτάκια και αγαπάμε τους ήχους από τα νερά…θα της μάθω να αγαπά και να σέβεται…για να σου μοιάσει..

Advertisements