Για να κλικάρει η καρδιά…

IMG_3911_sΒραδινή υποδοχή με ομίχλη και υγρασία. Στο σπίτι αναμμένο τζάκι και καρδιές. Στην κατσαρόλα ζεστή σούπα γιατί κάποιοι νοιάζονται και το δείχνουν απλά. Η μικρή μου προσαρμόζεται με το καλησπέρα σας. Τι απορώ. Η προσαρμογή σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν υπάρχει. Είναι οικογένεια. Η οικογένειά μας. Η επέκτασή της.

Γιάννενα. Η πόλη μας. Οι αναμνήσεις μας. Τα γέλια τα φοιτητικά. Τα γέλια τα ερωτικά. Τα γέλια τα συναδελφικά. Τα γέλια τα συγγενικά. Κάποιοι προορισμοί μένουν μέσα μας. Και στο χέρι μας είναι να τους ποτίζουμε πού και πού με νέες αναμνήσεις για να τους κρατάμε ζωντανούς..να μη γίνουμε σαν τους μετανάστες με τα μπιλοζίρια και τα κάρα.

Η φωτογραφική μηχανή προσγειώνεται και πάλι στα χέρια μου. Για λίγο γίνομαι εκείνη που φωτογράφιζε ο,τι της άρεσε…ο,τι της έλεγε κάτι. Αυτό το κάτι που λαχταράμε εμείς οι μη επαγγελματίες…οι απλοί ερασιτέχνες…εκείνοι που είναι συνεπείς στο μάτι τους.. Για λίγο ο φακός και εγώ θα γίνουμε ένα. Και η αγάπη για την πόλη θα γίνουνε κλικ. Μια απλή μαγική συνεργασία. Σαν εκείνη που έχεις με τους ανθρώπους που δένεσαι μαζί τους και λαχταράς να τους χωράς στα κλικ της ζωής σου.

Έτσι πάει. Ναι. Δεν είναι  ο τόπος που σε δένει. Το ίδιο σκέφτομαι για το όμορφο νησί μου. Δεν είναι ο τόπος που σε κάνει να χτυπάς στον παλμό του. Είναι οι άνθρωποι που φτιάχνουν τον τόπο. Τον ομορφαίνουν. Τον κάνουν λαχταριστό. Τι νόημα θα είχε ένα ωραίο περιτύλιγμα με κανένα δώρο μέσα ή ένα δώρο που δε σου ταιριάζει;

Η Παγουρία μας. Και πάλι εδώ. Της δώσαμε τον ακριβό μας χαιρετισμό. Τη γνωρίσαμε στη νέα ζωούλα. Για να ξέρει οτι οι ρίζες της ξεκινάνε από εδώ. Και αυτό συγκινεί. Και βουρκώνει. Όλα ξεκίνησαν εδώ. Σε έναν μώλο. Σε έναν βραδινο περίπατο. Σε μια γλυκειά παντομίμα.

Οι ήχοι εκείνης της βραδιάς…τα γέλια με τα παγωμένα χνώτα…παντρεύονται με τη συνέχεια εκείνων των χρόνων. Στα Γιάννενα χτίσαμε οικογένεια. Και μάλιστα μεγάλη. Μια ρίζα ακούμπησε εκεί και έγινε τρίτη. Και γουστάρει η καρδιά να κλικάρει από εδώ κι απο εκεί. Να κόβει βασιλόπιτες που ξεχειλήσανε από αγάπη στο ταψί…να πίνει τσίπουρα κοντά στο τζάκι και να γελάει δυνατά…να πηγαίνει για καφέ εκείνον τον ίδιο αλλά ακόμα πιο τρυφερό και αγαπησιάρικο σαν τότε…

Αυτοί είναι οι τόποι που πρέπει να κρατάμε ετούτη τη μαγική ιεροτελεστία…του ταξιδιού…της προσμονής…του υγρού αποχαιρετισμού. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρέπει να κρατάμε στην καρδιά. Εκείνοι που μπήκανε στην καρδιά μας και διεκδίκησαν θέση και την κέρδισαν. Για να κλικάρει το χέρι όπου βρεθεί…να χαίρεται σε κάθε πάτημα του κουμπιού…

Για την οικογένεια εκεί πάνω…τη μεγάλη… μια γλυκειά καλή χρονιά…και να ναι το χέρι Εκείνου που κέρδισε το φλουρί…η προστασία που έχουμε ανάγκη…

Advertisements