Το τραγούδι της ψυχής…

song_sΞέρω θα με πεις και πάλι τοπικίστρια αλλά δε φταίω εγώ που η μικρή μου κοιμάται ψάχνοντας το χρώμα της αγάπης με ανωγειανούς ήχους.  Λατρεύω τον τρόπο που παραδίνεται…τα τραγούδια που έχει μάθει ότι προσκαλούν το Μορφεα. Λατρεύω που έμαθε ήδη τον Ψαρονικολη και η ανάσα της γλυκαίνει με τα χρώματα και τα αρώματα…ή που γελάει ακούγοντας τα τραγούδια που τη νανουριζαν στην κοιλιά κι όταν πρωτόρθε σπίτι…

Αυτή η παιδική γαλήνη στον ύπνο είναι που δείχνει πόσο ατσαλάκωτες είναι οι ψυχές τους ακόμα… Αν και πρέπει να ξέρεις φιλαρακι μου ότι αν δεν προσέξεις τώρα θα κάνεις εσυ τη ζημιά…αν δεν προσφέρεις αγάπη,στοργή ασφάλεια…αν δεν τα κοιτάξεις στα μάτια να δεις τις ανάγκες τους…θα κάνεις εσυ το μοιραίο λάθος..και στην μετέπειτα ζωή τους θα ψάχνουν για χρόνια να δούνε τι φταίει…

Τραγουδώντας το Λουδοβίκο… η θύμηση ξυπνά.. πάνε παρα πολλά χρόνια…κλεισμένη σε ενα δωμάτιο καθισμένη σε ένα παιδικό-εφηβικό κρεβάτι με το μπλοκ με τα ποιήματα  ανοιγμένο… τηλεφωνώ στο σταθμό μου και μιλάω στη Μυτηληναίου. Της ζητάω αυτό το τραγούδι…μου βγάζει ένα «Ααααχ…τι ωραίο αλλά δεν το εχω ακόμα…» και μοιραζομαστε μια γλυκειά στιγμή… σα να είχα βρει κάποιον να καταλαβαίνει την ανάγκη μου για εκείνο το τραγούδι…

Πόσος καιρός πέρασε…ούτε που μπορώ πλέον να μετρήσω…δειλιάζει το χέρι…πόσες αναμνήσεις… Αλλά έλα που όλα για κάποιο λόγο γίνονται… Και μπορεί να μη σου απαριθμήσω τους λόγους αλλά υπάρχει μια έντονη διάθεση να υποσχεθώ σε αυτό το πλασματάκι…πως όταν δε θα βρίσκει το τραγούδι της…θα ξεσηκώνουμε τον κόσμο ολόκληρο μαζί για να το βρούμε…

Στο υπόσχομαι.

Αλήθεια.

Advertisements