Ας αγαπιόμαστε…

λαμπάδα2014Πάσχα 2014 λίγο μπερδεμένο και λίγο κουραστικό. Λίγο μελαγχολικό, λίγο αγχωμένο λίγο νοσταλγικό. Κρύβει ένα 19αρι που εσύ δε θα το θυμάσαι αλλά εμένα μου έχει κολλήσει. Ανάβει ένα καντήλι και ένα θυμιατό και μπουσουλάει πάνω σε μια άσπρη πλάκα μια σταγόνα αίμα από τούτο τον ποταμό και αναγαλλιάζει η καρδιά με το «Δες την πώς γελά και πώς φωνάζει…»  μας μοιάζει …

Πάσχα μιας άσχημης αναμονής που μυρίζει φάρμακα και νοσοκομείο. Από εκείνες τις μυρωδιές που σιχαίνεσαι όχι γιατί μυρίζουν άσχημα αλλά γιατί μυρίζουν ετούτο το διάολο που κατατρώει τα πάντα όταν φανεί.  Και λες γιατί ρε γαμώτο και σε πιάνουν τα κλάματα εκείνα τα σιωπηλά γιατί δεν κάνει να ανοίξεις ετούτο το κουτί από σεβασμό στους άλλους που πονάνε περισσότερο από εσένα…

Πάσχα με μια άλλη ζωή μαζί. Τη ζωούλα που πλέον κουβαλάς μαζί σου παντού. Και σου αρέσει. Όσο κουραστικό κι αν είναι το πρότζεκτ. Αγαπάς τα φωνήεντά της…τις μικρολεξούλες..τα γέλια της και λες αυτή η ζωή τι απλόχερη που είναι. Κι ας κουτουλάς από τη νύστα εκείνων των δοντιών και της κοιλίτσας που δε δέχτηκε εύκολα ξανά το αθηναϊκό νερό και με το δίκιο της..

Το δίκιο της και το δίκιο μας ναι. Αυτό που λέει..να βρούμε εκείνη την άκρη ετούτο το μέρος να γίνει το πορτάκι του σπιτιού μας. Η προέκταση της καρδιάς μας. Να σκουπίζεις στο χαλάκι τα παπούτσια από την άμμο και να μυρίζει ο γιακάς που σιδερώνεις αλμύρα που δεν έδιωξε κανένα πλυντήριο από σεβασμό. Αχ να γίνει το αχ πραγματικότητα…

Πάσχα του 2014.  Πολύ πιο ώριμο. Τώρα ξέρεις. Πως μόνο στα δικά σου φτερά μπορείς να στηρίζεσαι. Πως ο,τι λογαριάζεις πρέπει να ξεκινά από εσένα και να προσδοκά από εσένα. Εμαθες 9 μήνες τώρα οτι ο,τι πιο πολύτιμο έχεις για τούτη τη ζωούλα που ξενυχτάς και κοπιάζεις είναι τα 2 σου τα πόδια. Και διώχνεις μακριά σιγά σιγά την πίκρα μιας δήθεν αδικίας. Κανείς δεν είναι για κανέναν. Κανείς δεν ανήκει σε κανένα. Το σχολείο της μικρής σου στο έμαθε κι αυτό και το κύκλωσες στο μπλε σου τετράδιο με το ντύμα και την ετικέτα. Κακομαθημένο δε θα γίνεις στα γεράματα. Εξάλλου όποιος θέλει μπορεί να είναι και θα είναι. Αυτό είναι το νέο σου ρητό. Οικογένεια είναι εκείνοι που στέκονται στο πλάι σου χωρίς κάποιο τίτλο. Αν τον έχουν κιόλας ακόμα καλύτερα.

Πάσχα του 2014 μας βρίσκει γερούς και χαρούμενους. Αρκεί ένα νιάνιαρο για να σου διώξει τα περιττά. Ναι τα περιττά. Η ζωή μας τριγυρίζεται από διάφορες περικοκλάδες απολύτως περιττές. Που ξαφνικά το αντιλαμβάνεσαι. Σου αρκεί πλέον η χαρά…η απλότητα της χαράς. Εκείνο το χαχάνισμα στο κρεββάτι..ή το διάβασμα ενός παραμυθιού με το κεφάλι να ακουμπά στο στομάχι και το τρυφερό χεράκι να πιέζει το μπούτι σου απο αγωνία για την επόμενη χιλιοδιαβασμένη σελίδα και να παίρνεις το μάθημα πως το χαμόγελο δεν μπαγιατεύει…στην καθημερινότητα όση επανάληψη κι αν έχει..γιατί έχει και 9 μήνες τώρα μπορώ να σου πω για πολλές επαναλήψεις άνετα…

Πάσχα της αγάπης. Πέρασε κι αυτό. Να μας μείνει η αγάπη μωρέ φιλαράκι. Τίποτε άλλο. Καμιά φορά είναι τόσο δυνατή που μπορεί να βοηθήσει στον οποιονδήποτε διάολο έρθει να χαλάσει τη σειρά..Καμιά φορά…όχι πάντα το ξέρω..

Θα το αφιερώσω το άρθρο αυτό. Σε εκείνους που με αγαπάνε. Σε εκείνους που με χώρεσαν στο μυαλό τους και στην καρδιά τους. Και όπως πάντα κοντά σε μια τέτοια εποχή θα κοιτάξω γλυκά στον ουρανό και θα του πω…το ξέρω το ξέρω..έχεις βάλει σίγουρα κι εσύ το χεράκι σου…και μετά μου στριφογύριζες το μουστάκι απο χαρά και περηφάνια…

Ας αγαπιόμαστε λοιπόν…χρόνια πολλά και ΚΑΛΑ!

Advertisements