ο Μάης έφυγε…

nudeΟ Μάης έφυγε ανακατεμένος.  Στο χρωστάω αυτό το στόρυ. Ή μου το χρωστάω έστω. Ναι έτσι όπως τα ακούς. Διαολεμένα ανακατεμένος. Είχε από όλα ο μπαξές. Θα μου πεις αυτή είναι η ζωή όντως.

Ενας παππούς ταξίδεψε στον ουρανό και ο αδερφός του σχεδόν λαχανιασμένος ένα μήνα μετά τον πρόλαβε στο παρατσάκ στην πόρτα των αγγέλων. Να τα λένε άφοβα πλέον οι 2 μαυρομάλληδες οι επαναστάτες των γηρατειών. Περίεργη αίσθηση αυτή και ένας φόβος που δε θα μοιραστώ. Ο χρόνος ο άτιμος. Και ένα να μαστε καλά και τίποτε άλλο.

Με βρήκε να σβήνω 35 ολόκληρα κεριά. Και όμως. Και σήμερα μες στο αυτοκίνητο χαζεύοντας τα φοιτητούδια στη στάση, με θυμήθηκα να πατάω τα ξερά φύλλα στη δική μου στάση του λεωφορείου απέναντι από το κτίριο της ιατρικής των ιωαννίνων και του «καραβιού» μας  και να γράφω ποιήματα με το νου και την καρδιά. Πότε έγινε αυτό; Το αμάξι μου έχει ένα Baby on board κολλημένο και η καρδιά μου έχει φουλάρει. Αλήθεια πότε έφυγαν; Ρωτά κι η κοπελιά στο ράδιο..τι ονειρευόσουν στα 10; Και κολλάει το μυαλό..κάτι έχω χάσει κάτι έχω αφήσει ασυνείδητα κενό. Κάπου ανάμεσα στην Τετάρτη δημοτικού και στο Λύκειο έκανα κενά. Εξαφάνιση εμφάνιση…όπως το σκεφτομουν λίγο καιρό πριν. Σαν κουμπιά που αναβοσβήνουν..ένα 0 και 1 και εγώ. Μα πώς στο καλό; 35 χρόνια..και θυμάμαι τα 15! Και όχι τα πρώτα 15…αλλά να ετούτα τα τελευταία.  Μα ετούτη η χρονιά και η προηγούμενη έχουνε λεπτομέρειες τρομακτικές. Εκείνο το σποράκι που έγινε άνθρωπος..πώς ζούσε εκεί μέσα; Πότε τρύπωσε; Πότε χώθηκε στα 2 και γίναμε 3. Και όχι 2 και ένα. Αλλά 3. Μεγάλη σημασία και τούτο…

Θα μου πεις είχε και τα δύσκολά του. Να παρκάρει το αμάξι με ένα άδειο κάθισμα σε ένα μετρό κοντά και να καρδιοχτυπά η ανησυχία, η στεναχώρια..να φωνάζει το φιλαράκι ..πού πας και την αφήνεις μόνη..και να σου το υπόγειο κλάμα εκείνο το ύπουλο που τρέμει το σώμα αλλά δε βουρκώνουν τα μάτια…ξουτ να πεις στη θλίψη να μη στάξεις στο πληκτρολόγιο της δουλειάς…και να το κρύψεις το άτιμο το δάκρυ που δραπέτευσε γιατι δε θέλεις νταντέματα..ή μάλλον δε θες να ανοίξει εκείνο το κουτί με την απορία..τι κάνεις εδώ.. Και να το το ανθρωπάκι μου..να ανοίγω την πόρτα και να γελάει το σώμα του…να μη με αφήνει στιγμή..και να σου αυτή η αγάπη..από το μεγαλύτερο αγχολυτικό του κόσμου..να σβήνει τα πάντα…να μηδενίζει το χρόνο. Ας στο διάολο πια κι αυτός ο άτιμος. Να πώς τον βάζουμε τιμωρία. Έτσι μόνο έτσι!

Μας βρήκε και καλλιτέχνες. Αναρτήσαμε και πάλι πίνακες προχωρημένους. Κάτω από λαμπιόνια με ποίηματα και τέχνη και μεράκι. Και να την η ζωή πώς τα χωρά όλα όσα αγαπάς. Εκείνα που δεν αγαπάς δεν χωράνε μόνο. Και σε ζορίζουν. Και εκείνους που σε μπερδεύουν με την αγάπη τους τους είδες κι αυτούς στο Μάη και νευρίασες. Μα πότε θα τον διώξεις αυτόν τον θυμό απορείς να πάει και τούτος στο διάολο; Πού θα πάει. Θα κόβει δρόμους κάποτε σε τούτα τα ενχολητικά εμπόδια και η καρδιά. Για χάρη της θα το κάνω και αυτό. Το ξέρω..Ζήτημα χρόνου είναι..

Μας βρήκε και ψηφοφόρους. Από εκείνους τους καλούς. Που ψηφίζουν τους ίδιους. Για να κοιμούνται και πάλι τα παιδάκια του νηπιαγωγείου στη γειτονιά μου στα ολοήμερα με τους γονείς να στάζει ο ιδρώτας για να τα βγάλουν πέρα..έξω από τις τουαλέτες που δεν καθαρίζει κανείς σε αιώρες που κρέμονται πάνω από βρώμικα νερά με ένα πλαστικό τάπητα όλο μύκητες. Κλαπ κλαπ…μπράβο σας πρόβατα..βλαμμένοι άνθρωποι. Ηλίθιοι Έλληνες που ΔΕΝ αγαπάνε τον τόπο τους.  Πάλι τον μπάρμπα από την Κορώνη έχουνε στο μυαλό..αθάνατη λογική..και τρομαγμένα γεροντάκια που λένε ναι στην αγορά που άνοιξε..ή μπερδεμένα άτομα που δεν είδανε πως ο,τι κοκκινίζει δεν είναι χρυσός.. Ετσι όμορφα ξεφτιλιστήκαμε..

και σου ρχεται και μες στο Μάη το κορυφαίο θέμα. Ανθρωπισμός! Ας γελάσω!  Πού τον μάθανε τα δόλια; Αηδίες..Πόσο ανθρωπιστική παιδεία έχουμε..να λυποθυμάνε τα παιδάκια στα σχολεία από άδειο βαλιτσάκι φαγητού…να σβήνουν καλοριφέρ…να τερματίζουν όνειρα για σπουδές..Για ποιον ανθρωπισμό να μιλήσουν. Για …φαρμακονήσια..για ματωμένες φράουλες..για τους καρκινοπαθείς που δε βρίσκουν τα φάρμακά τους…παρά μόνο σε τίποτα κοινωνικά φαρμακεία και αν είναι τυχεροί; Για το αυτονόητο της περίθαλψης που ο άλλος βλαμμένος στέρησε;  Για ποιον ανθρωπισμό να μιλήσουν; Αντε να πούνε για την εκομπή του αντέννα με το Σάκη και τους ήρωες ανάμεσά μας…ή για το ΣΚΑΙ που θυμάται τους άστεγους κάθε χειμώνα…ή έστω τα δέντρα μας..ή στη χειρότερη να μιλήσουν για τη μάνα του Μάικ του φασολάκη…όλοι αυτοί ξέρουν από ανθρωπισμό..

Μπερδεμένος Μάης. Κάθε φορά έχει και μια πληγή περίεργη. Πάνε χρόνια τώρα που κάθε φορά λερώνεται από κάπου. Και του χω και αδυναμία να φανταστείς…

Ας δίνουμε την υπόσχεση βρε φιλαράκι σε τούτα τα αγγελάκια πως δε θα τα αφήσουμε να νιώσουν μετέωρα..μπερδεμένα. Ας τα προστατεύσουμε όχι με ένα ψέμα αλλά με τις αλήθειες μας. Και ας τους μάθουμε πως η καλύτερη ανθρωπιστική πράξη πλέον στην χώρα μας είναι μια επανάσταση. Το όχι μας. Ας μάθουν πως μόνο με όχι μπορουν να κερδίσουν..και όχι με τα ¨ναι» που λένε τόσο εύκολα όλοι οι μπουζουκοκέφαλοι στη Βουλή λες και τους ρωτάνε αν θέλουν πιτόγυρο…

 

 

Advertisements