Για την Άννα…

churchΞέρω που λες μια Αννα…

Μια απλή Αννα. Σαν όλες τις Άννες που κυκλοφορούν ίσως. Ίσως και πάλι όχι. Με γέμισε τόσες ιστορίες που μπορώ να τη φανταστώ μικρή να καθαρίζει με το πανάκι της τα κάγκελα της κουνιας της ή να τη βλέπω τώρα μεγάλη χωμένη για ώρες μέσα  στο σπιτάκι των σκύλων της με το κινητό μαζί να καθαρίζει ο,τι βρει και να λάμπει η κάθε γωνία. Τη φώναζε ο Αντρέας της κι εκείνη διασκέδαζε καθαρίζοντας.

«Θα φάμε καμιά φορά;» φώναζε ο Αντρέας της.

Ο Αντρέας της… Δεν τον ξέρω. Δεν τον ήξερα. Ήξερα πώς τη γνώρισε και τα πείσματα που του έκανε. Τη φανταζόμουν σε εκείνο το πρώτο ραντεβού με τον άγνωστο ραδιοφωνικό παραγωγό με την ωραία φωνή που άκουγε με τις ώρες και την απομυθοποίηση μιας υπερβολικής εικόνας που είχε σε εκείνη τη συνάντηση… και να σου τα πείσματα και να σου το κυνηγητό από τον κυνηγό Αντρέα της.

Ουυυυυυ  ξέρω πολλές ιστορίες να σου πω. Κι εκείνη την άσχημη για τον όγκο στον εγκέφαλό του ξέρω. Και το ταξίδι έξω ξέρω και τη χαρά της επιστροφής ανακατεμενη πάντα σα σκιά  με μια διαρκή αγωνία για το μετά. Κι εκείνη η Αννα που όχι δε μοιάζει με καμιά δε σταματά πότε για χάρη του. Τα κάνει όλα…

Θυμάμαι να την κυνηγαω με φαγητό ή γλυκό και τίποτα εκείνη. Μίση μερίδα ανθρωπος. Και τη θυμάμαι να με φροντίζει πριν γεννησω έτσι απλά αυθόρμητα και αργότερα να κάνει τη μικρή μου να γελά…και το σκατούλι μου να τη φωνάζει με το όνομα της κι ας τη βλέπει λίγο.

Αυτή η Αννα που της έφερνα το φρέντο το σκέτο με τη σαντιγυ και τη δούλευα…αυτή η Αννα η άτρωτη…τώρα τρωτή..στα μαύρα Του θύμωσε και Του φωνάζει. Και εγώ ένα άσπρο τριαντάφυλλο κρατάω μόνο να το ρίξω εκεί δα μέσα στον Αντρέα της που νίκησε τον καρκίνο αλλά όχι τη μοίρα….

Γυρίζω στο σπίτι ακόμα πιο μαύρη από τα ρούχα της με το φιλί στο μάγουλο της το υγρό στη σκέψη. Πόσο θα θελα να της πω κάτι παραπάνω από τούτο που της είπα. Μα μάλλον πως το …θα περάσει…ίσως να αρκεί για την ώρα…κι ας είναι το δυσκολότερο κομμάτι…

Για την Αννα μου το άρθρο… που δεν είναι συγγενής ούτε κάποια φιλη. Αλλά είναι από εκείνους που αγαπάς χωρίς τίτλους. Γιατί σου δίνουν αγάπη έτσι απλά γιατί έχουν να δωσουν. Για την Αννα και τον Αντρέα της…και τον άτιμο το διάολο που τα αναποδογυριζει όλα …και πάνε εκείνα τα καλοκαιρινά σχέδια..κι εκείνα τα χαχανητά που κάναμε στο τηλέφωνο…ουφ…

Advertisements