Benedictus…

cellosΥπάρχει ένας τόπος αυτός της μουσικής που μπορεί να σε ταξιδέψει σε μέρη που δεν υπάρχουν στο χάρτη και έχει τη μαγεία αν το θελήσεις να ενώσεις χρονικές στιγμές μέσα από πλήθος αναμνήσεων.

Εδώ στο Γκάζι με τους 2Cellos να ταξιδεύουν τον κόσμο εκείνον που θέλησε να μπει στο καράβι της θύμησης, μια πυγολαμπίδα χωμένη μέσα σε ένα άσπρο μπαλόνι με τράβηξε από το χέρι. Είδα όλες τις στιγμές εδώ μέσα, τις γωνίες που παρακολούθησα συναυλίες με την καρδιά κατακόκκινη και άλλες θυμωμένη και κατάμαυρη, τις μέρες που είδα μια έκθεση ή που κουβαλούσαν τα μικρά μου ανιψάκια τσάντες με ρούχα και παιχνίδια… Εδώ στο Γκάζι..κάποτε πέρασαν ένα τσουβάλι σκέψεις. Νέες και παλιές. Αυτό που υπήρξα και αυτό που είμαι τώρα κι αυτό το άγνωστο που θα γίνω λίγο πιο μετά…και κυρίως αυτό που γίνομαι κάθε λεπτό…

Εκείνο το φωτάκι εκεί μέσα στο μπαλόνι..φώτισε μια ολόκληρη περίοδο γεμάτη απο συναισθήματα που οδήγησαν κάπου. Σαν ένας κρυφός πόλεμος με ήττες και νίκες που έγινε για κάποιο σκοπό. Πόσο πανέμορφο είναι να πολεμάς για έναν σκοπό που ακόμα δεν ξέρεις…που ίσως και να ξέρεις..

Και πόσο τέλειο να συναντάς αν το θελήσεις εκείνους που σε βοηθάνε να αλλάξεις. Από το πουθενά έρχονται για να συντονιστείς μαζί τους να σε πάνε κάπου αλλού για να τελειοποιήσεις το έργο σου…για να γίνεις εκείνος ο άλλος που σου ταιριάζει καλύτερα..Να ζηλεύεις ..να ποθείς…

Και πόσο ακόμα πιο τέλειο να χεις και εκείνο το όμορφο επιτελείο ανθρώπων που γνώρισες σε κάποιον άλλο σταθμό πιο παλιο του ταξιδιού σου..αλλά εξίσου σημαντικό..και να νιώθεις πως είναι το σπίτι σου…να αγαπάς αδερφικά και ανόθευτα. Οσο ανόθευτα μπορεί κανείς να αγαπά σε αυτόν τον κόσμο..

Η ζωή είναι ερωτική. Και αν τη δεις έτσι…δε θα πάψεις ποτέ να θες…να ελπίζεις σαν ένας αθεράπευτα ρομαντικός και ερωτεύμένος τυπάκος με ένα μπαλόνι κατακόκκινο στην καρδιά. Θα φτιάχνεις ιστορίες από το πουθενά και θα γίνεσαι εκείνος ο τυχερός πρωταγωνιστής… Θα λαχταράς…θα ξενυχτάς με όμορφες σκέψεις..θα μεθάς..θα προσδοκάς..θα ελπίζεις τόσο μα τόσο πολύ…

το μπαλονάκι πετά μπροστά μου…κάποιος μέσα στο πλήθος που αφέθηκε στη μουσική το άφησε να φύγει…Ετσι κι εγώ με το μικρό μου flash back άφησα να φύγει ένα τρυφερό ευχαριστώ στους ανθρώπους που αγάπησα πολύ και αγαπώ…Και ένα μεγάλο ευχαριστώ..στην τύχη..αλλά και σε εμένα…που τους έφερα κοντά μου…και έδωσα εκείνη την όμορφη ευκαιρία σε έναν άχρονο χρόνο..να έρθουμε κοντά..να μοιραστούμε..να αλλάξουμε..

να αγαπάμε..στο έχω ξαναπεί…

να μου σαι καλά…κι εσύ…κι εσύ…κι εσύ…

Advertisements