Κύκλος και μπαστουνάκι…

life_as_it_is

Tο μικρό μου διαολάκι μεγαλώνει. Περνάει ο χρόνος. Δεν ξέρω πώς και τι. Κάποιες φορές λέω πως κάνει ατελείωτες ώρες να περάσει ένα λεπτό και άλλες φορές περνάει σα σφαίρα. Δεν περπατάει πλέον. Τρέχει. Τρέχει τόσο γρήγορα. Σου αφήνει και τα χέρια. Τα θέλει και τα 2 ελεύθερα. Το λατρεύω το συναίσθημά της. Το να μπορεί να περπατάει μόνη. Να αποφασίζει το πού θα πάει εκείνη.

Εκεί στο αεροδρόμιο λίγες ώρες πριν, μπαινοβγαίνει από τις πόρτες που ανοίγουν, κάνει το σαλίγκαρο στους διαδρόμους που χωρίζονται από υφασμάτινες γραμμές. Από πίσω και εμείς. Να παρακολουθούμε εκείνη τη τελίτσα στην κοιλιά μου. Που με ανακάτευε και δε μου άρεσε να μυρίζω τίποτα. Και τώρα η κάθε μυρωδιά που την έχει μέσα χτίζει ανάμνηση. Η μυρωδιά της εκδρομής, του πρώτου άλογου που είδε, της πρώτης πάπιας, το πρώτο γατάκι που χαιρέτησε και του έκανε κούκουτσά… Η μυρωδιά του φιλιού της που δίνει όποτε εκείνη θέλει. Και εκείνο το φεγγάρι το τυχερό που πήρε χτες εκατομμύρια φιλιά κοιτάζοντάς το από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

Η ζωή άλλαξε. Οι ρυθμοί της είναι άλλοι. Οι ανησυχίες άλλες. Και η κούραση επίσης. Εκείνη που κάποιες φορές μας κάνει σκληρούς. Με τους άλλους, με εμάς. Παλεύει το δύσμοιρο σώμα να τα χωρέσει όλα. Τη δουλειά, το μαγείρεμα, το σπίτι, το παιχνίδι, τον ύπνο και τούμπαλιν. Κάθε βόλτα δε μπορεί να είναι και τόσο αυθόρμητη. Θες πάνες, νερά, μωρομάντηλα. Φαγητό, φρούτα και τα λοιπά. Και δε πα να πέφτεις κάτω σήμερα από τη ζαλάδα. Θες να της δώσεις εικόνες. Να τη βγάλεις από το κουτί του σπιτιού. Να δει να νιώσει, να της δείξεις τα δέντρα, τα φύλλα, τα μπασταρδεμένα χρώματα του φθινόπωρου, να νιώσει πώς είναι να ψιχαλίζει.

Η ζωή άλλαξε. Ναι έχει άλλους ρυθμούς. Έχει μεγάλη αίσθηση ευθύνης. Έχει νύστα. Έχει αϋπνίες για κάποιο δοντάκι, για ένα συνάχι, για μια κοιλίτσα πονεμένη ή για έναν εφιάλτη. Οι ρυθμοί άλλαξαν. Να χωρέσει το μαγείρεμα εκεί για να χωρέσουν οι κούνιες εκεί για να κοιμηθώ νωρίς, να ξυπνήσω νωρίς. Έχει ταινία που στην αρχή της ροχαλίζεις ήδη. Και ροχαλίζεις. Δεν κοιμάσαι απλά. Κάνεις απίστευτο θόρυβο. Και σου λείπουν και οι βόλτες εκείνες οι ανέμελες. Και εκείνα τα ξενύχτια. Έχεις να πας σινεμά δεν ξέρεις από πότε..και έχεις να πας σε ένα εστιατόριο ή μια ταβέρνα ή ένα μπαρ επίσης δεν ξέρεις από πότε…Και τους φίλους έχασες τους βλέπεις μία στο τόσο…και προσπαθείς ανάμεσα σε τραμπάλες, κυνηγητά και ταίσματα να τους πεις και να ακούσεις δυο κουβέντες…

Κι όσο και να θυμώνεις μερικές φορές, όσο και να μη μπορείς να σταθείς, έχει μια γεύση η μέρα που δε μπορεί να στη δώσει κανείς. Ακόμα και αν όλα άλλαξαν, εσύ έχεις εκείνο τον άσσο στο μανίκι. Ετούτο το μικρό που σου δείχνει συνεχώς πως η ζωή είναι ωραία και δεν αξίζει να γκρινιάζεις και να αναλώνεσαι με όσα δεν έγιναν ή όσα δε σου δόθηκαν.

Έρχεται πάλι η μικρή μου δασκάλα να μου πει να χαίρομαι με αυτά που έχω. Με τα δεδομένα της δικής μας καθημερινότητας. Με το πορτοφόλι, με την κατσαρόλα, με εκείνους που το χτυπάνε το κουδούνι για να σε βοηθήσουν ή γιατί απλά σε λαχτάρησαν. Με εκείνους που θα στείλουν το μήνυμα ή θα πάρουν τηλέφωνο να δούνε τι κάνεις. Και θα σε καταλάβουν. Θα νιώσουν την κούρασή σου και θα τη μοιραστούν ως συναίσθημα για να πάρεις δύναμη.

Χιλιόμετρα μακριά, η μαμά της κ. Αμαλίας κάπου στη Λίμνη Ευβοίας, με τις πίτες και τις μαρμελάδες από τα χεράκια της και τον κήπο του σπιτιού τους, θα έρθει σε εκείνο το χουχουλιάρικο πρωινό και θα μου πει να κρατήσει τη μικρή για να φάω. Θα μου θυμίσει εκείνη τη θεία την αγαπησιάρα στην Κρήτη που καταχάρηκε που μας είδε και άρπάξε με τα γέρικα χέρια της τη μικρή μου για να γευτούμε το κέρασμά της…

Η μικρή μου δασκάλα …μου μαθαίνει να σέβομαι τα κεράσματα της ζωής όπως μου δίνονται. Και να τα βλέπω. Να μη γίνομαι αχάριστη. Να δίνω σημασία. Και να αφήνω πίσω εκείνους που δεν κέρασαν ούτε ένα ποτήρι νερό. Να σβήσω το θυμό. Να τον αντικαταστήσω με ευγνωμοσύνη. Για την τύχη, για τη χαρά, για τις μικρές ευτυχίες. Και για όλους εκείνους που ζούνε στο μαζί…

Μεγαλώνω μικρή μου…
Στο υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή πολύ σύντομα θα το μηδενίσω το κοντέρ.
Μας το υπόσχομαι.

Κάνε υπομονή.
Μόλις κατάφερα να κάνω το α.
Κύκλο και μπαστουνάκι.

Advertisements