Στο θαλασσάκι της ζωής…

imagesΝομίζω  οτι σήμερα, που το Σαββατάκι με μαντρώνει μέσα με τσάι, ντεπόν και χαρτομάντηλα είναι η κατάλληλη ευκαιρία μιας και… «δεν είμαι καλά» …να μιλήσω για αυτό το φρασάκι!

Γεννηθήκαμε πολλοί από εμάς σε οικογένειες που το να δηλώσεις αδυναμία για οποιονδήποτε λόγο δήλωνε οτι δε μπορείς να έχεις τον έλεγχο. Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε θέλοντας να δείχνουμε οτι τα ελέγχουμε όλα. Και όταν τα πράγματα φυσικά τείνουν εκτός ελέγχου εμείς πανικοβαλλόμαστε. Μάθαμε να κρύβουμε τις αδυναμίες μας. Να τις σκεπάζουμε άλλοι με διάφορα τσιτάτα και άλλοι με το να μη βγαίνουμε καν από το σπίτι.

Όταν γέννησα τη μικρή μου αδυναμία, βίωσα και πάλι τούτον το ρατσισμό…του να μη μπορείς να πεις οτι υπάρχουν μέρες που είσαι χάλια..απελπισμένη και δεν έχεις ιδέα τι πρέπει να κάνεις. Που θες απλά να φας κάτι σαν άνθρωπος, να κάνεις ένα μπάνιο ατελείωτο και να κοιμηθείς στα λαχταριστά σου σεντόνια σε ένα καθαρό δωμάτιο που δε θα έχει ίχνος σκόνης και θα μυρίζει φρεσκαδούρα.  Με ταπώναν αρκετοί λέγοντας μου οτι ζω την απόλυτη ευτυχία και όλα τα άλλα είναι μικρά και ασήμαντα. Για κάποιο λόγο δεν ήταν αποδεκτό το αρνητικό μου συναίσθημα. Σα να μη χώραγε. Σα να γινόμουν αχάριστη όποτε ανέφερα κάτι αρνητικό…

Πριν λίγο καιρό σε ένα από τα χιλιάδες μαμαδοφόρουμς, όταν ανέφερα την άποψή μου περι αρνητικού συναισθήματος είδα αρκετές μανάδες να το έχουνε ανάγκη να το ακούσουν, αλλά είδα και εκείνες που συνεχίζουν αυτό το εσωτερικό μαρτύριο…του δεν πρέπει να πεις οτι δεν είσαι καλά…Και τις είδα απόλυτα αποφασισμένες να υποστηρίξουν την απίστευτη ευτυχία τους θέλοντας να σε μικρύνουν που λερώνεις το όνομα της μητρότητας με οποιαδήποτε αρνητική σκέψη…

δε θα σταθώ στη μητρότητα όμως γιατί θα ήταν πολύ μικρό το target group και δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Το facebook δεν έχει Dislike. Τυχαίο; Ακόμα και σε κάτι αρνητικό κάνεις Like!!! Να λές οτι αρρώστησες και ο άλλος να κάνει Like. Τι σημαίνει αυτό; Μάθαμε να μη λέμε οτι δεν είμαστε καλά, οτι πονάμε ή οτι κάτι μας συμβαίνει. Ανεβάζουμε εκείνες τις selfies ευτυχίας για να το αποδείξουμε κιόλας. Οτι περνάμε ΚΑΛΑ! Γιατί αν δεν περνάμε καλά, χάνουμε..φίλους..γινόμαστε μίζεροι μη ανεκτοί…μουρμουράμε πολύ, δεν ελέγχουμε τα πράγματα..γινόμαστε αδύναμοι σε έναν κόσμο σκληρό που δε θα αγκαλιάσει οποιοδήποτε πρόβλημά μας..

Αρχίσαμε λοιπόν να φοράμε όλοι εκείνες τις μάσκες. Απαγορέψαμε οτιδήποτε αρνητικό. Γίναμε εκείνοι οι δυνατοί που τα μπορούν όλα. Αυτοί που περνάνε καλά. Ανεβάζουμε και τα τσιτάτα περι ευτυχίας για να αποδείξουμε ακόμα περισσότερο οτι η καθημερινότητά μας είναι φιλοσοφημένη. Στον πανικό μας ανεβάζουμε άντε και κανένα μελαγχολικό τραγούδι και αν πάρουμε και τα Like μας ανεβαίνει και η διάθεση.

Προσπαθώ βρε φιλαράκι να καταλάβω τι κέρδισες από αυτό. Κακή εσωτερική διάθεση σαν ηφαίστειο με τη λάβα έτοιμη να ξεπηδήσει; Προβλήματα υγείας; Προβλήματα διατροφής και φυσικής κατάστασης; Αντικοινωνικότητα; Και αν δεν μπορείς να εξωτερικεύσεις τι σου συμβαίνει και το μαγκώνεις το ρημάδι το αρνητικό συναίσθημα που θες να βροντοφωνάξεις και σου το απαγορεύεις..είσαι ικανός να καταλάβεις τότε τον διπλανό σου; Εγώ σου λέω οτι στην κατάσταση που είσαι..αντί να νιώσεις τι συμβαίνει πραγματικά σε ένα φίλο περισσότερο θα τον φθονείς. Γιατί μπορεί να ανεβάζει ο καθένας σας εκείνες τις φώτο με τα χαμόγελα Ναααα με το συμπάθειο…αλλά ο καθένας προσωπικά ξέρει οτι όλο αυτό είναι ένα ψέμα. Και βλέποντας τον άλλον που σε πείθει με τη δική του αλήθεια θα γίνεις κακός με τη χαρά που λανσάρει.

Κανείς δε μιλάει με κανέναν. Και όμως οι καλύτερες φιλίες που κάνει κάποιος είναι εκείνες που πέφτουν οι μάσκες.  Που σε γνωρίζει ο άλλος στην έκρηξη και την αποδέχεται. Που του λες δεν είμαι καλά και δε σου λέει έλα…όλα πάνε τέλεια ξεκόλλα. Η αποδοχή των προβλημάτων μας και η κοινοποίησή τους σε λίγους και εκλεκτούς – δε σου είπα να πάρεις τη ντουντούκα – είναι η έναρξη της εσωτερικής μας ψυχοθεραπείας. Αυτή που θα μας οδηγήσει στο ξεθόλωμα και στη λήψη αποφάσεων…

Είναι αυτή που θα φωτίσει το δρόμο προς μια μεγαλύτερη εσωτερική ολοκλήρωση, που θα μας κάνει να ισορροπήσουμε τη δυστυχία με την ευτυχία μας και να καταλάβουμε οτι οποιαδήποτε ευτυχισμένη στιγμή μπορεί να κρύβει και δάκρυ και ανησυχία και πανικό και αγωνία και αυτό δε τη λερώνει…αλλά την κάνει πιο αληθινή! Η ζωή τα έχει όλα και οι στιγμές δε μπορούν να απομονώνονται έτσι.

Φιλαράκι δε φιλτράρεται η στιγμή…για να λες οτι είσαι 100% καλά. Ούτε το ανάποδο σίγουρα. Κι αφού δεν υπάρχει τούτο το φίλτρο λοιπόν…γιατί να καταπιεζόμαστε; Και γιατί να μην παίρνουμε το ρημάδι το ρίσκο να πιάσουμε εκείνους τους 2-3 ανθρώπους που τους έχουμε πείσει κατά καιρούς οτι είμαστε το λιγότερο superman και ντρέπονται να μας πούνε οτι εκείνοι δεν είναι και να τους πούμε οτι δε φοράμε καμία κάπα και τα βράδια δεν τριγυρνάμε για να σώσουμε κανέναν αλλά ξυπνάμε με τρόμο για το πώς θα σώσουμε το δικό μας τομάρι…

Κάποτε μας λέρωνε η τηλερόαση άντε και κανένα περιοδικό με τις διαφημίσεις και μας κάνανε πιο μικρούς μιας και δε μοιάζαμε με τούτα τα μοντέλα ευτυχίας που λανσάρανε. Τώρα ο πόλεμος είναι μεγάλος. Πολλά τα social media…πολλές οι κακοτοπιές..Και άντε τώρα εσύ που έχεις βουτήξει παντού..να καταφέρεις να επιπλεύσεις το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής σου…ΕΣΕΝΑ!

θα σου ευχηθώ μιας και πλησιάζει φαντάζομαι το προσωπικό σου εμπορικό resolution να γίνεις πιο ευάλωτος. Να κατεβάσεις λίγο την ασπίδα. Να δείξεις το δακρυσμένο ή το έντρομο πρόσωπό σου. Θα σου ευχηθώ να το κάνεις για να λυγίσει και ο καημένος ο αντίπαλος που εξαιτίας σου μπήκε σε άλλο στρατόπεδο. Σκέφτομαι λίγο..πως αν ο καθένας έριχνε τούτη τη μάσκα…ίσως οι μικροί εμφύλιοι που περνάμε σε τούτο το χωριό…να τερματίζαν.

Οι φίλοι που με κάναν κατά καιρούς να νιώθω πιο σημαντική στη ζωή τους, ήταν εκείνοι που μου μίλησαν και για εκείνα που δεν άντεχαν ή δεν αντέχουν. Εκείνοι που μοιράστηκαν και τούτο τον εαυτό …σαν ένα γινγκ-γιανγκ συμπλήρωσαν το κομμάτι της αγάπης που ήθελα να τους δώσω και λύγιζα..

Η αλήθεια φοβίζει αλλά είναι η πιο γενναία πορεία στο θαλασσάκι της ζωής…

 

 

Advertisements