Ας το πάμε μαζί…

pitoula2Στον φύλαξα τον απολογισμό. Βλέπεις πλέον οι μέρες περνάνε σφαίρα. Όχι..οχι οι στιγμές. Οι μέρες. Τις στιγμές τις πάω σε slow motion. Μαθηματάκι της μικρής μου. Ίσως και πιο παλιό μάθημα. Μα σίγουρα με δική της επιβεβαίωση. Στον φύλαξα που λες τον απολογισμό…

Όχι τίποτε άλλο αλλά δε σου πα ακόμα τα χρόνια μου πολλά, την καλή χρονιά. Δε σου έκοψα καν την πίτα. Δε σου βρήκα το φλουρί. Και θα έχεις την αγωνία…του Χριστού…της Παναγίας…του Άγιου…του φτωχού..δικό σου;  Δε σου σταύρωσα ακόμα την πίτα, δε σου έκλεισα το γενικό να μπει ο χρόνος. Δε σου είπα τίποτα από ότι έλεγα κάθε χρονιά.

ήρθε το 2015. Με ρώτησαν πριν λίγο καιρό ποια είναι τα νέα σχέδια. Και τους είπα ότι δεν είναι νέα. Και ότι το να κάνω σχέδια επειδή έγινε το 4 …5 μου φαντάζει αστείο. Τα σχέδια δε θέλουν νούμερα. Οι αποφάσεις δεν περιμένουν καμία πίτα. Στο λέω με βεβαιότητα.  Είτε τις παίρνεις είτε όχι. Και αν δεν τις παίρνεις τις ρημάδες..μη σκας. Έχεις το λόγο σου. Ακόμα και αν είναι ένας δειλός λόγος δεν παύει να είναι λόγος. Να το θυμάσαι αυτό …όταν είσαι στο όριο να αυτοτιμωρηθείς.

Δε σου το βρήκα λοιπόν το φλουρί. Μα να…αν το θες τόσο θα στο βάλω στο κομμάτι που θα σου δώσω. Και θα σε φιλήσω σταυρωτά και θα σου πω να το το φλουρί σου..προχώρα! Κάνε ο,τι ονειρεύεσαι. Θα σε παραμυθιάσω αν θες. Θα σου δείξω το ποτήρι με το γάλα που ήπιε ο Άγιος και θα σου περιγράψω πόση πλάκα θα χουνε τώρα τα μουστάκια του από το μπισκότο με τη σοκολάτα που δάγκωσε στα κλεφτά..για να γελάσεις…

ήρθε το 2015. έφυγε το 2014. θα έρθει το 2016. Νούμερα. Απλά νούμερα. Τίποτε άλλο. Μη σκας. Τι έκανες τι δεν έκανες. Τι έπρεπε να κάνεις. Αυτό και αν είναι ανέκδοτο. Τι μου γυρνάς στο τι έπρεπε. Τι κάθεσαι και κλαις ή θυμώνεις. Τι νόημα έχει να κουβαλάς τέτοιο βάρος.  Τι είπες τι δεν είπες.  Τι σημασία έχει. Αν θες ακόμα να πεις, θα πεις. Αν δεν ήθελες να έχεις πει απλά ξέχνα το και έσβησε. Σιγά.

Θέλω λοιπόν να σου την πω την καλή χρονιά…μα να ξέρεις τι εννοώ. Να σου πω ένα χρόνια πολλά αλλά σε μια άσχετη μέρα χωρίς μπάλες και γκι και έλκηθρα. Αν και καμιά φορά τη θες αυτή τη σαντιγύ στην τουρτίτσα δε σε παρεξηγώ. Είμαι κι εγώ σαν κι εσένα. Δε διαφέρω.  Ας είναι δα…που λέμε και στην πατρίδα.

Η παραμονή που λες με βρήκε με φόρμα και το συνολάκι  του ρεβεγιόν σε μια βαλίτσα, με ένα άρρωστο ζιζάνιο να χορεύει με πιτζάμες γύρω από κάτι lego, με παιδικές φωνούλες να στριγγλίζουν και να περιμένουν με κουρασμένα μάτια να μπει ο χρόνος να βρούνε το φλουρί..να κοιμηθούν για να βρουν τα δώρα κάτω από το δέντρο το επόμενο πρωί. Έτσι εντελώς unofficial όπως θα έλεγε κανείς κολλημένος, χωρίς μπογιές χωρίς περιτυλίγματα χωρίς επίσημες ανακοινώσεις…ήρθε το 15.  Με μια πίτα σπιτική που η αγάπη της μοιράστηκε σε κάθε κομμάτι…και να σου τα φλουριά…σε όλα τα πιατάκια. Με κάτι αγκαλιές γεμάτες…χορταστικές. Με γέλια. Με αϋπνίες. Με κατανόηση.

Κάπως έτσι θα θελα να μας πάει λοιπόν το χρονάκι. Unofficial. Μπορείς; Πες ο,τι λαχταράς χωρίς επισημότητες. θα σου ευχηθώ να μάθεις να ευγνωμονείς, να βλέπεις και τα καλά της ζωής σου, να μην σε στήνεις στον τοίχο. Θα σου ευχηθώ να αλλάξεις εκείνα που δε σου ταιριάζουν. Θα σου ευχηθώ να ερωτευτείς. Τόσο που να μη μπορεί να σταθεί η καρδιά σου σε ησυχία. Θα σε παρακαλέσω να κοιτάς εκείνον τον διπλανό σου. Να νιώθεις τους χτύπους της καρδιάς του. Να τον αγαπήσεις. Να τον χωρέσεις στο τικ τακ σου. Να γίνετε ένα.  Πες και εκείνα τα ανεπίσημα σ’αγαπώ στους πολύτιμούς σου…σα  να μην υπάρχει επόμενο χρονάκι στο καλεντάρι σου. Μη κομπιάζεις. Η αγάπη δεν κομπιάζει. Χαρίζεται. Για να μπορεί να μεταδοθεί.

Και αυτόν τον απολογισμό το γουστάρω. Αυτόν που λέει  σ’ευχαριστώ σε εκείνους που συμπορεύτηκαν στο 14. Και σ’αγαπώ σε εκείνους που νοιάζονται με τον οποιοδήποτε τρόπο και ένα καλώς ήρθες σε όλους εκείνους τους ολόφρεσκους που άρχισαν να σημαίνουν κάτι.

Και ας το πάμε μαζί αυτό το χρονάκι. Ίσως να είναι και η πολυτιμότερη ευχή για αυτούς τους καιρούς…και η πιο ανατρεπτική ίσως. Δε θα πρεπε να ναι. Αλλά είναι…

 

 

Advertisements