Από Τετάρτες είμαστε πλήρεις

theendΚι είναι κι αυτές οι Τετάρτες. Θα μου πεις σιγά τι έχει η μέρα. Μια μέρα είναι σαν όλες τις άλλες.Μα η φιλενάδα που ξέρει θα διαφωνήσει γελώντας. Και θα της πω γαμημένη σύμπτωση και πάλι. Έτσι για να συνεχίσει το δούλεμα φιλενάδα. Μπορείτε να λέτε άφοβα ο,τι θέλετε. Η  Τετάρτη να σβηστεί από το καλεντάρι. Μας τα έχει κάνει να με το συμπάθειο.

Δε θέλω να μοιραστώ τη γεύση. Δεν ξέρω καν αν θέλω να πω κάτι. Ίσως αυτή τη φορά το στοίχημα είναι να μην πω. Και να μην κάνω. Και να μην αισθανθώ ίσως. Και να τα γράψω όλα. Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι. Εκείνοι οι βουτηγμένοι στο βυθό των προβλημάτων τους των σημαντικών. Κανείς δεν έχει τίποτα πιο σημαντικό. Κανείς δεν περνά τίποτα πιο σπουδαίο. Και τι σημασία έχει να τα ζυγίσουμε λέω εγώ από μέσα μου και απορώ…Το ζύγι τι θα κάνει; Θα φέρει λύσεις; Θα φέρει βραβείου χειρότερου προβλήματος; Το έχω ξαναπεί το ξέρω…

Είναι και αυτοί οι άνθρωποι που δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους…τόσο αταίριαστοι στο είναι μου ολόκληρο. Που νομίζουν οτι όταν απειλούν κερδίζουν. Πως αν γίνονται ακραίοι και λένε τα τρομοκρατικά τους τσιτάτα θα τσιμπήσει το ψάρι. Ζούνε με το υπεροπτικό τους εγώ. Κυκλοφοράνε με τη δήθεν ευτυχία τους. Τρέχουν για να είναι οι κάποιοι. Οι σπουδαίοι. Και ταυτόχρονα είναι και οι μίζεροι. Εκείνοι που περνάνε εκείνους τους σκοπελους τους φοβερούς. Οταν δεν γνωρίζουν καν τι πάει να πει σκόπελος. Τι πάει να πει γκρεμός.

οι λέξεις με πονάνε. σιχαίνομαι να τις λερώνω. θέλω μόνο να τις ποτίζω να ανθίζουν. αν δε μπορεί να ανθίσει ετούτο το λουλούδι δε θα λερώσω καν τα χέρια μου με χώμα. δε θα μουσκευτώ με κανένα ποτιστήρι. Δεν έχει πλάκα το πότισμα αν δεν προσδοκάς ετούτο το μεγάλωμα. Το αγκάλιασμα.

Η αγάπη είπaμε…ουδέποτε εκπίπτει.
Και αν τελικά το κάνει μάλλον πως δεν υπήρχε…

Τέλος…

Advertisements