όλα…

dreamΞύπνησε από κακό όνειρο. Και φώναξε το όνομά μου. Γραπώθηκε το μικρό μου αγγελάκι πάνω μου. Τι εφιάλτης να ταράζει μια αθώα ψυχή αναρωτιέμαι; Πώς γίνεται τόσο μικρή να βλέπει κάτι που να την κάνει να κλαίει; Γιατί δε βλέπει τα αρκουδάκια της και την αγελάδα να της κάνει μουουυυ τρώγοντας τα χορταράκια της; Γιατί δεν χοροπηδάνε απλά 2-3 βάτραχοι σε ένα νούφαρο και μετά να κάνουν βουτιές στη λίμνη βρέχοντάς την και να γελά;

Λες να φταίω εγώ; Της φώναξα σήμερα; Όχι δεν της φώναξα. Ίσα -ίσα σήμερα κάναμε πάρτυ γενεθλίων στην κουκλίτσα της και φάγανε όλοι τούρτα που κόψαμε μαζί με εκείνο το δύσκολο σκρατς που έχει η τούρτα που της έφερε ο Άη Βασίλης όπως του ζήτησε. Λες να έβλεπε οτι δυσκολευόταν να το κόψει; Και έβαλε τα κλάματα για αυτό; Μήπως δεν της έχω μάθει να επιμένει περισσότερο; Μήπως νομίζει ότι απέτυχε επειδή δεν την έκοψε; Αύριο θα της μάθω πιο πολύ πως η προσπάθεια είναι η πιο γενναία μας κίνηση και η πιο επιτυχημένη.

Κι αν δεν είναι αυτό; Και αν κλαίει γιατί της λείπω το πρωί; Κι αν κλαίει επειδή δε με βρίσκει όταν ξυπνάει μερικές φορές; Λυγίζουν τα γόνατα σαν την κρατάω πλέον κοιμισμένη πάνω μου αναπνέοντας στο λαιμό μου με τη γαληνεμένη της ανάσα…και το τραγουδάκι της το ψιθυρίζω απαλά.. Κάθομαι στην καρεκλίτσα δίπλα από την κούνια της και δε θέλω να τη βάλω στο κρεβάτι. Μα πρέπει και αυτό να το μάθει από εμένα. Πως ακόμα και αν μείνει τώρα μόνη της στο κρεβάτι εγώ θα είμαι εκεί …πως δεν έχει να φοβάται τίποτα. Θέλω να της μάθω ετούτο το σπουδαίο ανιδιοτελές συναίσθημα της μάνας. Πως όπου κι αν βρίσκεται η καρδιά της μαμάς της είναι εκεί..στο δικό της τικ τακ. Ανιδιοτελές…λίγο ψεύτρα λέω και χαζογελάω σιγανά μην την ξυπνήσω. Αν παίρνεις τόση αγάπη…και αν δε θες τώρα να την αφήσεις στην κούνια γιατί η ανάσα της γαληνεύει και εσένα μόνο ανιδιοτελής δεν είσαι…

Περνάει ο καιρός, μεγαλώνει. 1 1.2 χρονών. Και όμως θυμάμαι εκείνο το τεστ εγκυμοσύνης. Και την πρώτη της κλωτσιά. Και εκείνο το απίστευτο γύρισμα που έκανε στο τελείωμα. Και τα παιχνίδια μέσα στην κοιλιά. Της χτύπαγα και κλώτσαγε. Ο πρώτος μας διάλογος. Μεγαλώνει σου λέω. Και γελάμε και θυμώνουμε και κλαίμε και όλα επιτρέπονται. Το ξέρει. Κανένα συναίσθημα απέξω. Και ο εφιάλτης καλοδεχούμενος. Και η αγκαλιά. Και το κλάμα.

Δε μπόρεσα να ξανακοιμηθώ. Την άφησα κοιμισμένη και γελώντας στον ύπνο της έβγαλε ένα δυνατό χαχανητό και ξαναείπε το όνομά μου! Χώρεσα λες σε εκείνο το όνειρο και την πήγα στη λιμνούλα με τα βατράχια και γίναμε  μαζί μούσκεμα; Με πήρε από το χέρι και με πήγε εκεί να κάθομαι σε ένα δεντράκι από κάτω και να τη βλέπω να ανακαλύπτει και να έρχεται ένα-ένα να μου τα δείχνει και εγώ να της λέω πώς τα λένε…και να γελάμε…

Πού να κοιμηθείς με τόσο μεγάλο συναίσθημα. Εκείνο της ευθύνης να φέρνεις τη γαλήνη. Εκείνο της ευθύνης να την έχεις καλά. Να τη μάθεις να διαχειρίζεται το νέο της συναισθηματικό άγουρο κόσμο που  μπήκε πλέον. Να τη μάθεις να προσπαθεί με χαρά. Να μη διστάζει. Να της μάθεις πως η απουσία μπορεί να είναι και παρουσία. Να την έχεις ασφαλή και να τη μάθεις να νιώθει ασφαλής. Να εμπιστεύεται και να μην εμπιστεύεται.

Πού να κοιμηθείς; Γέλαγε στον ύπνο της με το όνομά σου…και ήθελες να βουτήξεις μέσα στην κούνια της και να της ψιθυρίζεις στο αυτί πόσο την αγαπάς χαϊδεύοντας τα μαλλάκια της.  Πού να κοιμηθείς…Είσαι εκείνη η σημαντική της. Και νιώθεις τόσο σημαντική. Τόσο σπουδαία. Και τόσο ασήμαντη παράλληλα…και τόσο φοβισμένη. Για να τα καταφέρεις όλα. Όχι για σένα. Δε θες κανένα μπράβο. Δε σε νοιάζει κανένας έπαινος. Κανένα βραβείο.

Απλά για εκείνη…όλα για εκείνη…

Advertisements