Στα μελλούμενα…

sadΣήμερα θα σου πω για μια κυρία. Μια τυχαία κυρία. Σε ένα ιατρείο. Περιμένοντας τα αποτελέσματα μιας εξέτασης, την είδα να βγαίνει από το γραφείο του καρδιολόγου της ζορισμένη. Ο γιατρός της έδινε συμβουλές σαν έβγαινε, μα εκείνη ήθελε να κάτσει σε μια καρέκλα. Δε μπορώ γιατρέ του λέει, θα κάτσω. Και ακουμπά το κεφάλι της στον τοίχο. Ο γιατρός κοιτά τις αιματολογικές της. Έχεις καλό αιματοκρίτη, της λέει. 41.  Εκείνη δεν απάντησε. Ένιωσα πως ήταν αγχωμένη. ¨Έχετε πολύ καλό αιματοκρίτη. Μπράβο σας» της είπα νομίζοντας οτι αυτό την προβλημάτιζε. Τότε την είδα να με κοιτά με κενά γαλάζια μάτια…και μου είπε ένα ξεψυχισμένο «Ευχαριστώ»… Σώπασα. Δεν ήθελε κουβέντες. Το ένιωθα.

Λίγη ώρα μετά,  σαν είδε ξανά το γιατρό του είπε «γιατρέ θα ακούσω τελικά τη συμβουλή σας. θα πάω σε ψυχίατρο».  Ύστερα μια σιωπή κύλησε στο χώρο. Με τα γαλάζια της μάτια τα έντονα, κοίταζε στον τοίχο και είπε » μέσα σε 2 1/2 μήνες έχασα τον άντρα μου και τον εγγονό μου 12 1/2 χρονών».

Πάγωσε η ρημάδα η καρδιά. Την κοίταξα στα μάτια χωρίς να της μιλήσω. Να πω τι. Απλά κοιταχτήκαμε για λίγα λεπτά. Ύστερα μου κούνησε το κεφάλι. Καταλάβαινα το κενό βλέμμα. Τον αναστεναγμό. Την αδυναμία της. Τη χαμένη όρεξή της για ζωή. Ήταν ολοφάνερη. Να της πω τι; Να ηρεμήσω ποια ψυχή. Το μόνο που της είπα λίγο μετά, ήταν να μιλήσει σε κάποιον…τον όποιον. Είτε ψυχολόγο, είτε ψυχίατρο, είτε έναν παπά. Οποιονδήποτε ακουμπά στην ψυχή και την ακούει. Γιατί η ψυχή της αιμορραγούσε. Το σώμα της ήταν ένα ξένο σώμα χωρίς αυτήν. Αμίλητο, νεκρό…

Δεν ξέρω γιατί…μα στο νου μου ήρθε η Μπλε ταινία. Ήταν από τις ταινίες που έβλεπα και δε χόρταινα να βλέπω. η μουσική του Preisner με συγκλονίζει. Και ο μελοποιημένος Ύμνος της Αγάπης με ανατριχιάζει. Μα τώρα δε μπορώ. Δε θέλω να την ξαναδώ. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να ξαναδώ μια τέτοια ταινία. Σα να μην έχω αντοχές να μπω στη θέση της πρωταγωνίστριας. Δεν είχα ούτε σήμερα τις αντοχές να μπω στη θέση εκείνης της κυρίας. Και αν κάτι με χαρακτήριζε στη σχέση μου με τους άλλους ήταν οτι μπορούσα να μπω στη θέση τους. Όμως σαν συναντήθηκαν σήμερα τα βλέμματά μας..ο οργανισμός μου ολόκληρος ταράχτηκε στην συνειδητοποίηση ενός τέτοιου χαμού…και δε μπορούσε να συνεχίσει οποιαδήποτε κουβέντα. Σα να μη μπορούσε να το δεχτεί ετούτο το συναίσθημα της απώλειας…

Δεν ξέρω τι δύναμη βρίσκουν οι άνθρωποι. Ίσως ο Θεός να στέλνει τότε επιτελείο Αγγέλων. Ποιος ξέρει… Αλλά πραγματικά το σημερινό μούδιασμα…με έκανε να τρέμω…και λίγο ήθελα να βάλω τα κλάματα για εκείνη. Καμιά φορά και οι λέξεις μου δεν έχουνε κανένα νόημα. Νιώθω τόσο μικρή… Η Ζωή ορίζει…ο Θεός ορίζει..και εμείς απλά ακολουθούμε.. Στα μελλούμενα..

 

Advertisements