Το κλωθογύρισμα…

lifeΤελευταίως το μολύβι τρέμει. Ανάμεσα σε στίχους του Ριτσου, του Ελύτη, του Γκάτσου, του Λειβαδίτη έχει σκύψει υποταγμένο. Να γράψει τι μετά από τόσους ανθρώπους. Φτώχυναν οι λέξεις. Καμώνεσαι πως γράφεις μου λέω. Πες καλύτερα πως βρήκες μια διέξοδο για τους δαίμονες και κλείσε το συρτάρι.

Μα ο ήχος του σαν κλείνει με τρομάζει περισσότερο. Καλύτερα ένα ψέμα από μια αλήθεια λέω. Μπορεί και να βοηθά. Μπορεί και να δώσει εκείνη τη φλόγα. Θα καούμε μαζί απόψε λέω και το ξανανοίγω. Στα δάχτυλα που θέλουν να περιγράψουν τη σιωπή και την επιθυμία. Τη θέληση και τη δύναμη της αλλαγής. Μιας κάποιας αλλαγής που θα χωρά καλύτερα την υπόστασή μου και ας φαίνεται γελοίο σε εσένα φιλαράκι. Εκείνο που για σένα είναι χαζό και σαχλαμάρα εμένα μπορεί να με ορίζει. Και αν τελικά τούτο που μας κάνει χαρούμενους τους άλλους τους αφήνει αδιάφορους ή τους κάνει ειρωνικούς…τι σημασία έχει τελικά;

Ποιος κοιμάται μαζί σου στο μαξιλάρι απάνω πέρα από εσένα; Ποιος κλείνει τα βλέφαρα τα δικά σου και ποιος σου τα ανοίγει αν όχι εσύ; Στο κάτω κάτω…τι θα κερδίσει εκείνος που δε συμφωνεί ή δεν συνταιριάζει; Το πολύ πολύ να κάνουμε χωριστά ταξίδια. Το πολύ πολύ να γίνουμε και οι δυο και οι τρεις και οι όσοι ευτυχισμένοι με το απόλυτό μας θέλω. Το εσωτερικό ταξίδι που θα μας φέρει σε κάποιο νησί να απλώσουμε τα ποδάρια μας δίπλα από κάποια παραλία που θα λυτρωθεί το κορμί και η ψυχή. Εξάλλου κανείς δεν ξέρει πότε θα πετσοκοπεί η ζωή. Πότε θα μπει το ως εδώ ήταν. Τι θα κερδίσουμε λοιπόν μου λέω…και το χέρι επανέρχεται. Το μολύβι στερεώνεται και αποζητά την έκθεση στο χαρτί..στον υπολογιστή όπου…

στο παραπέντε των 23+1 μου σταθμών…στο παραπέντε μιας φωτογραφικής έκθεσης…ορίζω εκείνο το νέο σημείο το χρωματιστό που δεν κοκκινίζει πια από ντροπή αλλά μόνο από ανόθευτη αγάπη. Από εκείνη που λαχταρά η ψυχή για να εξατμίζει στο χώρο τις ρίζες της…και σα θυμιατό σε χώρο ιερό να σκορπά η ουσία του δικού μου προσωπικού γίγνεσθαι.

ας σκορπάμε λοιπόν την ανάσα της ψυχής και ας υπακούμε στους νόμους της καρδιάς και μόνο..και ας γίνουμε αστείοι…και χλιαροί… Αρκεί να βράζει ο λόγος της ύπαρξής μας. Αρκεί να πάρουμε εμείς στα σοβαρά το πέταγμά μας στο κλωθογύρισμα της γης…

 

Advertisements