Μεταφράζοντας την επιτυχία

πανελληνιεςΜε την υπεροψία της καλής μου επίδοσης στο σχολείο και την λανθασμένη μετάφραση της λέξης «επιτυχίας» παρά τα σχολικά και φροντιστηριακά εξαντλητικά μου μαθήματα που θα έπρεπε να μου την είχανε διδάξει,  το 1997 περίμενα να «σκίσω» στις πανελλαδικές.  Το ίδιο περίμεναν και οι καθηγητές που με είχαν λαμπρό παράδειγμα.  Η αφεντιά μου απο μικρή θυμάται να «σκίζει«. Από το Α του Νηπιαγωγείου μέχρι και τον τελευταίο λυκειακό βαθμό επίδοσης..19 11/14 και 10/13 …και κάτι τέλος πάντων…θα σε γελάσω δε θυμάμαι και δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξω το βιογραφικό μου για να δω αυτή την αδιάφορη πλέον λεπτομέρεια.

Άριστη φιλαράκι μου, από τη γυμναστική μέχρι τα αρχαία, από τα θρησκευτικά μέχρι τη φυσική, από τα καλλιτεχνικά μέχρι τη χημεία. Τα ήξερα όλα. Τα έγραφα όλα. Γραπτά και γραπτά που ποτέ μου δεν είχα την αγωνία τι αριθμό θα γράψει ο καθηγητής. Ανάμεσα στο 19 και στο 20. Και ακόμα και το θλιβερο καταλογάκι που τρέμανε όλοι..πέρα από τη φοβία μου να μιλάω δυνατά στο κοινό…δεν είχα ούτε στιγμή το φόβο της λανθασμένης απάντησης. Σημαίες, απουσιολόγια, κριτικές φοβερές από τους καθηγητές μου, κυκλοφορούσα μέσα στο σχολείο με τη σιγουριά των βημάτων μου. Δε φοβόμουν τη σάκα, τα βιβλία της, το τίποτα.

Δε σου λέω οτι δε ζορίστηκα στο διάβασμα. Έλιωσα. Τα τελευταία χρόνια στο λύκειο αντιστάθμιζα το χαμένο μου χρόνο με ξενύχτια στο ράδιο και σε λευκές σελίδες που έγραφα το ένα ποίημα μετά το άλλο. Για να βρω μια ισορροπία. Ακόμα και αν δεν ήξερα τι συνέβαινε, ο οργανισμός μου ολόκληρος μου έκανε επίθεση με ένα αυτοάνοσο ονόματι Ζωή.  Και έτσι έφτασε κάποια στιγμή να αποδείξω την αξία μου, να πετύχω…να πόσα λανθασμένα να..πόσο χαμένα σε μια μετάφραση που την κληρονόμησα και δεν είχα μπει ποτέ στον κόπο να την κάνω εγώ η ίδια από την αρχή..

Τα μαντάτα άσχημα. Καλά όχι και τόσο άσχημα. Ένα λάθος σε μια άσκηση από υπερβολικό άγχος έκανε τη χημεία μου από το 19αρι της να πιάσει ένα θλιβερό 15αρι…Στην έκθεση βιάστηκα τόσο πολύ και αράδιασα τα επιχειρήματά μου τόσο ξερά λες και διάβαζε κανείς τίτλους ειδήσεων. Ακόμα απορώ πως ένα τέτοιο γραπτό πήρε κοντά 15! Φαντάσου να έγραφα κιόλας!! Χαχα..  Στη Φυσική μου απέδειξα οτι τόσο καιρό κρυβόμουν πίσω από τον ίδιο μου τον εαυτό ανάμεσα σε αποστηθίσεις και σε μια κούραση που δε με άφηνε να σκεφτώ καθαρά. Το αποτέλεσμα ήταν μη αναμενόμενο και κανείς δεν πίστευε οτι δε θα αριστεύσω.  Με τους παραπάνω βαθμούς μπήκα σε κάποιο ΤΕΙ…που είχα σημειώσει έτσι για να υπάρχει.. Μάυρη απελπισία με έπιασε.  Ντύθηκα μια μελαγχολία…και κυρίως μια αποτυχία. Αποτυχία. Βίωνα μια αποτυχία με πολλά ερωτηματικά. 18 χρονών και η ανωριμότητα στα ύψη..το μελόδραμα εύκολο και η εφηβεία που ακόμα και τώρα δεν έχω μάλλον ξεπεράσει με είχανε στήσει στον τοίχο.

Ομως το χαστούκι μου το πήρα λίγο πιο μετά, όταν μια καλή φίλη ήρθε και μου είπε Συγχαρητήρια. Της φώναξα ότι απέτυχα και δε χωράνε συγχαρητήρια και άλλα τσιτάτα…Με ξεγύμνωσε λέγοντάς μου πως εδώ και τρία χρόνια παλεύει να μπει σε μία σχολή και εγώ με την πρώτη είχα καταφέρει να το κατακτήσω.. Η γλώσσα μου βουτήχτηκε στη σιωπή και η συνειδητοποίηση της υπεροψίας μου είχε αρχίσε ευτυχώς να ξεπροβάλλει. Δε θα ξεχάσω ποτέ, επίσης, τον πατέρα μου. Σε ένα τηλέφωνο συγγενών από εκείνους που σε θυμούνται μόνο τέτοιες στιγμές, τον άκουσα να λέει «Πέτυχε σε μια καλή σχολή αλλά δεν την ενδιαφέρει και θα ξαναδώσει». Πέτυχε…ο πατέρας μου έλεγε δυνατά και σταράτα τη λέξη πέτυχε. Και τότε έβαλα τα κλάματα.

Πιο όμορφα κλάματα από τούτα δεν υπάρχουν στο υπογράφω. Λυτρωτικά. Ξεθόλωσαν οτιδήποτε. Έριξα μια βροχή μέσα μου και καθάρισα…Είδα την προσπάθεια, τον αγώνα μου, τις γνώσεις μου. Είδα τα ξενύχτια της μητέρας μου με ένα βιβλίο στο χέρι ή με ένα πιάτο φρούτα, είδα τόσα χρήματα που αυτοί οι 2 γονείς σπατάλησαν για να έχω φροντιστήρια κλπ…τόσες δικές τους στερήσεις…τόσα άγχη που δε μου μετέδωσαν ποτέ. Μηδένισα. Και είδα οτι οι λέξεις επιτυχία και αποτυχία είναι σάπιες. Και αδιάφορες. Είδα οτι η αγκαλιά των άλλων είναι το πολυτιμότερο κέρδος, η εμπιστοσύνη, το χέρι εκείνο.

‘Εδωσα για δεύτερη χρονιά. Σε μια χρονιά χωρίς άγχος. Με τη χαρά της γνώσης.  Η φυσική έγινε παιχνίδι και κουβέντα..το διάβασμα ευχάριστο.. Και ναι για τα ελληνικά δεδομένα την επόμενη φορά όχι μόνο πέτυχα…αλλά έσκισα! Βαθμοί με το τσουβάλι. Και μόρια..όσα θες. Ο δρόμος με έφερε στα όμορφα Ιωάννινα..για να αρχίσω επιτέλους να αντιλαμβάνομαι τη θέση μου σε τουτη τη μπάλα που γυρνά…να γυρίσω πίσω στις αναμνήσεις μου..στα σχολεία και να σβήσω όλες εκείνες τις αηδίες από το μυαλο..να κρατήσω μόνο αναμνήσεις από καθηγητές -δασκάλους που δίνανε την καρδιά τους και όχι τους βαθμούς τους… να μην υπερφορτώνω και τη μνήμη τζάμπα με αδιάφορες λεπτομέρειες.

2015, εργάζομαι στον τομέα που σπούδασα, δηλώνω συγγραφέας και ερασιτέχνης φωτογράφος. Όταν δε μπορώ να πω κάτι, γράφω ένα ποίημα και με ονομάζω ποιήτρια έστω και της φακής. Κι αν αυτό δε μπορώ να το κάνω απλά ακούω μουσική. Και αν ούτε αυτό αρκεί ζητάω μια αγκαλία. Και αν δεν την έχω κοιτάζω στον ουρανό. Και ξαφνικά το τι δηλώνω έχει αποκτήσει ενδιαφέρον και ποικιλία. Ποικιλία φιλαράκι. Αυτό που δε στο μαθαίνει το σχολείο με την καμία. Μπορεί να θαυμάζουμε τα πολυποίκιλα κρασιά μας και να τα βάζουμε σε ακριβές λίστες μαγαζιών αλλά δε μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά οτι έχουν πολλές δεξιότητες..πολλά όνειρα…και μπορούν να γευτούν ο,τι θελήσουν στη ζωή. Να δοκιμάσουν, να προσπαθήσουν να νιώσουν την ευτυχία της εμπειρίας!! Την ευτυχία που έχει κανείς να περπατά εκεί που ορίζει η καρδιά! Να ποθεί…

2015 και κατάλαβα οτι το τι θα κερδίσει κανείς απο τη ζωή δε θα το δώσει κανένας βαθμός.  Πατώντας το νο.36 στην ηλικιακή μου ζυγαριά στο τέλειωμα του Μάη,  νιώθω τυχερή που συνειδητοποίησα πως τα όνειρα δε στερεύουν ποτέ, η ελπίδα μένει εκεί και σε περιμένει να την προσκαλέσεις σπίτι σου και να τη φιλέψεις με αγάπη. Πως το μεγαλύτερο κέρδος είναι να συμπορέυεσαι. Πως οι στόχοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον και δε μπορείς εσύ να σημαίνεις μόνο ένα πράγμα, μια θέση σε μια σχολή, έναν βαθμό, μια επιλογή σε ένα μηχανογραφικό.  Πως το σημαντικό είναι να εντοπίζεις αυτά που κάνουν την καρδιά σου να χτυπά και να τα ακολουθείς!! Με ΠΑΘΟΣ! Η ζωή θέλει να ποθείς, να ονειρέυεσαι, να ελπίζεις για να γεννάς εσύ ο ίδιος τα θαύματα γιατί εσύ ο ίδιος αποτελείς ΘΑΥΜΑ.  Να πιστεύεις σε σένα, να ζητάς βοήθεια, να ενώνεις τα χέρια να είσαι αυτός ο τυχερός άνθρωπος που ταξιδεύει σε ένα πέλαγος από μπορώ και απο θέλω!

Τα Γιάννενα μου δώσανε τόσα δώρα…μα τόσα…που δεν αναγράφονται στο πτυχίο της σχολής ούτε περιγράφονται με τον τελικό της βαθμο… Το πτυχίο το έχω κάπου να σκονίζεται μαζί με άλλα.. Τα δώρα όμως όλων των χρόνων εκείνων τα καθαρίζω  τακτικά- εγώ η άτακτη –  κάθε μέρα με ένα φρεσκοπλυμμένο και μυρωδάτο ολόλευκο πανί ευγνωμοσύνης στην καρδιά μου…

αξίζει φιλαράκι μου να την κάνεις κι εσύ τη μετάφραση τούτη…και σε παρακαλώ θερμά να τη διαδώσεις…να μη μου καρδιοχτυπάνε τόσο πολύ όλα τούτα τα φοβισμένα πλασματάκια στα πράσινα θρανία τους…

Advertisements