Της Αναλήψεως

αναληψεως

Της Αναλήψεως σήμερα. Και ανάβω κερί απόψε στο ξημέρωμα. Και στην εκκλησία της καρδιάς μου, προσκυνώ μια εικόνα. Μια εικόνα πολύτιμη. Το δάκρυ βγαίνει εύκολα. Και είναι εκείνο της χαράς που με κάνει να βουρκώνω σαν ψελλίζω ένα όνομα. Κοίτα πώς μπλέχτηκε με τόσα ονόματα μαζί. Και πώς γιορτάζει μαζί με τόσους ανθρώπους δικούς μου που υπεραγαπώ. Όμορφη μέρα. Εκεί στα νέφη, βλέπω το πρόσωπο της δικής μου αγιοσύνης, μεγαλύτερη πίστη δεν έχω από τούτη την πίστη. Συμπάθα με ουρανέ. Μα τούτο το σύννεφο γέννημα δικο σου είναι και είναι η ζωή μου.

Της Αναλήψεως σήμερα. Μεγάλη γιορτή. Θα είναι πάντα μια μεγάλη γιορτή. Θα είναι πάντα το γέλιο μου και η χαρά μου. Η αγάπη μου. Αγάπη Θεού. Αγάπη Ανθρώπου. Αγάπη…αγάπη …αγάπη…

με ένα κερί, σε αγαπώ. Με ένα κερί θα σε αγαπώ. Με ένα κερί στη δική μου αιωνιότητα σε ορίζω αστέρι. Να το ακολουθώ ψάχνοντας τη Βηθλεέμ που γεννά τα όνειρα τα δικά μας. Για σένα. Μόνο για σένα. Σηκώνω σταυρό. Και προσμένω Ανάσταση. Όποια στιγμή το θελήσεις. Για σένα.

Η καρδιά. Η καρδιά σου. Η καρδιά μου, η καρδιά σου. Ένας ο χτύπος ψυχή μου. Ένας ο ρυθμός. Ο δικός σου. Μία η φωνή. Εκείνη που έχει το όνομά σου. Θα πούμε μαζί την Προσευχή. Θα κοιτάξουμε μαζί το πιο όμορφο αστέρι. Θα ευχαριστήσουμε μαζί.

της Αναλήψεως σήμερα. Μεγάλη γιορτή…

Advertisements