Είναι κάτι μέρες…

IMG_6573_modΕίναι κάτι μέρες που θες ο καιρός, θες οι αντοχές, η αυπνία, είναι σκοτεινές.  Όλα είναι οκ στη ζώη, ευγνωμονείς για όσα έχεις αλλά έρχονται κάτι σκοτεινές μέρες και απορείς. Μήπως τελικά κοιμόμαστε εμείς και ξυπνάμε άλλοι; Μήπως τελικά κάποια όνειρα που δε θυμόμαστε κάνουν μια ανταλλαγή; Και ίσως στο επόμενο όνειρο να επιστρέψουμε πάλι ο καθένας στον τόπο του; Άραγε τι γεννά το όνειρο; Χτες η φιλενάδα με τα όνειρά της, μου έδωσε κάποιες απαντήσεις σίγουρα. Όχι καινούριες αλλά σίγουρα μια επιβεβαίωση πως οτιδήποτε δεν καταφέρνουμε για κάποιο λογο να το ζήσουμε όπως θέλουμε στο τώρα, οτιδήποτε μας κυνηγά και το αφήνουμε συνεχώς στην άκρη, αν δεν το αφήσουμε να εμφανιστεί στη μέρα μας, με την έκφραση που αναζητά, θα κάνει συμφωνίες με το Μορφέα και θα εμφανιστεί στο όνειρο. Πότε σαν ένα όμορφο όνειρο και πότε σαν εφιάλτης. Πότε σαν ένα όνειρο που θυμόμαστε και πότε σα μια πρωινή γεύση ανεξήγητη.

Κάπως έτσι ξύπνησα κι εγώ σήμερα. Με μια ανεξήγητη γεύση και με μια δυσκολεμένη έκφραση του τι συμβαίνει. Δε διακρίνομαι και για την ικανότητά μου να αναλύω το συναίσθημά μου. Μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισα επιτέλους να του δίνω λίγο χώρο να πει κι αυτό τι του συμβαίνει και να το συνειδητοποιήσω και εγώ. Να μη το μεταμορφώνω σε οποιαδήποτε άλλη διάσταση για να το αποφύγω.  Όμως μερικές φορές, εκείνο το μικρό ποσοστό του εαυτού μας..3…5% δεν ξέρω..σκαρώνει κάτι συναισθήματα χαμένα στη μετάφραση. Μια γεύση απουσίας, φοβου, άγχους χωρίς να συμβαίνει κάτι που να τα γεννά. Καμια φορά, το ξέρω, παντρεύω τα δικά μου συναισθήματα με κάποιου άλλου που τηλεπαθητικά καθαρά και ανεξήγητα έχει τρυπώσει στο όνειρό μου.

Τηλεπάθεια..ούτε κι αυτό το εξήγησα ποτέ απο μικρή. Πώς γίνεται να ξέρεις κάποια γεγονότα χωρίς να έχουν συμβεί. Κάποτε δεν έδινα σημασία..μα από απλά..γίναν τεράστια. Ονειρα που με ξύπνησαν μες στο βράδυ τρομαγμένη και δε με άφησαν να ξανακοιμηθώ, όνειρα που έβλεπα να γίνεται ένα ατύχημα που το μάθαινα μετά, όνειρα με ευχάριστες εκπλήξεις που χτύπαγε μετά το τηλέφωνο και προμήνυα τι θα ακούσω τρομάζοντας τους φίλους.  Στο καλεντάρι των ονείρων, φυλάω δυο συγκλονιστικά όνειρα που δε μου ανήκουν. Το ένα με έκανε να κλάψω και το άλλο να χαρώ δίνοντάς μου ξανά την ελπίδα. Τουλάχιστον ακόμα και στο χώρο των ονείρων μια θεϊκή σίγουρα παρέμβαση μου έδινε το μάθημα πως ακόμα και εκεί πρέπει να ξέρω πως η ελπίδα γεννιέται, η αρχή έρχεται μετά από το τέλος.

Ξέφυγα και πάλι. Αν και ίσως η σημερινή διάθεση της μέρας να είχε απόλυτη σχέση με κάποιο όνειρο που δεν επέτρεψε η ψυχή μου να το θυμάται. Και αυτό με φοβίζει περισσότερο. Το να βλέπεις κάτι που δε θες να θυμάσαι και να ορίζεις μια προσωρινή αμνησία πριν χτυπήσει η πραγματικότητα σαν ανοίξεις τα βλέφαρα. Ίσως πάλι κάποιος κάπου μακριά να νιώθει μόνος, να μην είναι καλά, να αντιμετωπίζει κάτι διαφορετικό και η ανάγκη του να το μοιραστεί να τον έφερε στον ύπνο μου. Και ύστερα με την προστασία του απορρητου να όρισε την αμνησία μου στο άνοιγμα των βλεφάρων.  Ξέχασε όμως την επίγευση… ή και ηθελημένα προσπάθησε να μη μου την κλέψει. Για να μπορώ να δώσω την όποια θετική μου ενέργεια και αύρα και προσευχή…

κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει. ούτε τι μας κοιμίζει.
Δεν το λες και τόσο τρομακτικό. Αρκεί να το αφήσεις να συμβαίνει..

Αρκεί να αφήσεις τη ζωή σου να συμβαίνει..με μια εσωτερική αποδοχή της αβεβαιότητας στο ανθρώπινο σύμπαν και στην πορεία του καθενός…

η βραδιά κλείνει με Χαρούλη….με στίχους και μουσικής της Δανάης Παναγιωτοπούλου έτσι γιατί ξεπήδηξε στην Playlist που αγαπάω..

[..]Δέκα χρόνια, δέκα αιώνες λύσεις ψάχνουν να μου βρουν
δε με ξέρεις, μα το ξέρεις πως τα χέρια δεν ξεχνούν
κάτι νύχτες ματωμένες που αδιάφορα περνάν
που τα σώματα διψάνε μα τα μάτια αλλού κοιτάν
Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά
που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά
τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς
όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς [..]

Advertisements