…και όλοι να λένε να μία σοφός…

Μεγαλώνω και καμία σοφία δε με βρήκε. Στο υπογράφω. Αλλά ίσως και να είναι το πλέον σοφότερο τούτο το συμπέρασμα στον κόσμο τον άκοσμο. Άκοσμος ναι, και ας σνομπάρω τα σπόρια του λες και εγώ διαφέρω, λες και η απέναντι ακτή έχει τη γαλάζια σημαία και την άμμο τη χρυσή και την απάτητη κι εγώ η μοναδική τουρίστρια απολαμβάνω τον άκρως «εναλλακτικό»  προορισμό μου αφήνοντας την παρθένα αλμύρα της να κάψει το σώμα και να γαληνέψει την ψυχή σε μια γαλαζοπράσινη εικόνα και σε έναν απαλό παφλασμό των ονείρων …

Μεγαλώνω και συνεχώς δοκιμάζω το μυαλό. Και φτάνει να μου κουράζεται πολλές φορές και με ξενυχτά. Σοφία λέω. Και χαμογελώ. Τούτες οι άσπρες τρίχες που ξεπροβάλλουν δεν ορίζουν σοφία αλλά φθορά. Φυσική και ψυχική. Να ζήσεις με άσπρα μαλλιά λέει το τραγουδάκι και όλοι να λένε να μία σοφός. Η επιθυμία της σοφίας στο μεγάλωμα, το πέρασμα στην ώριμη ζωή την ασπρομάλλα που η σοφία θα τη βρει να αγναντεύει ήρεμα το λιγοστό που της απομένει. Τι νόημα έχει σκέφτομαι; Να σε βρει στο τέλος λέει εκείνη η σοφία που θα σε κάνει να βλέπεις με χιούμορ και ψυχική αδιαφορία τα στραβά της ζωής.

 Κι ύστερα λέω πως ίσως η κάθε τρίχα αποτελεί ταξίδι διαφορετικό στη θαλασσινή αναπνοή και είναι σοφή από μόνη της. Και άσοφη. Είχε την ανωριμότητα που χρειαζόταν για να ξεκινήσει το ταξίδι προς το άγνωστο εντελώς απροετοίμαστη και την ωριμότητα να αποφύγει εκείνα τα βράχια που θα κατέστρεφαν το σαπιοκάραβό της…μια και καλή…

Ώριμη και ανώριμη. Βέβαιη και αβέβαιη. Χαρούμενη και λυπημένη. Ελπίζω και δεν ελπίζω.. ακούω και βουλώνω τα αυτιά μου. Βλέπω και πιέζω τα βλέφαρα να μη δουν.  Αγαπάω. Και αγαπάω. Κι αυτό δεν το λες λίγο..αλλά… ούτε και πολύ σοφό θα χαχανίσει το μικρό διαβολάκι που έχω πάνω στον ώμο. Μα εγώ θα του κλείσω το μάτι και θα του πω, πως τούτη η αίσθηση είναι η πιο σοφή επιλογή στη ζωή…κι ας είναι ένα βότσαλό σε μια θάλασσα που θα κάνει τους ομορφότερους κύκλους σαν βυθιστεί στην απουσία και στη σιωπή. Σημασία έχει να απλώνει η παρουσία όσο κρατά. Κι ας κρατά ένα δευτερόλεπτο. Σημασία έχει να απλώνει ετούτος ο ήχος που αφηνει ο ψίθυρός μας στη γη και στις καρδιές μας…κι ας τις τυραννάμε καμιά φορά…κι ας τις φτάνουμε στα κόκκινα όριά τους.  

Ίσως πράγματι…στη μεγάλη πίεση…και στα στενά όρια να γεννιούνται εκείνα τα θαύματα…ποτέ δεν ξέρεις…ή έστω να αποτελούν εκείνον τον προθάλαμο για κάτι πιο μεγάλο..θνητό και αθάνατο…ίσως…

Advertisements