ήσυχοι άνθρωποι

sshΉσυχη πόλη. Ήσυχοι άνθρωποι.

Να μην περνάμε το κόκκινο στο φανάρι της καρδιάς. Να μην αγγίζει τα όρια η ψυχή. Να μη γελά πολύ να μη λυπάται πολύ. Σιγανά. Πασπατευτά που λέει και ο ποιητής μου.  Ήσυχα συναισθήματα. Από εκείνα που αντέχουν μια μετριότητα. Τη μετριότητα να ταιριάζεις. Τη μετριότητα να μοιάζεις. Κι ύστερα αν σηκώσεις την ταφόπλακα με σαπισμένα κόκκαλα πώς θα την κρατήσεις βρε ονειροπόλε;

Ήσυχη πόλη. Ήσυχοι άνθρωποι.

Όσο πιο ίδιοι τόσο το καλύτερο. Ό,τι δεν μοιάζει δεν αντέχεται. Το διαφορετικό πονά. Το διαφορετικό ασφυκτιά τους υπόλοιπους. Πα και σηκώνεται μια παντιέρα ελευθερίας σε μια αιώνια σκλαβιά και λυγά το κορμί που έμαθε να τυραννιέται.

Ήσυχη πόλη. Ήσυχοι άνθρωποι.

Και κυρίως ήσυχες ψυχές. Χωρίς να ανησυχούν. Χωρίς να σε ανησυχούν. Στον κύκλο ετούτο που χωρά τάματα και προσευχές που φτάνουν τόσο όσο. Που φτάνουν μερικές φορές λίγο πιο πάνω από το μπόι μας…ίσα που χωράνε στο φέρετρο. Μα η αθανασία δεν υπάρχει κι ας τη θελήσανε πολλοί κι ας την κυνήγησαν θεοί και δαίμονες. κι ας τη λαχτάρησαν πολλοί. ..ούτε ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τους χάρισε. Κανείς δε θα φτάσει τούτη τη τσαχπίνα ομορφονιά. Και κανείς δε θα καταλάβει το θαύμα της ανυπαρξίας της.

Ήσυχη πόλη. Και πιο ήσυχος εσύ.

Το τοπίο ίδιο και απαράλλαχτο. Σκιές που κυνηγούν σκιές μες στη σιωπή των ανεκπλήρωτων ονείρων. Να θέλουμε να μη θέλουμε. Να μη θέλουμε να θέλουμε. Να ταιριάξουμε καλύτερα στο μαύρο και στο άσπρο σε μια ιδανική αρμονία γιατί το μωβ..το λιλακί..το κυπαρισσί..το ζαχαρί..χρώματα δύσκολα…που πάνε και ζητάνε μια θέση δίπλα από τη συνήθεια. Τολμηρές κινήσεις στον άτολμο ουρανό. Τολμηρές επαφές σε μια ήσυχη πόλη. Και τούτους τους ήσυχους ανθρώπους ποιος θα τους λογαριάσει μου λες; Με τα δάχτυλα στο στόμα σου προστάζουν διακριτικά να σωπάσεις. Κι εσύ μαθημένος να υπακούς και να μοιάζεις, στον τοίχο στήνεις τις χρωματιστές σου επιθυμίες, τον ανήσυχό σου εαυτό…

Advertisements