Χρόνος

timeΟ χρόνος. Ο πολύτιμος χρόνος. Ανάσες τα δευτερόλεπτά του. Ασφυκτικές μερικές φορές, ελπιδοφόρες άλλες , στενάχωρες και θλιβερές και υπομονετικές.

Είμαστε υπομονετικοί άνθρωποι και αισιόδοξοι. Και ας δηλώνουμε ανυπόμονοι και απαισιόδοξοι. Είμαστε σίγουρα και από τα δύο. Γιατί κάθε βραδιά κλείνουμε τα μάτια και τα ανοίγουμε το επόμενο. Γιατί λέμε το πάμε παρακάτω σε ο,τι κι αν συμβεί και το θεσπέσιο φρασάκι: κι αυτό θα περάσει. Μας χαιδεύουμε και δε μας χαστουκίζουμε όπως  συνηθίζουμε να λέμε. Καμιά φορά μας ντύνουμε με ψέμματα, μα αλήθεια σου λέω, δεν είμαστε ψεύτες. Ντυνόμαστε όμως εκείνη τη φανταχτερή αλήθεια του ψέματος για να αντέξουμε εκείνη την καθημερινότητα που δε μας ταιριάζει και κάποια στιγμή μαγική σαν το γοβάκι που χάσαμε θα μας τη φέρει εκείνος ο πρίγκιπας που θα μαγευτεί από το παραμύθι που αναζητάμε και θα θέλει να μετέχει να το ζωντανέψει να δώσει το ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…κι εσύ καλύτερα…

Ο πρίγκιπας χρόνος. Αυτός. Ο λευκοντυμένος. Με έναν Πήγασο μαγικό. Φέρνει τις στιγμές τις πολύτιμες που χαρίζουν εκείνη την αισιοδοξία, γιατρικό, φυλαχτό και φάρμακο για τις δύσκολες ώρες. Ο χρόνος που φέρνει το γέλιο, τη χαρά ενός τιτιβίσματος στο μπαλκόνι σαν ξημερώνει, το αισιόδοξο βλέμμα προς τον καθαρό καταγάλανο ουρανό του καλοκαιριού που κάνει αέρα με μια βεντάλια απο άσπρα σύννεφα χαρωπά.  Και αντέχουμε να μην έχουμε. Γιατί αγαπάμε ο,τι έχουμε. Και αυτό μας αρκεί. Μας δίνει εκείνη τη γενναία βεβαιότητα οτι είμαστε καλά και τυχεροί. Στον  πεπερασμένο τόπο θα αφήσουμε λέμε και εμείς μία πεπερασμένη ελπίδα ευτυχίας. Και ακόμα και αυτή είναι ικανή σαν πολύτιμος σπόρος που ακόμα δε μας έκλεψε κανείς σε τούτη τη χώρα, να φυτρώσει στο χώμα της ψυχής και να μεγαλώσει εκείνα τα λουλούδια που θα απλώσουν την άνοιξη καταμεσίς του καλοκαιρινού καύσωνα ή ακόμα πιο τολμηρά καταμεσίς ενός παγωμένου χειμώνα.

είμαστε λοιπόν αισιόδοξοι άνθρωποι και υπομονετικοί. Και μέσα στο χρόνο που κάνει κύκλους ομόκεντρους, πότε πιάνουμε τον έναν κύκλο πότε αρπάζουμε τον επόμενο και πότε αποφασίζουμε να αράξουμε συνειδητά ή ασυνείδητα στο ανάμεσό τους για να ξεκουράσουμε την ψυχή που δέχεται εκείνο το ανεμογύρισμα. Υπομονετικά περιμένουμε εκείνον τον κύκλο τον τυχερο για να κρατηθούμε όσο πιο πολύ μπορούμε μέσα στο χρόνο. Να δέσουμε κορδέλες χρωματιστές στο μικρο μας χούλα χουπ και να πούμε πως εδώ που σταθήκαμε φτιάξαμε τον πιο ομορφο κύκλο, το φωτεινό στεφάνι που φορά η προσωπική μας ευτυχία. Αισιόδοξα θα σταθούμε πάνω του και γελαστά με την απατηλή αίσθηση της μονιμότητας…και τον υποσυνείδητο φόβο του προσωρινού….να ελλοχεύει..

εκεί στο ανάμεσο συναίσθημα..δηλώνουμε υπομονετικοί και αισιόδοξοι…παραφύσει απαισιόδοξοι..παραφύσει ανυπόμονοι…

 

Advertisements