Μου ζητάς…

rnΜου ζητάς ανέφελους ουρανούς και αμμουδιές χρυσαφιές.
Μου ζητάς κάτασπρα πουλιά και χελιδόνια της Άνοιξης.
Να φέρνουν την Άνοιξη φυλαχτό για τους χειμώνες.
Μου ζητάς  να δώσω στο πεντάγραμμο μια όγδοη νότα τρυφερή που θα πατά στ
ο δικό της κλειδί με το δικό της ρυθμό να γεμίσει από χορευτικές φιγούρες ασπρόμαυρες η σκάλα.
Μου ζητάς να το κατακτήσω το κάστρο της μοναξιάς και να αλλάξω τη μάυρη σημαία του με μια κατακόκκινη. Να μοιάζει με κάστρο του έρωτα μα να μην ειναι ερωτική.
Μου λες να δώσω στο σχήμα του χεριού μου το σχήμα του ονείρου και της ελπίδας. Να φορέσω το φουστάνι της αισιοδοξίας και της γαλήνης.
Μου λες να πάψω να λερώνω την καρδιά με δάκρυα απελπισίας.
Μου λες να κρύψω στο πιο βαθύ συρτάρι τον πόνο για εκείνον που πονά, να τον ντύσω με μια λιγότερη μελαγχολική ματιά για να χωρέσει. Να χωρέσει στη σκέψη σου και στη σκέψη τη δική μου. Να αντέχει τούτο το ρημαδορολόι που χτυπά. Τικ τακ…να αντέξει και το τικ τακ της καρδιάς σου. Και της δικής μου.

Μου ζητάς…
…κι εγώ σαν μαθητούδι και πάλι, προσπαθώ με μολύβια χρωματιστά και μαρκαδόρους ανεξίτηλους να φτιάξω μια και καλή έναν ήλιο για σένα και για μένα. Που να μας χωρά όλους. Να αντέξει τη φθορά, την κραυγή, τη σιωπή. Να δώσει στο ξημέρωμα εκείνον τον ουρανό που καρτεράς για να πετάξουν οι ψυχές μας. Πουλιά της αγάπης να γίνουνε και να τιτιβίζουν στον κόσμο τα μαντάτα..πως αν αγαπιόμαστε πολύ ο κόσμος ετούτος γεμίζει από πολύχρωμα σύννεφα που φέρνουν την βροχή που βάφει το συναίσθημα και πέφτει σαν κεραυνός στα μοναχικά δέντρα και τα κάνει να ανθίζουν σαν κομματιάζονται ταυτόχρονα..

αυτό μου ζητάς…

Advertisements