Ασφυξία

wlασφυξία.

Είναι η στιγμή εκείνη που οτιδήποτε προστίθεται φουλάρει το συναισθηματικό μας σώμα. Στομάχια, συκώτια, καρδιά υπερλειτουργούν το καθένα με τον τρόπο του για να αντέξει το παραπάνω. Αυτό το παραπάνω που για κάποιο λόγο δε μπορεί να βαστηχτεί. Ένα ως εδώ. Ένα ρε παιδιά περιμένετε λίγο να αδειάσω από τα προηγούμενα και μετά να έρθει το επόμενο. Μα όχι. Η ασφυξία γένους θηλυκού αρέσκεται να κάνει ετούτα τα ελκυστικά μπαμ. Έρχεται εκεί που έχεις ήδη στηθεί στον τοίχο και σου λέει μπορώ να σε πιέσω ακόμα πιο μέσα σε τούτο τον τοίχο. Κοίτα..σκέτο γιοφύρι της Άρτας θα γίνουμε απόψε. Θα κρατάς τον τοίχο. Θα πονάς από τον τοίχο. Θα αναπνέεις τον τοίχο. Θα μπεις στον τοίχο.

ασφυξία

Η ροή των γεγονότων. Τα ασταμάτητα μαντάτα. Απολύσεις, χρεοκωπήσεις, καρκίνος, οσφυαλγίες, χοληστερίνες, καρδιές έρχονται όλα μαζί. Φου φου φου μέσα στη χάρτινη σακούλα μας να πάρουμε ανάσες. Πάμε πάλι..φου φου φου…λίγο αέρα παιδιάααααα. Η ροή των γεγονότων…η ροή η ροή..Ποια ροή. Η ροή της καθημερινότητας. Αυτή η δυναμική εναλλαγή. Χαρά, λύπη, φόβος, θυμός, χαρά, λύπη, φόβος, θυμός, τυχαία, κυκλικά, ανάποδα…

Σειρά από τονισμένα, υπερτονισμένα Ο. Όποτε-Όπου-Όπως. Στο Ο των ομόκεντρων, στο Ο του σημείου (0,0), στο Ο του Όμως δεν αντέχω τώρα δε μπορούσες να περιμένεις λίγο ακόμα;

ασφυξία

Και λες και ξαναλες και ματαλες και υπερβάλλεις και αναβάλλεις και προσπαθείς να μεταβάλεις. Και προσπαθείς και δεν προσπαθείς. Και θυμάσαι και ξεχνάς. Και κουβαλάς. Τα παλιά τα νέα τα θα. Τι θα. Και πώς θα. Αναρωτιέσαι. Και να σου ο τοίχος. Όμορφος και γερός. Ίσως εκείνος να αντέχει. Ίσως πάλι τόση ώρα εκεί να ανακαλύψεις την κρυφή πόρτα διαφυγής. Δε μπορεί κάπου θα υπάρχει. Και ψηλαφίζεις. Και αγκαλιάζεις τα παγωμένα τούβλα. Πληγώνεις τα δάχτυλα μες στο σκοτάδι..χτυπούν και ξαναχτυπούν να ανακαλύψουν την τρύπα. Δε μπορει λες κάπου θα έκανε κάποιος πριν από εσένα μια γενναία έξοδο.

ασφυξία

Και αναρωτιέσαι καμιά φορά σε μια ξάστερη σκέψη. Πως ίσως να μην έφυγε κανείς ποτέ από εδώ. Πως ίσως να είσαι εσύ ετούτος ο ήρωας που θα ανοίξει μια μεγαλειώδη τρύπα και θα φύγει ουρλιάζοντας για τη νίκη του. Και ξανα ματα αναρωτιέσαι αν τελικά μια τέτοια έξοδο σε κάνει ήρωα και επαναστάτη ή σε κάνει δειλό και δραπέτη

ασφυξία

Στην τραμπάλα των σκέψεων, στον παραγεμισμένο σου σάκο από γεγονότα καθημερινά, εσύ μετέωρος κι ας ακουμπάς σε τούτον τον σίγουρο τοίχο νιώθεις σαν άγκυρα σε βυθό, σαν μπαλόνι που κάποιος το κρατά επίμονα κάτω….όπως το δένουν σε ένα πιτσιρίκι στον καρπό για να μη του φύγει στον γαλάζιο ουρανό και χαθεί ελεύθερο στα παχουλά σύννεφα…

ασφυξία.

Αυτό είμαι λες. Ένα φυλακισμένο μπαλόνι που συνεχώς το φουσκώνεις και συνεχώς το τραβάς προς τα κάτω…ενάντια στους νόμους της φυσικής του, του επιβάλλεις μια διόλου υποφερτή βαρύτητα. Μα..ύστερα σε πιάνει νευρικό…γιατί θυμάσαι από τα παιδικά σου τα χρόνια…πως όταν σε έπιανε εκείνη η μανία να το φουσκώσεις το μπαλόνι να γίνει όλο και πιο μεγάλο…κάποτε έσκαγε. Εκεί στα ξαφνικά έμενες με τα χέρια στον αέρα να κρατάνε το τίποτα και κομματάκια του σκορπίζονταν στον αέρα.

Κάποιος κάποια στιγμή θα μείνει να κοιτάει το σπασμένο μπαλόνι. Και απορείς. Μήπως είσαι εσύ αυτός;

Ο τοίχος γελά.
Εκνευρισμένος τον χτυπάς.
Περίεργο. ..
Το χέρι σου ακουμπά στον αέρα….!

Advertisements