Μια νότα τυχαία…

violinΟ Νίκος τραγουδά και από το παράθυρο  δραπετεύουν στον έναστρο ουρανό οι νότες με την αέρινη φωνή του. Δεν έχω να σου γράψω απόψε. Δεν έχω να σου πω τίποτα. Είναι η νύχτα αρκετή. Είναι το φεγγάρι αρκετό. Για να κρύψει τα λόγια μου. Είναι το φως της νύχτας αρκετό για να φωτίσει τους δαίμονές μου.

Αλοίμονο λέω και σκοτεινιάζει η ψυχή, τόση φθορά από συναισθήματα χιλιοφορεμένα που τα πας και τα τριγυρνάς. Βαραίνουν την πλάτη γερνάνε τα δύστυχα τα πόδια.. Πόσο δύσκολο να κατακτήσει κανείς ετούτη την Τελεία. Πόση φθορά από προτάσεις που δεν τελειώσανε ποτέ. Πόση αδυναμία από τα λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Πόσο κομμένο το κορμί στα δύο, το ένα να περπατάει μπροστά και το άλλο να πηγαίνει πίσω φοβισμένο. Σπαρακτικά στέκει η μισή ψυχή στο κατώφλι ετούτο.

 Όχι δε έχω να σου γράψω απόψε. Φοβισμένα τα δάχτυλα ακουμπούνε στα χείλια και μου προστάζουν τη σιωπή.  Νικήθηκα λέω κάποιες φορές. Και άλλες φωνάζω σε νίκησα και βγάζω τη γλώσσα στο κενό. Τρέμω ολόκληρη σαν καταφέρνω να νικήσω ετούτο το θεριό. Και έτσι απλά  προετοιμάζω την επόμενη ήττα μου…Με την άγνοια ετούτου του κρυφού σαμποτάζ….

Όχι δεν θα σου πω. Και οι λέξεις θα ηχήσουν τη σιωπή…
Φυσάει απόψε. Φυσάει ήχους κατάμονους…φυσάει αδέσποτες νότες..τριγυρνάνε με τις νυχτικιές τους στον αέρα σαν μικρά ξωτικά. Σήκωσε το χέρι σου ψηλά…ίσως καταφέρεις και πιάσεις μια νότα τυχαία..πού ξέρεις ίσως και να χωρά στη δική σου παρτιτούρα…

Advertisements