Κάντι-Κάντι

candycandyΣτο νου σήμερα η Κάντι-Κάντι. Μη γελάς. Και όμως δε μπορούσα να θυμηθώ πιο θλιβερή ηρωίδα από εκείνη. Πολλά τα επεισόδια..πολλά τα κλαμένα παιδιά..πολλά τα σόφτεξ. Η Κάντι-Κάντι που λες δε στέριωσε πουθενά. Από δράμα σε δράμα. Και το ακόμα πιο ξεχωριστό είναι οτι δεν είχε καν happy end. Σε άφησε στο τέλος με πολλά ερωτηματικά. Κλάματα, δάκρυα, θάνατοι, μίση. Και ένα καημένο κορίτσι μαγνήτης δυστυχίας. Και να σου όλα τα παιδιά να μη χάσουν επεισόδιο για επεισόδιο σε μια τυφερή ηλικία που δε θα έπρεπε να βιώνουν τόσο δράμα πια…

Κάπως έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα οτι κάτι τέτοιες Κάντι-Κάντι κάνανε μερικούς να συνεχίζουν ένα αόρατο δράμα. Γιατί υπάρχουν φιλαράκι μου δυο μεριές. Αυτοί που δυστυχούν γιατί έχουνε σοβαρά προβλήματα και εκείνοι που δυστυχούν γιατί δεν έμαθαν να ευτυχούν. Η δεύτερη κατηγορία λοιπόν είναι τρομακτική! Και με κάνει να μουδιάζω. Ποιο μάθημα ζωής, ποιοι παράγοντες, ποιες οικογένειες, ποια ερεθίσματα, ποιες εκπομπές στην τηλεόραση, ποια βιβλία ποια οτιδήποτε, μας κάνανε να ζούμε το δράμα επειδή δε μπορούμε να ζήσουμε την ευτυχία!

Θεέ μου..να μουνα λίγο ευτυχισμένος αναφωνεί ο καταδικασμένος δυστυχής. Καταδικασμένος σε δικό του δικαστήριο να εξηγούμαστε φίλε μου. Να πονά γιατί είναι πιο εύκολο. Και αν αυτό σου φαίνεται υπερβολικό ψάξε και δες γύρω σου. Υπάρχουν παντού. Έχουνε τόσα πολλά και σου λένε για όσα δεν έχουν. Με προβλήματα τεράστια. Με αναποδιές, με στραβά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δυστυχίας, δε χωράνε κανέναν άλλον. Διότι φιλαράκι μου πώς θα χωρέσεις κάποιον άλλον στο ατελείωτο πένθος σου;

θα γυρίσει όμως κάποτε ετούτη η ταφόπλακα και θα ορίσει το game over και τότε είτε είσαι η θλιβερή ηρωίδα που ψάχνει τον Αντονι και λοιπούς πρίγκιπες είτε οποιαδήποτε άλλη δε θα τρέφεσαι πια από τη θλίψη σου αλλά από το χώμα και τα γύρω σκουληκάκια.

Θλιβεροί ήρωες. Drama queen το ξενόφερτο ντύσιμο. Ένα συνεχές δράμα που σε κάνει να ξεχνάς τους γύρω σου, να μην τους υπολογίζεις και πολλές φορές να τους χρεώνεις και τις δικές σου αναποδιές και τα χίλια δεινά που σε βρήκαν. Να απαιτείς την πλήρη  προθυμία και βοήθεια από τους άλλους σαν υποταγή στην αβάσταχτη ατυχία που σε έχει βρει. Και όταν δεν την έχεις να στήνεις στον τοίχο εκείνους…τους τυχερούς..

Τους..τυχερούς…που έμαθαν να ζούνε τη ζωή όπως είναι και να γεύονται τις διαφορετικές γεύσεις της…χωρίς να τρώνε πάντα το ίδιο πιάτο…Που κλαίνε, γελάνε, θυμώνουν, λυπούνται, μοιράζονται, αγαπάνε, μισούν, μηδενίζουν..

Θα μου πεις δίκιο έχεις Κάντι-Κάντι μου..ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΤΥΧΕΡΟΙ σε μια τύχη που εσύ και οι όμοιοί σου δε θα καταλάβετε ποτέ…

Advertisements