Μια δύση κι ένα βαρκάκι…

boat

Αναρωτιέμαι καμιά φορά, τι σημασία έχει να αναγνωρίζεται η τέχνη σου στα μάτια των άλλων.  Γράφω για να γράφω, γιατί δε μπορώ να κάνω αλλιώς,  σου λέει ο φίλος και ύστερα τον βλέπεις να καίγεται να μάθει την οποιαδήποτε κριτική. Αν τον ρωτήσεις, θα σου πει οτι δεν τον νοιάζει η κακή ή η καλή κριτική. Αλλά απλά να υπάρχει  κριτική.

Μη μου τον παρεξηγείς. Αλήθεια λέει κι ας τη λέει μπερδεμένα. Δεν τον νοιάζει αν στα μάτια σου το έργο του θα ναι το χειρότερο ή το καλύτερο. Τον νοιάζει μόνο να χωρέσει έστω για λίγο στα μάτια σου. Να πάρει λίγο από την ανάσα σου, από το βλέμμα σου, σαν θα γευτείς το νέο του δημιούργημα. Δε σημαίνει οτι θα ορίσει το επόμενο βήμα του από εσένα, από τον τρόπο που θα σταθείς απέναντί του..με σεβασμό ή αγένεια. Θα ξαναγράψει και θα ξαναγράψει. Θα τρώγεται με την τέχνη που τον ορίζει. Θα θέλει να μιλάει στην πένα του, στο χαρτί, στο χώρο, στη μούσα του, όπου.

Μα να…είναι που αν δεν δεις τα λόγια του να πετιούνται σαν σαΐτα, καμιά φορά μπερδεύεται και νομίζει πως δεν υπήρξαν. Ετούτο φοβάται λοιπόν για να ξέρεις…την ανυπαρξία…

«…Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά; Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος… Αν δεν τ’ ακούσει κανείς… είναι κελάηδημα; Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού; …»
‘Ένα παιδί μετράει τα άστρα» – Μενέλαος Λουντέμης

Advertisements