Όχι!

just-say-noΑγαπητό ημερολόγιο,

για άλλη μια φορά η ανάσα μου κόβεται και τα βράδια ξυπνάω από εφιάλτες. Βλακείες, εδώ και καιρό είναι το ίδιο σενάριο. Δεν ξέρω γιατί το διαχωρίζω. Μάλλον γιατί το διαχωρίζουν όλοι οι υπόλοιποι και κολλάω. Λες να είναι κολλητικό; Αναρωτιέμαι. Φτου φτου…ασπίδα προστασίας και ο,τι άλλο έχω να μην το κολλήσω. Το μικρόβιο της παραίτησης και του φόβου.

Κόσμος στα ATM χαμός εδώ και δυο μέρες. Κόσμος στα σούπερ μάρκετ. Με τη διαφορά όμως ότι δε βλέπεις γεμάτα καρότσια. Γελάω. Με 3 ευρώ στην άκρη και ούτε τι να γεμίσεις. Και όμως οι έχοντες 3 ευρώ σου λένε καλύτερα  3 ευρώ από τη δραχμή και την καταστροφή μας.  Ποια καταστροφή απορώ; Δεν έχουμε καταστραφεί; Λεφτά δεν υπάρχουν, οι απολύσεις πολλές, οι χρεοκοπίες απίστευτες. Αυτοκτονίες να φάνε και οι κότες, η ανεργία στα ύψη η ανάπτυξη υπανάπτυξη.  Κάποιος πρέπει να μου πει. Κάποιος μάλλον που έχει τα @@ πώς είναι δυνατόν να επιμένει να μην αλλάξει τίποτα και να σπείρει τον όποιον φόβο. Αυτός ο κάποιος που το διαλαλά προφανώς δε θέλει μια δημοκρατική εμφάνιση στη χώρα μας. Γιατί τι πιο δημοκρατικό από το να αποφασίζει ο λαός. Εκείνος που δε θέλει τη δημοκρατία είτε είναι πολύ φοβισμένος και η δημοκρατία του έχει μεταφραστεί ως τρομοκρατία είτε είναι πολύ βολεμένος. Και δυστυχώς από τα διάφορα social media βλέπω ξεκάθαρα ποιοι αντιδρούν και μετράω τις τσέπες τους. Ναι πράγματι κουδουνίζουν πολλά κέρματα εκεί μέσα.  Γιατί όταν εσύ κι εγώ μετράμε τα λεφτά για το αν θα πάρουμε καφέ σήμερα ή όχι…κάποιοι άλλοι τα σκορπάνε σε εστιατόρια και κάβες και ο,τι άλλο θες και δε θέλουν αυτό να αλλάξει.

Κόσμος στα ATM. Χαμός στις ειδήσεις. Τον κόσμο στα παγκάκια δεν τον μέτρησαν ποτέ; Τον κόσμο όταν έτρεχε στην Αθήνα για λίγα τρόφιμα και ρούχα δεν τον είδε κανείς; Τον κόσμο που τρέχει στα κοινωνικά ιατρεία; Όχι..μετράμε ο,τι θέλουμε… Σε αυτή τη χώρα μετράγαμε πάντα ό,τι θέλουμε και όπως θέλουμε. Με μαθηματικά που ταιριάζουν για λίγους. Με μαθηματικά που τρομάζουν τους υπόλοιπους.

Από όλους αυτούς που αντιδρούν δε βλέπω κανένα προκομμένο μαθηματικό μυαλό. Όλοι εκείνοι που δε θέλουν να αλλάξει κάτι..αντέχουν το 23% ΦΠΑ, τις εφορίες το ΕΝΦΙΑ…την ανεργία. Γιατί εκείνοι μπορούν και δεν τους νοιάζει. Γιατί εκείνοι ..έχουν και δεν αλλάζει κάτι. Η έξοδος από το ευρώ …αν αυτό πράγματι γίνει με μια άρνηση, τους φοβίζει. Μεγάλο το ξεβόλεμα…και τι θα γίνει με τα μεγάλα τους ποσά στις τράπεζες…

Εγώ κι εσύ που δεν έχουμε τίποτα στην άκρη απορούμε. Τι είναι καλύτερο πια; Στο ένα δεν έχω χρήματα και συνεχώς θα αναγκάζομαι να δίνω. Στο άλλο δεν έχω χρήματα και θα αργήσω να ξανα αποκτήσω μιας και θα ξεκινήσω από το 0. Σε ποιο έχω προοπτική βελτίωσης της ποιότητας της ζωής μου και της ζωής της χώρας μου;

Η χώρα μας πεθαίνει. Η χώρα μας έχει πεθάνει καιρό τώρα. Και εμείς τριγυρνάμε γύρω από τους τάφους μας.  Ειρωνευόμαστε το χάρο..παίζοντας το αθάνατοι.

μα ετούτο το παιδί που κοιτάζω και θέλω να ζήσει καλά…τι θα το κάνω; Αν δεν πολεμήσει η μάνα του για αυτό ποιος από όλους τους λεβέντες βολεμένους θα πολεμήσει; Αν δε θελήσω εγώ προσωπικά να αλλάξει ετούτη η κατάρα και η διαστροφή για ποιο μέλλον θα μιλάω; Σε λίγο δε θα έχω να του πάρω γάλα το ξέρεις;  Πνίγομαι. Τα βράδια δεν κοιμάμαι καλά. Φοβάμαι συνεχώς…Μην του λείψει κάτι. Μα όχι..δε φοβάμαι την πείνα ή τη φτώχεια. Αν είναι να διαλέξω αυτή για να του ανοίξω την πόρτα ενός δύσκολου αλλά σίγουρα πιο εύφορου δρόμου θα το κάνω…

αγαπητό ημερολόγιο…βαρέθηκα να τους βλέπω όλους τόσο νεκρούς. Τόσο αφημένους. Τόσο παραιτημένους. Φοβάμαι…αλλά δε στο κρύβω οτι φοβάμαι περισσότερο να φοβάμαι. Και τρομάζω στην σκέψη να μεγαλώσω τούτο το σποράκι και να του περάσω τούτο το φαρμάκι του φόβου και της παραίτησης…Που αντί να του μάθω να πετά ελεύθερα..να του μάθω μπορείς να πετάς ως εδώ…

δεν το αντέχει αυτό η ψυχή μου…

πνίγομαι..

Advertisements