Ο χώρος

povrtΑγαπητό ημερολόγιο,

σήμερα 13 του Ιούλη ίσως και να γίνω προληπτική. Ισως τελικά το Δευτέρα και 13 να γίνει η νέα μας τρομακτική μέρα. Μη σου  ξημερώσει Δευτέρα και 13 θα λέμε.  Βέβαια αυτή η τρομακτική μέρα δε θα συμπεριληφθεί τώρα στη λίστα με τις μαύρες γάτες, τις σκάλες και τις Παρασκευές και τις Τρίτες, Εννοείται. Θα πάρει χρόνια αρκετά για να το καταλάβουμε οτι είναι πράγματι μια μέρα τρομακτική. Και της αξίζουν τα προληπτικά εύσημα. Τρία φτου και όξω από εδώ και αλάτι πίσω μας και δεν ξέρω τι άλλο κάνουν οι προληπτικοί. Θα μάθω και θα σου πω.

Σήμερα νιώθω άδεια. Ούτε δουλειά μπορώ να κάνω ούτε να πιστεύω οτι κάνω κάτι με τη δουλειά μου. Βασικά το μόνο που θα κάνω με τη δουλειά μου θα είναι να πληρώνω. Να πληρώνω φόρους. Να πληρώνω τα απλήρωτα. Να χρωστάω. Να δουλεύω περισσότερο. Να στερούμαι περισσότερο. Για να μπορώ να πληρώνω. Και σήμερα δε μπορώ να δουλέψω φιλαράκι μου. Σκύβω το κεφάλι μα νιώθω οτι ήδη έπαθε κράμπα από το σκύψιμο. Νομίζω οτι δε μπορεί να σκύψει παραπάνω. Μόνο πάτωμα βλέπω. Λάθος. Μόνο πάτο βλέπω.

Και όχι, δεν τον είδα σήμερα. Μέρες τον έβλεπα. Στον ύπνο μου στον ξύπνιο μου. Ενας πάτος. Τεράστιος και ολόμαυρος. Και ένα μικρό κεράκι ελπίδα που είχα να φωτίζει το απόλυτο κενό μου έσβησε. Το σβήσανε και τούτο. Ομως θα πρέπει να βρω τρόπο να το ανάψω και πάλι. Για μένα και για κείνο το πλασματάκι που μετράει ως το δέκα και χοροπηδά και λέει τραγούδια.

Πάτος που λες. Πιάσαμε έναν όμορφο πάτο..απόπατο που έλεγε και η Κεφαλονίτισσα φίλη. Με τα σκτ να μυρίζουν..και εμείς να κυλιόμαστε. Από σήμερα δε θα με τρώει μόνο το πώς θα ζήσω και πώς θα καταφέρω να πληρώνω όσα θα μου επιβληθούν…αλλά πώς θα βρω λίγη αξιοπρέπεια να τη μάθω στην κόρη μου γιατί εγώ σε λίγο ως Ελληνίδα και ως άνθρωπος που από τότε που με θυμάμαι δουλεύω φιλότιμα..θα έχω παντελώς ξεχάσει  την ερμηνεία της.

Αγαπητό μου ημερολόγιο…ελπίζω να με βοηθήσεις κι εσύ να βρω εκείνο το μαγαζάκι που πουλά αξιοπρέπειες. Ίσως λέω ίσως αν το εντοπίσω και την μοιράσω από εδώ κι απο εκεί κι ας την πληρώσω βερεσέ (να μαι και στο κλίμα) και τη φορέσουνε πολλοί…να ανάψει πάλι εκείνο το κεράκι…Να ανάψει και ένα δίπλα..και ένα παραδίπλα να λαμπαδιάσουμε ρε φιλαράκι…να πυρπολήσουμε τούτο τον τόπο να φύγει η σαπίλα…να εξαφανίσουμε τούτη τη διαολεμένη σήψη που σκόρπισε από όνειρα κουφάρια και γιόμισε ο αέρας ο ελληνικός..

όπως είπε και κάποιος πολύ εύστοχα..δεν είμαστε πια χώρα..είμαστε χώρος…και ο νοών νοείτω..

καληνύχτα…

Advertisements