Ενδεχόμενο απείρου

cloudΜου λείπει ένα κομμάτι εποχής δε θα στο κρύψω.  Σήμερα με τη μουσική δυνατά ο νους μου γύρισε κοντά πέντε χρόνια πίσω. Λίγο πριν βγούμε στους δρόμους και στις πλατείες για να μην ψηφιστεί κανένα μνημόνιο. Οχι δε θα μιλήσω για μνημόνια. Σήμερα δεν έχω όρεξη. Μου ήρθε μόνο η μυρωδιά από ένα καλοκαίρι γλυκόπικρο. Πιο ανέμελο σίγουρα. Πιο δημιουργικό. Πιο διερευνητικό. Με τα μπουκάλια κρασί με ελληνικά σταφυλάκια να ποζάρουν στο σπίτι νέες γεύσεις πρωτόγνωρες. Από εκείνες που λαχταράς να μάθεις, να γευτείς. Καλοκαίρι της αναζήτησης. Της ανατοποθέτησης. Των μεγάλων αποφάσεων. Των μεγάλων λόγων και των ατελείωτων εκθέσεων που φορτώθηκαν φίλοι. Καλοκαίρι με τις ανατροπές του και τα ταξίδια του. Καλοκαίρι με τις ιστορίες του. Με μικροσκοπικούς φίλους και άλλους καινούριους. Με τα γιατί του ανιψιού μου. Με τα κλικς της μηχανής. Με την ασκητική στο χέρι. Καλοκαίρι με απορίες. Για τα πάντα. Με αμφισβητήσεις μα και με γκρίνιες και παρεξηγήσεις και παρανοήσεις. Κι ύστερα λες οτι σου λείπει γελά το διαβολάκι στον ώμο. Μα έτσι είναι βρε φιλαράκι. Οι γεύσεις εκείνες που στάθηκαν ικανές για να αλλάξουν τα πάντα…θα σου λείπουν για πάντα. Θα τις εκτιμάς. Θα τις τιμάς. Θα τις θυμάσαι..κάτι τέτοιες βραδιές…με μουσικές και με συγκινήσεις. Γιατί βρίσκεσαι εδώ στο τώρα, με ανανεωμένους όρκους ζωής και με ελπίδα..με αγάπη και πιο πλούσιος. Με παραπάνω χέρια…με σιωπές φιλικές ..με αγάπες μεγάλες…και με μια ολόφρεσκη αμνησία που αρχίζεις και καραγουστάρεις..

έτσι..σε αυτό το αγκυροβόλημα..σε ένα λιμάνι όμορφο..έβαλα από τα μεγάφωνα να παίζει μουσική και κοίταξα το όμορφο νησί των ανθρώπων. Κι ύστερα έβαλα ρότα για το αύριο. Με τα πανιά κατακόκκινα. Να λένε ευχαριστώ και σε αγαπώ στους πολύτιμους που ξεχώρισαν από το βάλτο και γίνανε μια μεγάλη οικογένεια. Για να έχω να γράφω γράμματα για να έχουμε να γράφουμε γράμματα περιγράφοντας τα ταξίδια της ζωής μας…

Στην αλλαγή λοιπόν…και στις αναμνήσεις. Στο όλα και στο τίποτα. Στο μηδέν που ορίζεται για να φέρει το ενδεχόμενο απείρου…

Advertisements