Κωδικοποιημένος Ψίθυρος

sosΖούμε σε αυτόν τον κόσμο. Στον ίδιο. Στον κόσμο που περπατά στους διαδρόμους του μετρό και στον κόσμο που ταξιδεύει με αεροπλάνα , στον κόσμο που περιμένει στη στάση του λεωφορείου μέσα στον καύσωνα και στον κόσμο που τους προσπερνά με το κλιματιστικό στο φουλ και με τραγούδια δυνατά, στον κόσμο που περπατά στο δρόμο με μία σακούλα ψώνια όση άντεξε το πορτοφόλι του και στον κόσμο που φορτώνει και το τελευταίο σνακ που απαίτησε το κακομαθημένο παιδί να αγοράσει ο μπαμπάς του. Ζούμε στον ίδιο κόσμο και δεν έρχομαι να σου πω οτι αυτό που σου περιγράφω είναι λάθος!! Οποιοσδήποτε απαιτεί ή μάλλον καλύτερα ονειρεύεται έναν κόσμο που θα υπάρχει ίση μοιρασιά σημαίνει πως δεν έχει κάνει καν τη βασική εκπαίδευση για το τι εστί κοινωνία και κοινωνικό σύνολο. Οποιοσδήποτε περιμένει οτι όλοι θα τριγυρνάμε με τις αμαξάρες μας, τα πορτ μπαγκάζ γεμάτα και θα κλείνουμε το ένα εισιτήριο μετά το άλλο για να γυρίσουμε το κόσμο, μάλλον πως έβλεπε πολλές ταινίες μικρός κυρίως αμερικανιές με happy end, είχε ως πρότυπο το παραμύθι της Σταχτοπούτας κτλ..

όχι ο κόσμος που ζούμε δεν ειναι δίκαιος. Ούτε θα γίνει. Και κυρίως δε θα γίνει ποτέ ο ένας ίσος με τον άλλον. Και εγώ και εσύ και ο άλλος δε θα έχουμε ποτέ τα ίδια δικαιώματα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχουμε από κοινού συμφωνήσει έχουνε ήδη καταπατηθεί. Γιατί αυτό το ρημάδι «απο κοινού» δεν υφίσταται. Και όσο και αν παλεύουμε και φωνάζουμε οι μη έχοντες κυρίως να εξισορροπηθεί η άρρωστη κατάσταση στη χώρα μας και στον κόσμο ολόκληρο είναι σα να θέλουμε ο ήλιος να ανατείλει από την άλλη πλευρά…Σα να περιμένουμε υπερβολικά ρομαντικοί να πέσει ένα αστέρι να κάνουμε τη ρημάδα ευχή ακόμα και αν μας έχει πείσει ο φίλτατος Γραμματικάκης οτι αυτό δεν πρόκειται να γίνει.

Ζούμε λοιπόν σε αυτόν τον κόσμο. Και αν κάτι θα ήθελα μόνο να υπήρχε λιγουλάκι παραπάνω θα ήταν αυτή η ενσυναίσθηση που ακόμα και ως λέξη είναι δύσκολη για πολλούς. Αν τους ρωτήσεις ή αν τους βάλεις την αλλοδαπή λέξη empathy θα το ταυτοποιήσει ο καθείς με την εμπάθεια και θα αρχίσει και τον καβγά θιγμένος. Γενικώς δεν το έχουμε. Και θα ήθελα να το είχαμε λίγο παραπάνω. Δηλαδή αν εσύ που πληρώνεσαι λίγο παραπάνω…σκεφτόσουν οτι εκείνος λίγο πιο πέρα θα έπρεπε κι αυτός να πληρώνεται καλύτερα αλλά δεν…ίσως λέω ίσως..να έκανες κάτι παραπάνω από την καθημερινότητά σου για να τον βοηθήσεις. Οχι για να φτάσει στο δικό σου επίπεδο…αλλά να είναι από τις πρώτες σου σκέψεις σε κάποια απόφαση. Αν αποφάσιζες και για εκείνον όποτε ήταν να πάρεις κάποια σημαντική απόφαση θα ήταν σα να άνοιγες μια πόρτα στο σπίτι σου και τον καλωσόριζες..σα να του ακούμπαγες το χέρι στην πλάτη..σα να έδινες μια κρυφή υπόσχεση οτι θα κάνεις κάτι παραπάνω από το τίποτα για έναν καλύτερο κόσμο. Οχι πιο δίκαιο σίγουρα. Μα θα είχε μια προσωπική δικαιοσύνη. Που μεταξύ μας τη θεωρώ πιο δυνατή και με μεγαλύτερο τσαμπουκά. Καθότι περιέχει ενδοσκόπηση δική σου. Κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν το κάνει.

Θα ήθελα..αλλά δύσκολο. Ζούμε σε μια εποχή που ο καθένας σκέφτεται βάσει συγκεκριμένης λογικής κληρονομημένης και αδούλευτης σε προσωπικό επίπεδο πολλές φορές, στερεοτυπημένης αρκετές φορές και χιλιοειπωμένης σε σημείο μηχανικής πορείας …πορείας στο αυτόματο χωρίς δυνατότητα υπέρβασης μιας πάγιας καθημερινότητας.

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να γίνει. Δυσκολάκι. Αυτή η περίοδος στασιμότητας της χώρας που ζούμε μπορεί να δώσει το χρόνο σε κάποιους να περάσουν στην απέναντι μεριά. Να ανοίξουν μάτια και αυτιά. Να κάνουν το διαφορετικό όπως το ορίζει ο καθείς. Και αν δεν ξεχάσουν την καρδιά τους στην άλλη μεριά ίσως να κάνουμε εκείνα τα ελληνικά θαύματα που αποδεικνύουν οτι μπορεί να κουβαλάμε στις πλάτες μας λόγια και λόγια αλλά τα λόγια της δικής μας ψυχής τα ανείπωτα είναι εκείνα που μπορούν να ξεπροβάλλουν και να νικήσουν παλαιωμένες και μη αποδοτικές και καθόλου ανθρώπινες πράξεις.

Κλείνω με μια συνέντευξη που με προβλημάτισε ιδιαιτέρως. Και διαβάζοντας και τα σχόλια προβληματίστηκα ακόμα περισσότερο. Κυκλοφόρησε σε διάφορα site και social media. Ο Χρήστος Θηβαίος είναι ένας τραγουδιστής που άφησε το στίγμα του στην ελληνική «έντεχνη» σκηνή. Με γυρίζει χρόνια πίσω, κάποτε άκουγα και ξανα άκουγα τον ύμνο που τον έκανε διάσημο. Το Ημερολόγιο. Και έπαιζε η κασέτα ξανά και ξανά. Θαυμάστρια ερωτευμένη κάργα σε εκείνα τα φοιτητικά χρόνια..έτρεξα από τους πρώτους να τον ακούσω στο τότε Μαντζάτο των Ιωαννίνων. Και τότε απογοητεύτηκα. Ο ανθρωπος που είχα μπροστά μου έλεγε λίγες λέξεις και μετά έπινε. Και μετά ξανα έπινε. Θυμάμαι η παρέα μου να τον δουλέυει..να ακούγεται το άξιος σε κάθε του γουλιά. Και δως του οι μπύρες..και ο,τι άλλο του έδινε το μαγαζί. Ο άνθρωπος Ημερολόγιο δεν είχε καμία σχέση με εκείνον που είχα φτιάξει στο μυαλό μου.

2015 σε μια «ατυχή» του συνέντευξη όπως είπε ένας παλιός του συμφοιτητής για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα έρχεται να μου πει πως ο Ελληνας είναι τεμπέλης. Πως δε βρίσκει δουλειά γιατί θέλει δουλειές διευθυντάδων. Πως κάθεται και πίνει στις καφετέριες και ζει με τη σύνταξη των γονιών του. Θα ήθελα να του πω πως κάτι δε βλέπει και τόσο καλά. Πως το «τεμπέλης» είναι ένας έυκολος χαρακτηρισμός μη αποδεκτός για μένα. Και καλό θα ήταν όταν βλέπουμε κάποιον σε μία στασιμότητα να μην τον χαρακτηρίζουμε έτσι αν δεν έχουμε δει τι ακριβώς τον έχει παγώσει. Θα ήθελα να του πω πως πολλοί Ελληνες με αρκετά χαμηλό μισθό όχι μόνο δε ζούνε από τις συντάξεις των γονιών τους αλλά δίνουν ποσά στους γονείς τους για να ζήσουν, να πάνε σε ένα γιατρό να πάρουν ένα φάρμακο. Υπάρχουν Ελληνες που έχουνε κοκκαλώσει από μια απόλυση με πτυχία και μεταπτυχιακά και κάθονται σε μία καφετέρια για να μην τρελλαθούν κλεισμένοι στο σπίτι στέλνοντας βιογραφικά παντού…μην παίρνοντας από πουθενά καμία απάντηση. Θα ήθελα να του πω για τόσους Ελληνες αλήθεια…

Κάτι οι μπύρες της θύμησης κάτι τα έντεχνα τραγούδια που κάποτε απομυθοποίησα την τέχνη τους..κάτι από όλα.. με ανακάτεψαν και πάγωσαν τις σκέψεις μου. Ο Χρήστος Θηβαίος λέει οτι μια 5μελής οικογένεια μπορεί να ζήσει με 15 ευρώ ημερησίως αν κατάλαβα καλά. Δηλαδή με 450 ευρώ το μήνα. Και απορώ. Αυτή η 5μελής οικογένεια..που νοικιάζει υποθετικά μιλάμε σπίτι, πληρώνει δεή, οτέ, νερό, αγοράζει τρόφιμα, είδη για το σπίτι τα απολύτως απαραίτητα, πηγαίνει τα παιδιά σε αγγλικά και φροντιστήρια …βάζει βενζίνες στο αυτοκίνητο ή παίρνει ένα σωρό εισιτήρια για λεωφορεία κλπ…μπορεί να ζήσει με 450ευρώ; Μάλλον πως τα μαθηματικά μου μπαγιάτεψαν…

Σε αυτήν την εκπληκτική συνέντευξη είδα ανθρώπους να ταυτίζονται. Να λένε πως καλά τα λέει..και να συμφωνούν με τη διάσημη ατάκα μαζί τα φάγαμε. Μιλώντας για τη μερίδα εκείνων που πήραν επιδοτήσεις στον αέρα, εκείνων που χώθηκαν στο δημόσιο..και δουλεύουν με το ζόρι 2 ώρες κλπ. Αυτό με προβληματίζει τελικά πολύ περισσότερο. Που όλη η μιντιακή και μη επιδημία έχει καταφέρει να μας κάνει να πιστεύουμε οτι πράγματι χρωστάμε..πράγματι φταίμε και πράγματι πρέπει να πληρώσουμε και πως πράγματι είμαστε ένας τεμπέλης λαός. Και ας έχουμε στατιστική πρωτιά ως η χώρα με το μεγαλύτερο ωράριο εργασίας…Μας κάνανε μια γερή υπνοπαιδεία…πως οι άνεργοι Ελληνες είναι εκείνοι που δε δέχονται να δουλέψουν για έναν πολύ κατώτερο μισθό…ακόμα και αν οσοι δουλεύουν πλέον παίρνουν έναν αισχρο κατώτατο μισθό…πως οι δουλειές υπάρχουν σε μια χώρα που μαστίζεται από ανεργία..που μπαίνει το ένα λουκέτο μετά το άλλο…

Μέσα στην ίδια αυτή χώρα εσύ και εγώ απέχουμε μίλια στην κατανόηση των πραγμάτων. Δε με ενδιαφέρει αλήθεια αν ο κάθε Θηβαίος με μια συναυλία του μόνο εξασφαλίζει ένα πέντε..δέκα μήνες άνετης ζωής στην 5μελή του οικογένεια. Αλήθεια δε με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει όμως το να μη μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του. Να βλέπει ο,τι τον μάθανε να βλέπει και να πείθει και άλλους για αυτό.

Αυτός ο κόσμος με ενοχλεί.  Που αντί να κάνει μια εσωτερική αναζήτηση…να δουλέψει λίγο στο μυαλό του τι συνέβη τι συμβαίνει και τι θα συμβεί…τι μπορεί να κάνει..τι δέχεται..τι από όλα…ζει με αυταπάτες. Ζει είτε ως θύμα είτε ως θύτης….Μα εγώ θα ήθελα να ξυπνήσουμε μια μέρα χωρίς να πρέπει να ορίσουμε αυτά τα 2 επίπεδα για το όποιο έγκλημα. Βασικά δε θα ήθελα να αναλύουμε ένα έγκλημα. Μα να δούμε πως θα αποκατασταθεί από εδώ και πέρα η τάξη των πραγμάτων. Μπας και περιορίσουμε τους φόνους…μπας και πάρει μια καλύτερη ανάσα πιο ομαδική ετούτος ο μικρός ο κόσμος..ο μέγας…

Στον κόσμο αυτό συνυπάρχουμε όλοι αυτοί. Εκείνοι που νομίζουν..εκείνοι που θεωρούν..εκείνοι που πείθονται..εκείνοι που πληγώνονται..εκείνοι που ελπίζουν και εκείνοι που έχουνε χάσει την ελπίδα τους. Αυτός ο κοσμος εκπέμπει sos με δύσκολα σήματα. Αυτά τα φώτα που βλέπεις μες στο βράδυ, δεν είναι φώτα κάποιου γρήγορου αυτοκινήτου, ούτε κάποιας χορταστικής συναυλίας. Είναι φώτα που συνοδεύουν έναν κωδικοποιημένο ψίθυρο ανάγκης. Εσωτερικής ανάγκης. Για εσωτερική δικαιοσύνη. Για εσωτερική ανάλυση των πραγμάτων. Για εσωτερική ζυγαριά. Αστα να πάλλονται απόψε. Καμιά φορά συντονίζονται με τους παλμούς της καρδιάς σου. Ποτέ δεν ξέρεις τι ανατροπή μπορεί να φέρει ετούτος ο ανθρώπινος συντονισμός…

Αμήν..

 

Advertisements