Αξόδευτα μπλε

treasureΗ απουσία. Η απουσία έχει χρώμα μπλε. Σαν το χρώμα της θάλασσας. Εκεί απλώνουμε το βλέμμα μας σαν θέλουμε να θυμηθούμε στιγμές. Εκεί απλώνουμε τη θλίψη μας.  Σαν το χρώμα του ουρανού. Εκεί σηκώνουμε τα μάτια μας σαν θυμόμαστε κάποιον. Είναι μπλε. Με ένα χρώμα απολαυστικό. Όχι γιατί μας ικανοποιεί η απώλεια. Αλλά ένα τέτοιο χρώμα γαλήνης και ευχάριστων αναμνήσεων αρμόζει σε εκείνους που λείπουν. Και δεν είναι απαραίτητο ότι λείπουν και θα λείπουν για πάντα. Μπορεί απλά να μας χωρίζουν χιλιόμετρα…μίλια…. Μπορεί και πάλι να μας χωρίζουν ελάχιστα μέτρα. Η απουσία μπορεί να είναι απουσία ανθρώπου. Μπορεί να είναι και κάποιου συναισθήματος. Που για κάποιο λόγο δραπέτευσε από την καθημερινότητα γιατί δε μπορούσε να βαστηχτεί. Μπορεί να είναι η απουσία μιας προσμονής…που όλο αναβάλλεται. Μπλε πινέλα την κάνουν θαλασσινή για να ξέρουμε οτι κάποιο κύμα κάποια στιγμή τούτο το απών θα το κάνει παρόν. Πως όσο λείπει…κάποια άλλη στεριά θα το θρέφει και σε ένα άλλο νησί θα κυνηγιούνται όνειρα και άνθρωποι.

Η απουσία μας μετρά. Μετρά τις αντοχές μας. Και τις δυνάμεις μας. Γεμίζει μες στην ψυχή ένα κενό με ψέματα ή με ταμπέλες υπό-κατασκευή. Γεμίζει καμιά φορά με μεγαλύτερα κενά κι άλλες φορές προσπαθούμε να ταιριάξουμε κομμάτια μεγαλύτερα μη ταιριαστά καταδικασμένοι σε ένα αιώνια αποτυχημένο παζλ. Η απουσία είναι μπλε σου λέω. Άσε την σα θάλασσα νερένια να τριγυρνά στην καρδιά. Μην της δίνεις όρια, μέγεθος, χρόνο. Εξάλλου ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη δημιουργία για να νομίζει κανείς ότι μετρά τη ζωή. Μα η ζωή δε μετριέται. Ούτε και η απουσία.

Οι άνθρωποι που φύγαν από τη ζωή μας, εκείνοι που είναι μακριά μας, εκείνοι που για κάποιο λόγο έβαλαν τείχη ανάμεσά μας μη θεμιτά μα υποχρεωτικά, οι χαρές και τα όνειρα, κάτι περισσευούμενα θέλω…όλα αυτά συνθέτουν το γαλάζιο μας ωκεανό. Πότε κολυμπάμε εκεί μέσα, πότε τον χαζεύουμε από το μπαλκόνι, πότε ρίχνουμε ένα βαρκάκι και με κουπί και ιδρώτα παλεύουμε ανάμεσα στις φουρτούνες. Δεν είμαστε πάντα μαχητές. Ούτε οι καλύτεροι κολυμβητές. Μα αυτό είναι «οκ». Και όσο πιο πολύ το νιώσουμε βαθιά μέσα μας ετούτο το οκ τόσο πιο εύκολα θα λυτρωθούμε από εκείνες τις σειρήνες που μας αποπροσανατολίζουν. Σειρήνες του ανέκφραστου πόνου, του ανέκφραστου θυμού, της υποταγής στα δεδομένα…

Η απουσία είναι μπλε. Σε τούτο το μπλε μπόρεσα και χώρεσα μάτια μπλε, γαλάζιες φωνές, λόγια φιλικά, φωνές και τσακωμούς και παρεξηγήσεις. Χώρεσα τα γιατί και τα επειδή. Τα τυχαία και τα άτυχα μαζί. Το δάκρυ μαζί με τα κοκκινισμένα μου μάγουλα. Στη βάρκα μου τη μικρή φυλάω ένα κουπί και σε ένα μπουκαλάκι λίγη αγάπη και αντοχή για την επιβίωσή μου και το σωσίβιο των παρόντων να με γλιτώνει από τα κύματα και τις αναποδιές. Στο προτείνω και εσένα.

Η ζωή δεν είναι τέλεια. Η ζωή απέχει πολύ από το τέλειο. Εσύ δεν είσαι τέλειος. Απέχεις πολύ από το τέλειο. Οι σχέσεις δεν είναι τέλειες. Απέχουν πολύ από το τέλειο.

Σε αυτή τη ζωή χωράνε θυμοί, ζήλειες, δάκρυα.  Σε αυτή τη ζωή είναι επιτρεπτό να απέχεις…και να δηλώνεις απών, για να μπορέσεις να ξαναδηλώσεις παρόν σε κάποια άλλη στιγμή. Σε αυτή τη ζωή μπορείς να κάνεις μια βουτιά από έναν βράχο ψηλό και γενναίο και να κλείσεις για λίγο τη μύτη, να παγώσεις το χρόνο και να ταξιδέψεις στο βυθό. Άλλοι το λένε πάτο. Εσύ μπορείς να τον λες βυθό. Με κοράλλια, ψάρια, ξεχασμένα σεντούκια θησαυρών. Με ναυάγια και καρχαρίες, τσούχτρες και χταπόδια.

Μη σε αδικείς. Η απουσία είναι θεμιτή. Καρποφόρα. Γενναία. Είναι επιλογή.

Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε…λέει ο Οδυσσέας Ελύτης
Φίλε μου, τι μπλε ξοδεύουμε για να χωράμε τα αξόδευτα σου λέω εγώ…

 

Advertisements