Σχέδιο σωτηρίας

IMG_5181Το φθινόπωρο φτάνει. Η μέρα που μίκρυνε και το δροσερό αεράκι είναι οι πρώτοι αγγελιοφόροι του. Ακόμα είναι νωρις, λέω. Ακόμα είναι νωρίς για ζακέτες και ρούχα κλεισμένα στις ντουλάπες με λεβάντα και σαπούνι. Ακόμα είναι νωρίς, μουρμουράω. Νωρίς να πω αντίο σε τούτο το καλοκαίρι. Νωρίς να πω αντίο σε μια θάλασσα που λιγοστά έστρωσα το κορμί. Νωρίς να φεύγει η εποχή που δικαιολογεί την απουσία σου. Η εποχή που κρύβεσαι από το χρόνο.  Εχει αυτή τη μοναδική μαγεία ετούτη η εποχή. Να μπορεί να πατάει επισήμως το κουμπί της παύσης χωρίς ντροπή. Η «τεμπελιά», η αναβολή όλα χωράνε σε τούτους τους μήνες. Και όλα δικαιολογούνται. Όλα πάνε στο «μετά το καλοκαίρι». Από την πιο απλή κατασκευή στο σπίτι μας μέχρι την οριστική μας μετακόμιση σε έναν άλλον τόπο. Μετά το καλοκαίρι ξεκινάνε σχολεία, δουλειές, αναζητήσεις δουλειών, αποφάσεις για δραστηριότητες, αποφάσεις για μια νέα επαγγελματική επιλογή. Μετά το καλοκαίρι ξεκινάνε δόσεις και δόσεις, μάζεμα στις τσέπες και άγχος για το πώς θα ρυθμίσουμε τα ατελείωτα έξοδα.

Για αυτό σου λέω είναι νωρίς. Ακόμα η ψυχή σε ξαπλώστρα κάθεται και καίγεται από τον μεσημεριανό ήλιο γλυκά αφήνοντας τους κόκκους άμμου και κάτι ψιλά βότσαλα να περπατάνε πάνω της όπως τα καβούρια στους βράχους. Είναι νωρίς, που λέει και ο ποιητής μου. Και δεν είναι νωρίς να μιλώ για σένα και για μένα. Είναι νωρίς να μιλώ για μένα. Αποφάσεις και αποφάσεις, σχεδια για ένα καλύτερο αύριο πιο χορταστικό προκαλούν ένα εσωτερικό τρεμούλιασμα. Και το πρώτο που ζητά ο οργανισμός είναι ετούτη η γλυκειά μεθυστική παράταση που δίνει απλόχερα αυτή η εποχή που φτάνει στο τελείωμά της. Μου λείπει ήδη…

Είναι νωρίς σου λέω. Ακόμα κάθομαι σε εκείνο το καφενείο της Γλώσσας κάτω από το μεγάλο πλάτανο δίπλα από την όμορφη εκκλησιά της Παναγιάς και γράφω, πίνοντας ελληνικό και τρώγοντας παγωτό μύρτιλλο. Είναι νωρίς. Δε σηκώνει ο οργανισμός ούτε εκείνα τα σχέδια που σκοπό έχουν να δώσουνε άλλο χρώμα στη ζωή. Το άγχος της επιτυχίας, της ολοκλήρωσης…στέκεται εμπόδιο σε οποιαδήποτε εκκίνηση.

Ο Σεπτέμβρης όμως είναι προ των πυλών. Και ο τουρίστας εαυτός ακόμα και αν δε γύρισε όσο ήθελε τον κόσμο ολόκληρο σε τούτο το μικρό καλοκαιράκι που επέτρεψε η τσέπη, ξέρει οτι πρέπει να βάλει πλώρη για άγνωστα μέρη προσπαθώντας  να κινηθεί με εκείνη την εσωτερική πυξίδα. Να την εμπιστευτεί. Αλλά κυρίως να καταφέρει να καταλάβει προς τα πού δείχνει αυτή τη φορά και να μην κάνει πίσω σε όποια κατεύθυνση και να δείξει. Να σχεδιάσει εκεί που λογαριάζει εκείνο το φιλαράκι που κουβαλώ μέσα μου. Να μην το αφήσει εκτεθειμένο. Να μην το αδικήσει. Να το αφουγκραστεί. Και με ο,τι όπλο υπάρχει να κάνει εκείνον τον πόλεμο, γιατί πόλεμος είναι που θα νικήσει εκείνους τους δαίμονες που ζητάνε τις παρατάσεις του καλοκαιριού…

Ένας νέος κύκλος αρχίζει. Φθινοπωρινός. Με τα όμορφα γήινα χρώματα. Το καφέ του βρεγμένου χώματος, το πορτοκαλί των φύλλων… Η φύση ετοιμάζει το χώμα. Εμείς τους καρπούς. Ομαδική δουλειά. Για να φέρουμε μια Άνοιξη στα μέτρα μας.  Αν δεν φανταστείς τη ζωή που θες να έχεις, αν δεν βάλεις μπρος ετούτο το σχέδιο προσωπικής σου σωτηρίας, τότε δε θα την αποκτήσεις ποτέ…

Παραμονή του Αγίου Φανουρίου, ας μας φανερώσει ο Άγιος εκείνα τα βήματα ή το κρυμμένο θάρρος που όλοι έχουμε για να πάμε λίγο παρακάτω…για να δούμε πέρα απο τα όποια βουνά θέτουμε ως εμπόδια. Να αντικρύσουμε εκείνον τον ορίζοντα που χορταίνει το μάτι και αγαλλιάζει την καρδιά. Αμήν…

Advertisements