Για τις παλιές φιλίες μη μιλάς…

schlΑκόμα θυμάμαι να κάθομαι στην πρωινή προσευχή.  Την είχα δει από μακριά. Καθόταν μόνη και ξένη ανάμεσα στο πλήθος. Δεν ξέρω τι με έκανε και πώς, αλλά αμέσως αισθάνθηκα την οικειότητα να της ζητήσω να καθίσουμε μαζί.  Ενιωσα την ανάγκη να γίνω οικοδέσποινα στο σχολείο μας. Τα ανοιχτόχρωμα μάτια της με κοίταζαν μπερδεμένα. Σα να είχε χαθεί εκεί μέσα. Ερχόταν από μακριά και μαζί της κουβαλούσε ιστορία …από εκείνες τις ιστορίες που ως παιδί δε μπορείς να εξηγήσεις ούτε να κατανοήσεις αλλά σε βαραίνουν.  Εύκολα κόλλησα. Είχα ένα κάτι με τις μπερδεμένες ιστορίες και τους μπερδεμένους ανθρώπους.  Έπρεπε να περάσουν χρόνια και χρόνια για να γυρίσω πίσω σε εκείνες τις επιλογές των ανθρώπων και των δρόμων και να καταλάβω πώς λειτουργούσα.

Φιλίες σχολικές. Σαν εκείνη. Λόγια και λόγια. Και η παρέα μεγάλωνε. Φίλες και φίλες. Τις κοιτάζω τώρα και απορώ. Ποιο το κοινό σημείο; Αξιζε; Δεν άξιζε; Θα άξιζε κάτι άλλο; Και γιατί χάθηκαν; Οι φιλίες δε χάνονται αν αξίζουν λέω από εκείνα τα τσιτάτα. Κι ύστερα με ενοχλεί σα φαγούρα ετούτο το βαρύ φρασάκι. Μη λες αηδίες μου λέω. Αξιζαν τότε. Αξιζε εκείνη την εποχή να υπάρχουν. Και ας μην υπάρχει κανένα κοινό σημείο πλέον. Και οκ με κάποιες ίσως και κάτι να ξέμεινε…ή να μπορεί να γίνει η ανασκαφή του. Με κάποιες άλλες είμαστε η μέρα με τη νύχτα.

Δεν είμαι και από εκείνους που τρέχουν στα reunion. Και δεν είναι οτι τα είδα ποτέ ως τρομακτικές συναντήσεις στις οποίες θα έπρεπε να αποδείξω κάτι ή να με διαφημίσω ή οτιδήποτε άλλο. Δεν τα κατάλαβα σου λέω. Τι πάει να πει επανένωση; Με ποιους και γιατί; Κάποτε οι δρόμοι χώρισαν. Τώρα τι; Θα μαζευτούμε να πούμε για 2 καθηγητές και δυο τρεις πλάκες. Και ύστερα; Μα ύστερα ναι θα αρχίσουμε να λέμε για τις ζωές μας. Ολα σαν συνέντευξη. Εκανα αυτό εκείνο..το άλλο. Παντρέυτηκα..χώρισα..έκανα παιδιά…σπούδασα…έπιασα δουλειές και δουλειές. Και τι; Τώρα επανενωθήκαμε; Τώρα είμαστε εκείνο που είμασταν τότε; Μα ποιος το θέλει πλέον;

Τη θυμάμαι που λες εκείνη τη φίλη. Προσφάτως τη θυμήθηκα πιο έντονα. Δεν ξέρω γιατί. Είχε κάτι η γεύση αυτής της φιλίας. Θα κρατήσει για πάντα λέγαμε. Και οι υπόλοιποι που μας ξέρανε το ίδιο λέγανε. Και αυτό το για πάντα είναι τόσο αστείο πλέον. Ηχεί χιουμοριστικά στα αυτιά μου.  Φιλίες και φιλίες. Οι σχολικές. Μας κοιτάζω τώρα που σκορπιστήκαμε και απορώ. Πόσο μοιάζουμε πόσο διαφέρουμε; Πόσο αληθινό ήταν όλο αυτό;

Κι ύστερα σωπαίνω. Εχει σημασία αν ήταν αληθινό αναρωτιέμαι; Ξύπναγα και είχα τη λαχτάρα να δω τις φίλες μου. Να γελάσουμε με τους έρωτές μας. Με τα αστεία τα σχολικά. Να το παίξουμε μοιραίες και θύματα ταυτόχρονα. Να το παίξουμε γυναίκες και κοριτσάκια. Να φάμε την αποβολή να κάνουμε την κοπάνα να ξενυχτήσουμε για να πάρουμε κανένα βαθμό. Αυτές είμασταν. Δεν ταίριαζε κάτι άλλο. Μα εκείνο που ταίριαζε τότε ήταν αρκετό.

Κι ύστερα μεγαλώσαμε. Βλέπω τη φίλη από μακριά.  Δεν ταιριάζουμε και το ξέρω. Μας ακολουθεί και βαρύ ποινικό μητρώο φιλίας. Τι να διορθώνεις τώρα και τι να ξεψαχνίζεις. Ο,τι έγινε έγινε. Τη βλέπω να κάνει διάφορα. Και ενώ ένα κομμάτι μου ζηλεύει που δεν είναι μέρος της ζωής της ακόμα και αν δεν θα το ήθελα – διαστροφικό το ξέρω – ένα άλλο χαίρεται που μαθαίνει όμορφα νέα της. Να δημιουργεί να χαίρεται να ερωτεύεται. Μπορεί να μην ταιριάξαμε στο πέρασμα του χρόνου. Και μπορεί πια τίποτα να μην είναι ίδιο. Να μη γελάμε με τα ίδια αστεία. Και να μην έχουμε κοινούς στόχους. Κάποτε χαχανίζαμε στα στενά με τη τσάντα στην πλάτη ή στα σκαλιά των σπιτιών μας λίγο πριν καληνυχτιστούμε για να βρεθούμε την επόμενη μέρα! Μπορεί πράγματι τίποτε να μην είναι ίδιο…

Δεν έχει σημασία μου λέω. Τότε ήταν σημαντικό. Και τα σημαντικά μας τα κρατάμε. Οχι για να τα συντηρήσουμε από συνήθεια όπως κάνουν πολλοί ρακοσυλλέκτες φιλίας. Αλλά για να ξέρουμε οτι τότε ζήσαμε εκείνες τις σημαντικές στιγμές. Οτι δε μας προσπέρασαν. Μπορεί να προσπεράσαμε εμείς εκείνον τον εαυτό αλλά δεν αφήσαμε το χρόνο να περάσει χωρίς να αφήσει σημάδια.

Σήμερα που λες παλεύω να θυμηθώ τα γενέθλιά της. Ήμουν σίγουρη οτι δε τα θυμάμαι. Και όσο έγραφα τούτο το κειμενάκι έλεγα πόσα έχω ξεχάσει. Μα ύστερα εντελώς απροσδόκητα ήρθε ο Μάρτης στο μυαλό και μου τα θύμισε όλα. Μπα σε καλό σου είπα. Τελικά το μυαλό τα έχει όλα κάπου. Και μετά ήρθαν κάτι γλυκά στο μυαλό, κάτι ατάκες και κάτι βόλτες μικρές και μεγάλες με το φραπέ στο χέρι. Γλυκό με πολύ γάλα. Πώς το έπινα τούτο το κατασκέυασμα λέω; Μα ακόμα και η επιλογή του καφέ τότε ήταν διαφορετική.

Μου αρέσει που περνά ο χρόνος. Και που φέρνει νέα καλούδια. Στα χέρια μετράω πλέον φίλους πολύτιμους. Δεν τους αλλάζω με τίποτα. Αποτελούν χρυσή οικογένεια.  Και χαίρομαι όταν έρχονται και εκείνοι οι περαστικοί φίλοι που τελικά μένουν στη ζωή. Η φιλία πλέον δε θέλει ζάχαρη και γάλα για να γίνει γλυκιά. Της αρκούν δυο σταράτα λόγια και τέλος. Αυτό κάνει την αρχή στο οποιοδήποτε ταξίδι.  Και μου δίνει ιδιαίτερη χαρά που μπορώ στα 36 μου να ξεκινάω καινούριες φιλίες. Μπορείς πιο εύκολα να μοιραστείς.  Πλέον έχεις ανακαλύψει αρκετά κομμάτια του εαυτού σου. Δεν έχεις να αποδείξεις κάτι. Δεν κρύβεσαι πίσω από τα λόγια. Δε λες ωραία λόγια για να λες. Λες και άσχημα και όμορφα. Και αν ο απέναντί σου τα αντέξει οκ. Αλλιώς γεια σας.

Χαίρομαι που ο χρόνος μας το μαθαίνει αυτό. Για όλες τις παλιές φιλίες κρατώ..πώς το λέγαμε εκείνο το λεύκωμα. Με τις αναμνήσεις και τα λοιπά. Πού και πού αναδύεται καμιά μυρωδιά από τα παλιά πού και πού χορεύει καμιά εικόνα. Ως εκεί.

προς τιμήν της σημερινής μου ανάμνησης θα κλείσω με πυξ λαξ για την παλιά φιλενάδα …κάνοντας τη μικρή μου παράφραση:

«για τις παλιές φιλίες μη μιλάς
στο χρόνο που περνάει πάνε πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στη σκιά χαμέναν παραδείσων»

Advertisements