Όποιος τολμά, αγαπά!

dareΜέρες τώρα όλο κάτι ξεκινάει στο μυαλό και όλο σταματάει.  Είναι εκείνο το σημάδι του χρόνου στη ζωή μας, σαν οιωνός που έρχεται από μακριά ή και κοντά καμιά φορά και σου φωνάζει πως κάτι πρέπει να αλλάξει σε τούτη την πορεία. Και παίρνεις χαρτιά μολύβια σχολιαρόπαιδο και εσύ με τις κασετίνες και τη τσάντα και τα ντύματα και προσπαθείς να σχεδιάσεις κάτι από το άγνωστο. Εκείνο το άγνωστο που λαχταράς να γίνει γνωστό. Να το φέρεις στα μέτρα σου ή έστω πιο κοντά στα μέτρα σου από τούτο που ήδη φοράς που περισσεύει ή στενεύει από παντού. Ηχούν μέσα σου οι καμπάνες κάποιας γιορτής που δεν έχει ονομάσει κανέναν άγιο η εκκλησιά της ψυχής σου γιατί ακόμα δε βρήκε όνομα αλλά το ξέρει πως θα είναι  γιορτή τούτη η χαρμόσυνη μελωδία. Να γίνει εκείνο το πανηγύρι της προσμονής με λύρες και κλαρίνα ή ο,τι άλλο θες να χορέψουν τα θέλω από εκείνους τους ενωτικούς χορούς. Να έρθει η ώρα μιας απόφασης έστω αφαιρετικής. Που να δώσει την εκκίνηση των μικρών ονείρων. Βήμα βήμα να χτιστεί μια νέα πολιτεία ονείρων. Που θα δώσει το σχήμα της ελπίδας και της χαράς. Της προσωπικής ικανοποίησης. Εκείνης που λέει..οτι επιτέλους σε τούτο το φανάρι του χρόνου σκέφτηκες ποια κατεύθυνση είναι που θες να συνεχίσεις μόλις ανάψει το πράσινο.

Μέρες τώρα γράφω και σβήνω. Και όχι δε δυσκολεύομαι να δώσω κείμενα ποιήματα και λοιπά. Εκείνα φτιάχνουν εαυτούς όχι κατ ανάγκη δικούς μου. Μα δυσκολεύομαι να φτιάξω ένα κείμενο δικό μου, ολόδικό μου. Που θα ξεχορταριάσει ο νους τα περιττά φύλλα εμπόδια και θα μυρίσει η άνοιξη των ενδόμυχων και άκρως φοβισμένων θέλω. Να αφήσει στην άκρη το ρίσκο της όποιας αποτυχίας και να ποτίσει ευλαβικά τον καρπό μιας εσωτερικής ανάγκης που στοχεύει ψηλά, σε ένα ευτυχισμένο σημείο κομμάτι προσωπικής ολοκλήρωσης.

Σιωπηλά φωναχτά μου φωνάζω απόψε να τα ακούσουμε μαζί. Τι είναι αυτό που σε τρώει τη νύχτα και δεν κοιμάσαι; Τι είναι αυτό που παίρνεις μαζί σου όπου κι αν περπατάς; Τι φαγουρίζει τη σκέψη;  Τι είναι αυτό που σαν το σκέφτεσαι ολοκληρωμένο δίνει και σε εσένα μια ανακούφιση ολοκλήρωσης; Τι είναι αυτό που θα γεμίσει το μαξιλάρι σου καινούρια όνειρα;

Πλάσε εκείνα τα βήματα.  Βρες το νέο χορό, δώσε όνομα στον δικό σου Άγιο. Μαρτύρησε κι εσύ το μυστικό στον ουρανό της δικής σου αλήθειας και κρέμασέ το αστέρι να περιμένει το όμορφο σχέδιό σου και να κάνει εκείνη τη γενναία βουτιά στον ποταμό της προσπάθειας ψιθυρίζοντας την ανήσυχη ευχή σου.

Ας βρούμε τα βήματα στο δικό μας χορό. Κι ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τη λογική που μας αποτρέπει. Ας μη μας νοιάζει αν θα φανεί άχαρος ο χορός μας. Σημασία έχει οτι θα πατήσουμε εκεί που αγαπάμε. Πως προσπαθώντας να φτάσουμε τα πιο λαχταριστά μας όνειρα, θα έχουμε κάνει το άλμα για την ευτυχία παρασύροντας εκείνους που στέκονται πλάι μας σε μια νεροτσουλήθρα από χαμόγελα και κραυγές ζωντανές, δίνοντας το μήνυμα το ηχηρό…πως  ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΑ, ΑΓΑΠΑ!

Advertisements