Κάποια μέρα…

littlehouseΚάποια μέρα θα σου γράφω από τη μονοκατοικία μου με το μεγάλο μου κήπο. Δε θα είναι καμιά τεράστια μη νομίζεις. Ίσα ίσα θα χωρά μια κουζίνα και δυο δωμάτια. Θα έχει σίγουρα μεγάλα παραθυρόφυλλα να τρυπώνουν οι εποχές στο χρόνο. Έξω στον κήπο θα τριγυρνά ένα λαμπραντόρ παιχνιδιάρικο και ξοπίσω του θα τρέχει ένα νιάνιαρο.  Πάνω στην ταράτσα του σπιτιού θα στέκει ένα τραπέζι ταλαιπωρημένο από τις βροχές και τους ανέμους και δυο καρέκλες σιδερένιες σκουριασμένες  μα δε θα με νοιάζει. Η θέα της θάλασσας στο ταρατσάκι με τον ήλιο ή το φεγγάρι να τη λούζει θα φτιάχνει τον καλύτερο πίνακα ζωγραφικής.

Κάποια μέρα, θα ανοίγω ένα τετράδιο ή έναν υπολογιστή για να συνεχίσω ένα μυθιστόρημα ή ένα ποίημα ή μια νουβέλα χωρίς να κοιτάζω το ρολόι μα ούτε και το πορτοφόλι μου. Και δε θα έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν παρά μόνο στον πολύτιμο εαυτό μου και στους υπόλοιπους πολύτιμους λίθους της οικογένειάς μου.  Θα γράφω κοιτάζοντας τον κήπο ή τη θάλασσα βάζοντας αλμύρα και αέρα μέσα στα γραπτά μου και κόκκινο από την καρδιά.

Κάποια μέρα δε θα ψάχνω για παιδικούς σταθμούς και δασκάλους και νταντάδες και παρανταντάδες για να μπορώ να είμαι και γυναίκα και εργαζόμενη και μάνα. Κάποτε δε θα νιώθω τόσο λειψή και τόσο απούσα. Κάποτε δε θα έχω ανάγκη όλα τούτα τα φοβερά. Θα μπορώ να είμαι εκεί στο όποιο γενναίο μου παρόν με εκείνες τις επιλογές που θα το έχουνε χτίσει γερά. Δε θα υπάρχει η λογική της παράνοιας που επικρατεί. Δε θα υπάρχει το τρέχω και δε φτάνω. Με κάποιον τρόπο που ακόμα δεν έχω οραματιστεί αλλά νιώθω πως θρέφω θα έχει ανοίξει μια πόρτα λύσης και επίλυσης ετούτης της τρέλας που μας θέλει ρομπότ και άψυχους κουρασμένους γονείς.

Κάποια μέρα θα το δεις οι νόμοι της φύσης θα στηρίξουν τη μητρότητα και θα γυρίσουνε τα πάνω κάτω. Κάποτε θα μπορώ να είμαι όσα θέλω εγώ και όσα μπορώ να δώσω. Και θα μπορώ να προλαβαίνω να λέω καλημέρα, καλό μεσημέρι, καλό απόγευμα και καληνύχτα. Θα χωράνε οι εναλλαγές της μέρας, της εβδομάδας, του μήνα, των εποχών. Θα μπορεί η Φύση να περπατά αγέρωχη σε μια γεμάτη καθημερινότητα.

Κάποτε θα ανακαλύπτω σαλιγκάρια θαρραλέα στα φύλλα της τριανταφυλλιάς μου και θα σκάβω με λιλιπούτεια πλάσματα και τη βοήθεια του σκύλου μου στο χώμα για να μοιράσουμε σπόρια ευτυχίας αναμένοντας μια οικογενειακή και ανθρώπινη Άνοιξη.

Κάποτε δε θα είμαι λίγη για μένα. Θα γράφω σου λέω σε μια γωνιά με μια λεβάντα δίπλα να μοσκομυρίζει και μια βοκαμβίλια να κρέμεται στα φθαρμένα παραθυρόφυλλα και θα συντονίζομαι με τον αέρα που θα τα χτυπά νιώθοντας τους χτύπους της καρδιάς μου ζωντανούς και χορτάτους…

Κάποτε δε θα κυκλοφορώ σαν τρελή στους δρόμους για να τα προλάβω όλα, για να τα χωρέσω όλα….

….μα θα είμαι τρελή…ναι τρελή από την ευτυχία μιας ανολοκλήρωτης ολοκλήρωσης…

Κάποτε…στο υπόσχομαι…

Advertisements