Μια διαφορετική σημαία

mother_earth_heartΠάνε μέρες που πέρασα από εδώ. Προσπαθώ να κάνω μια μικρή εσωτερική ανασκόπηση για ορίσω την απουσία μου. Ενας μήνας και κάτι. Είχε από όλα. Πολλά τα διδάγματα βλέπεις στην ανθρώπινη ιστορία. Από εκείνη που χτίζεται γύρω σου και από εκείνη που χτίζεται στη χώρα σου και από εκείνη που χτίζεται στον πλανήτη σου. Μη νομίζεις όλα μαζί το φτιάχνουν ετούτο το βιβλίο. Το πώς φέρεσαι στους γύρω σου στενούς και φίλους και λοιπούς…το τι εισπράττεις από εκεί, τι όρεξη βλέπεις για ομαδική συνεργασία..για αγάπη και λοιπά…επεκτείνεται στη χώρα σου και σε όλη ετούτη τη μπάλα που κάπου αλλού έγραψα τελευταίως οτι ασύγγνωστα γυρίζει…και συνεχίζω να το πιστεύω…

Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει. Και αυτή η σήψη θα επεκταθεί. Και δεν το παίζω προφήτης. Απλός παρατηρητής. Αυτός ο κόσμος έχει σαπίσει και δε μπορεί να αλλάξει. Ενοχλούμαι. Ενοχλούμαι από ετούτη την ιστορία. Δημιουργώ πολεμο, καλύπτω συμφέροντα, φτιάχνω επαναστάτες της ντροπής, τους σπείρω. Μαζί σπείρω και τους ανθρώπους που χάσανε τον τόπο τους. Σπείρω βία και φτώχεια και απελπισία μαζί. Σπείρω θάνατο και απειλές. Σπείρω …σπείρω…σπείρω..και κάθετί που μεγαλώνει πλέον σε τούτο το βάρβαρο χώμα της γης γεννιέται μεταλλαγμένο. Με αξίες μηδαμινές, με χαμένο πατριωτισμό….με ο,τι θες.

Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει. Γιατί έμαθε να δικάζει πλέον και όχι να πράττει. Δικάζει από τον καναπέ του τον κοινωνικό. Δικάζει εμένα που δεν κρέμασα μια γαλλική σημαία, δικάζει εσένα που την έβαλες. Είτε άσπλαχνο θα σε πει είτε αδιάφορο για όλες τις άλλες χώρες που πλήττονται από το Τέρας που φτιάξαμε. Αυτός ο κόσμος έμαθε μονο να δικάζει. Δικάζει συνεχώς. Λέει ιστορίες. Μπερδεμένες και αλλόκοτες. Εκείνες που τον συμφέρουν εκείνες που τον δικαιολογούν βυθισμένο σε τούτη τη λακκούβα του καναπέ που έφτιαξε με κόπο και ιδρώτα. Χα!

Η σημαία της δικής μου χώρας κουνιέται τρύπια στο μπαλκόνι μου. Ολο λέω οτι θα βάλουμε μια καινούρια και όλο το καθυστερώ. Μα μήπως έτσι μας ταιριάζει περισσότερο; Κι ύστερα λέω…πως ετούτες οι σημαίες μπασταρδεύτηκαν τόσο πολύ και μόνο τρύπιες μπορούν να στέκουν να προσπαθούν να μας θυμίσουν πως κάποτε ο πόλεμος δεν ήταν τόσο μπερδεμένη υπόθεση ή μάλλον για να πω την αλήθεια να μας θυμίζουν πως κάποτε ο πόλεμος ήταν μπερδεμένη υπόθεση…και πως θα έπρεπε από τούτες τις τρύπες να βγαιναν ιερά διδάγματα για την ανθρωπότητα και τα τέρατα που συντηρεί. Πότε τα φυλακίζει για να τα θρέψει να  τα δυναμώσει και αυτό το λέμε Ειρήνη και πότε τα αφήνει λυτά να κατασπαράξουν και αυτό το λέμε Πόλεμο …

Αλίμονο. Τυχαίοι θάνατοι στο Παρίσι. Απειλές για τις υπόλοιπες χώρες. Πνιγμοί στο Αιγαίο. Στη Μεσόγειο.  Σκοτωμοί παντου. Οι κραυγές των παιδιών σπάζουν το δικό μου τύμπανο. Η εικόνα νεκρών ανθρώπων καθημερινή. Η τεχνολογία μας έφερε τόσο κοντά που σχεδόν αγγίζουμε όλα ετούτα τα πτώματα.  Κλαίμε. Συμπονάμε. Μα ως εκεί. Κι ύστερα τσακωνόμαστε για το ποιος κλαίει περισσότερο. Ποιος συμπονά περισσότερο. Και να σου οι επιθέσεις. Σάπιες ψυχές…

Κι ύστερα προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τη φάρα μας. Μας εξαθλίωσαν. Μας μάθανε να θέλουμε πολλά…πιο πολλά…πιο πολλά. Τα λαχταρήσαμε. Μας τρέξαν τα σάλια. Μας τα δώσανε και τρέξαμε μεθυσμένοι από τούτη την πολυτέλεια. Και τα αρπάξαμε όπως όπως. Αρκεί να τα έχουμε. Αρκεί να είμαστε από εκείνους. Και μετά μας τα πήραν. Και το παίξαμε φιλόσοφοι. Οτι έτσι ερχόμαστε πιο κοντά. Οτι ενωνόμαστε. Οτι μας δένει ετούτη η ξαφνική κακομοιριά. Μα ύστερα μας πήραν πιο πολλά…και πιο πολλά…και συνεχίζουν να μας παιρνουν. Και ξαφνικά η υποτιθέμενη ένωσή μας έχει πάει περίπατο…γιατί αν ο ένας χάνει το αυτοκίνητο και ο άλλος το σπίτι του δεν είναι το ίδιο. Γιατί αν ο ένας έχει δουλειά και ο άλλος δεν εχει δεν είναι το ίδιο. Γιατί αν ο ένας έχει να φάει και ο άλλος δεν έχει δεν είναι το ίδιο. Και να σου οι χαρακιές στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Και να σου πάλι τούτα τα σφυριά να χτυπάνε στο δικαστήριο του κόσμου. Και γίναμε ψυχροί, πονεμένοι, κομπλεξικοί, σάπιοι. Και σάπια αντιμετωπίζουμε πλέον το καθετί. Ψευτομάγκες και δειλοί. Να διαλαλάμε πόσο άνθρωποι είμαστε επειδή δώσαμε ένα πανωφόρι εκεί πέρα στα νησιά κι ύστερα να έρχονται και οι άλλοι και να μας κρεμάνε που βάλαμε δολοφόνους στη χώρα μας. Ποια μεριά θες; Πιάσε μία! Μπορεί και να σαι και από τους άλλους. Από εκείνους που δε δώσανε ουτε βρακί σε τούτους τους κατεστραμμένους που ρισκάραν τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους πάνω σε ένα φουσκωτό. Μπορεί και να είσαι και από εκείνους που δεν κράξανε κανέναν οτι βοήθησε δολοφόνους. Μα αν δεν είσαι κανένας από αυτούς, ποιος είσαι; Πού είσαι; Είτε είσαι πολύ φοβισμένος για να πράξεις είτε είσαι παντελώς αδιάφορος. Για αυτό σου λέω. Όποια κατηγορία και να είμαστε σάπια είναι.

Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Χρόνια το ακούγαμε τραγουδάκι. Πόσες φορές με πλήγωνε μικρή τούτη η φράση.  Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που με ενοχλούσε. Μα όσο μεγάλωνα με πείραζε, με ενοχλούσε αυτή η βεβαιότητα. Η βεβαιότητα οτι δε θα αλλάξει τίποτα εδώ πάνω για να κυριαρχήσει η Αγάπη.  Οσο και να το κάνεις τούτη η σκέψη ξεπαρθενεύει μια παιδική ψυχή…

Για τους ανθρώπους στο Παρίσι που φύγανε άδικα…ένα γεια στον ουρανό, για τους ανθρώπους στη Βηρυτό..ενα γεια στον ουρανό….για τους Σύριους πρόφυγες που πνίγονται στη Μεσόγειο …ένα γεια στον ουρανό…για τους Ελληνες που αυτοκτόνησαν μην αντέχοντας άλλο αυτήν την εξαθλίωση …ένα γεια στον ουρανό… Δεν είμαι ούτε Γαλλίδα.  Ούτε Σύρια.  Ούτε κάτι άλλο. Είμαι Ελληνίδα. Η τύχη με γέννησε εδώ. Σε αυτή τη χώρα. Θα μπορούσα να είχα γεννηθεί κάπου αλλού.  Δε θα κρεμάσω όμως καμιά σημαία για να το δηλώσω. Ούτε θα συγκινηθώ πιο πολύ τώρα ή πριν ή μετά. Ο πόνος δε θα έπρεπε να συγκρίνεται. Η κατανόηση δε θα έπρεπε να συγκρίνεται. Ο άνθρωπος…η ζωή που χάνεται… δε θα έπρεπε να συγκρίνεται.

Μια μονάχα σημαία θα θελα να κρεμάσω. Τη σημαία της καρδιάς. Τη σημαία της Αγάπης. Το πιο ποθητό κομμάτι γης του ανθρώπου. Πάλευε πάντα βλέπεις για μια Λευτεριά…μα ποτέ για εκείνην. Να φτιάχναμε και λίγα παράσημα Αγάπης βρε αδερφέ…να τα κρεμάγαμε από εδώ κι από εκεί…να παίρναμε παράδειγμα όλοι μας… Καλά δε θα ταν;

[Τούτο το κομμάτι ψυχής μου θα το αφιερώσω σε ένα 5 και κάτι χρονών παιδί λόγω ημέρας. Και θα σε βάλω να το ψάξεις στο google για να αυξηθούν τα στατιστικά ετούτης της αναζήτησης. Μπας και και ενδιαφερθούν να το προβάλλουν αρκετοί. Για να θυμόμαστε. Για να μην ξεχνάμε. Για να μην είμαστε ημιμαθείς.  Για να μην παθαίνει καμιά σύγχυση ετούτο το μυαλό με όσα το βομβαρδίζουν. Για τον Δημήτρη Θεοδώρα λοιπόν. Που η σκέψη και μόνο εκείνης της μάνας…εκείνου του πατέρα…με κάνει να κλαίω…]

Advertisements