2016

war

Κοίτα να δεις. Το 2016 μπήκε και ακομα δεν σου ευχήθηκα. Θαρρείς πως δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο. Περίεργο μου λέω. Κάθε χρονιά σήκωνα και ένα ποτηράκι έκανα και το γκλιν μου. Εκεί ανάμεσα σε ρεβεγιόν και πολυτέλειες καμιά φορά, που δε μου ταιριάζαν καθόλου. Δεν είναι που δε χαίρομαι για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Σαφώς και χαίρομαι. Μας βρίσκει γερούς. Μου αρκεί. Αρκεί για όλα. Και για εκείνα που λέω καμιά φορά οτι δεν αρκεί, αρκέι. Και για εκείνους..και για εκείνα…και για όλα.

Απολογισμό δε θα κάνω. Στο χρόνο αυτό ξεζουμίστηκε για πολλούς λόγους η δόλια η καρδιά. Και τι δεν άκουσε. Η κρίση λέω; Κρίση ηλικίας; Κρίση ανθρωπισμου μήπως; Κρίση σίγουρα όμως. Πώς γίνεται, αναρωτήθηκα για πολλούς. Πώς γίνεται να μη μπορείς να σκεφτείς πρώτα με την καρδιά; Και οι δεσμοί; Ποιοι δεσμοί; Επίδεσμοι σκέφτηκα. Ματωμένοι και φθαρμένοι δεν κρατάνε πλέον πληγές και πληγές. Θα επουλωθούν. Το είπα και το ξαναλέω κι ας αναρωτιέμαι ξανά και ξανά πώς πορεύεται κανείς χωρίς την αγάπη, πώς ξεχνά, πώς επιλέγει να θυμάται ο,τι εμποδίζει το μηδενισμό και την επανεκκίνηση στις σχέσεις του;

Το μάθημα το πήρα. Μα δε θα στο αναλύσω πολύ. Οχι γιατι θέλω να γίνω η πιο καλή μαθήτρια. Δε διεκδικώ τον τίτλο. Δε με νοιάζει.Θα σου πω μονάχα πως είδα οτι οι άνθρωποι έχουνε έναν ιο πάνω τους σα τσιμπούρι. Το λένε σύγκριση. Μεγαλώνουν με δαύτο. Το κανακεύουν γενιές και γενιές. Το θρέφουν. Το ερωτεύονται. Ναι το ερωτεύονται. Κι ύστερα το αφήνουν να τρέφεται απο τη δική τους σάρκα. Και αν δε φτάνει να χορτάσει πα και τρυπώνει στις υπόλοιπες επαφές τους. Και ξεκληρίζονται και καταστρέφονται χωράφια και χωράφια γόνιμα και καρπερά. Και να σου μια αρρώστεια που σκορπά στον τόπο αυτό και ξεκορμίζει ετούτη η όμορφη, Αγάπη τη λένε και τους γυρίζει την πλάτη και εκείνη. Τι να κάνει η δόλια. Πόση φθορά να αντέξει…

2016 στον κόσμο μας.

Μας βρίσκει πιο φτωχούς, πιο απελπισμένους. Πιο απαισιόδοξους.  Μας βρίσκει με θάλασσες μολυσμένες. Γιατί πώς να μην είναι μολυσμένα τα νερά που δέχτηκαν παιδικο αίμα; Νεκρά παιδιά. Στο ξαναλέω να το νιώσεις. ΝΕΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ. Στη θάλασσα. Πεθαίνουν απο το κρύο, την πείνα, την παγωνιά, τον πνιγμό. Εκεί στην αγκαλιά κάποιου είτε μάνας..είτε αδερφού..είτε κάποιου άγνωστου σε μια φουσκωτή αηδία που τους υπόσχεται τόπους και τόπους ελεύθερους χωρίς βόμβες..χωρίς όπλα…χωρίς πείνα..χωρίς φόβο… Πες μου εσύ τι φόβος χαράχτηκε πάνω τους μέχρι να κάνουν ταξίδι στο Θεό.  Το λέω και αναγουλιάζω..μουδιάζω. Και σκέφτομαι. Ξυπνάς, τεντώνεις χέρια, γελάς σε 2 τρυφερά μάτια που σου κρυβονται κάτω από τις ζεστές τους κουβέρτες…πας δουλειά..γυριζεις και μαγειρεύεις..και παίζεις και κοιμάσαι έχοντας ακούσει την πιο όμορφη καληνυχτα.  Ολα αυτά τα απλά…γκρεμισμένα..λίγα χιλιόμετρα πέρα από εμένα για πολλούς. Και οι εφιάλτες πάνε και έρχονται. Και  μπλέκουν οι φοβοι όπως θα έπρεπε να μπλέκει η αγάπη όλων μας μεταξύ μας. Νεκρά παιδιά. Αλλα τρία..άκουσα πριν λίγες μέρες και σταμάτησα το αυτοκίνητο. Δε μπορούσα να οδηγήσω. Έκανα στην άκρη. Δεν ειναι που έγινα μάνα. Είναι που γεννήθηκα άνθρωπος. Απλά.

2016 στη γη

αν έστω ένα παιδί πεθαίνει είμαστε ένας αποτυχημένος κοσμος.

τι να σου ευχηθώ; ο,τι θες. να στο ευχηθώ. μόνο χώρεσε στην ευχή σου ευτυχισμένα και υγιή προσωπάκια σε παρακαλώ. Να ξέρω οτι η δική μου ευχή στην ευχή σου θα πιάσει πραγματικά τόπο. Και στάσου δίπλα τους, με όποιον τροπο. Θα μπορούσες να ήσουν εσύ σε αυτή τη βάρκα πίστεψέ με. Θα μπορούσε αντί Συρία να ήταν Ελλάδα. Πανεύκολο το παιχνίδι. Έτυχε. Εκατσε. Επιλέχθηκε. Σκέψου το λίγο. Να τρέμεις μέχρι να πιάσεις μια γη. Να παλεύεις κρατώντας αγκαλιά τον πολυτιμοτερο θησαυρο σου. Να τον βλέπεις να λιγοψυχά και να σαι στη μέση του πουθενά ικετεύοντας τον όποιον Θεό για ένα θαύμα..

2016

το θαύμα μπορούμε να γινουμε εμείς… αν επιλέξουμε να μην είμαστε η καταστροφή ετούτου του κόσμου..

Καλή χρονιά φιλαράκι

…τώρα που χειμώνιασε για τα καλά..μην αφήσεις κανέναν χειμώνα στην καρδιά σου.

σε παρακαλώ…

Advertisements