Δε σου γράφω πια συχνά…

Δε σου γράφω συχνά και το ξέρω. Καμιά φορά σκέφτομαι πως όσο μεγαλώνουμε τόσο αφήνουμε κάτι πίσω μας. Και είναι αλήθεια. Κεφάλαια και κεφάλαια. Δε γράφω πλέον σε εκείνο το καφετί τετράδιο το σπιράλ. Εκείνα τα ποιήματα τέλειωσαν. Ήρθαν αλλα. Ούτε καν σε εκείνες τις κόλλες Α4 που είχα πάρει από εκέινον τον παλιό εκτυπωτή που έφτιαχνε τις φοιτητικές μου εργασίες. Πάνε πολλά χρόνια που άφησα εκείνο το ποίημα κάτω από ένα πληκτρολόγιο. Ούτε που το θυμάμαι τι έγραφε. Μα τότε ήταν ολόκληρος ο κόσμος μου.

Δε σου γράφω συχνά. Αναρωτιέμαι. Γράφω και ύστερα φεύγει. Λέξεις και λέξεις. Γράμματα και γράμματα. Ήχοι της ψυχής τόσο δυνατοί που θέλανε να βγουν να γίνουν το α το β το κ το η και το ω. Λέξεις και λέξεις. Μονοσύλλαβες, δισύλλαβες, τρισύλλαβες… πολυσύλλαβες. Και βγαίνανε οι αναστεναγμοί. Και γινόντουσαν φύλλα και φύλλα και αργότερα έγγραφα και έγγραφα ηλεκτρονικά.

Όπου κι αν ψάξεις στο σπίτι μου, σε όποια γωνιά βρήκα λίγο χώρο έχουνε τρυπώσει τέτοια φύλλα. Ζούμε μαζί. Ακόμα και αν έχουμε πρακτικά χωρίσει. Τι το λες αυτό. Συναινετικό διαζύγιο; Δεν ξέρω. Αλήθεια σου λέω…τώρα που το σκέφτομαι τον περισσότερο χώρο στο σπίτι εκείνα το έχουνε πιάσει. Κούτες, συρτάρια, τετράδια της καθημερινότητας. Εκεί στη λίστα με τα ψώνια ξετρύπωσαν κάποτε φράσεις. Για να γίνουν κάτι άλλο. Να μην τις ξεχάσω. Εκεί λίγο πιο κάτω από το μανάβη και τον ψαρά έγραφα για τα πουλιά που μας βρήκαν στο καταχείμωνο, κάτι χελιδόνια λέει κρουσταλιασμένα. Παλεύανε να ανοίξουν ένα παραθύρι να μπουν να περιμένουν την Ανοιξη. Και να σου μετά η λίστα για το σούπερ μάρκετ.

Πριν λίγες μέρες ήταν μόνο που ξύπνησα χαράματα. Δυο στίχους είπα στον αέρα. Ακόμα δεν είχα καλοξυπνήσει. Είπα οτι θα τους γράψω, να σηκωθώ να τους βάλω σε ένα από τούτα τα χαρτιά να τους θυμηθώ. Μα η καρδιά μου έλεγε κοιμήσου πάλι, τους θυμάσαι είναι τόσο δυνατοί που θα ξυπνήσεις μαζί τους. Τι ψεύτρα. Σηκώθηκα και δεν ερχόταν ούτε γράμμα από τούτα τα αξημέρωτα λόγια.

Δε σου γράφω πια συχνά. Εδώ μέσα εννοώ. Σα να σε έχω βάλει στην άκρη τιμωρημένο νιώθω. Παλεύω να σε χωράω. Σε τριγυρνώ.  Υπογράφω με σένα. Υπογράφω όπου βρω με τούτο το παρελθόν μα δεν είμαι η ίδια. Και εσύ που κάπου σε άφησα δεν είσαι ίδιος. Και όμως σαν ξεφυλλίζω τα κομμάτια σου πού και πού νιώθω τόσο γενναία και γεμάτη. Γενναία που κάποτε σου είπα τόσα πολλά, γεμάτη που πράγματι όσα σου έγραψα κάποτε τα είχα νιώσει και σκεφτεί.

Τι είναι τελικά όλο τούτο που με καταδιώκει. Κουβαλώ ένα σάκο από γράμματα. Σαν βάρος καμιά φορά που σέρνω ιδρωμένη και σα μεγάλο μπαλόνι αερόστατου άλλες φορές που με βάζει μέσα και με πετά ψηλά.  Οριακές καταστάσεις. Ποτέ μου δε με φαντάστηκα να περπατώ ανέμελη χωρίς αυτό. Και δεν ξέρω τι πα να πει μια τέτοια ανεμελιά και αν πράγματι την ποθώ και τη λαχταράω.

Δε σου γράφω πια μα είναι σα να συνεχίζω την ιστορία μας από κάπου. Εσύ λέει κάποτε καθόσουν απέναντί μου και με περίμενες. Και εγώ λέει σου συστήθηκα. Σου είπα οτι σε έχω ανάγκη. Σε κάλεσα στο σπιτικό της καρδιάς. Και ύστερα ερωτικά θες…φιλικά θες…ο,τι θες γίναμε ένα. Απο εκείνα τα ένα που κουβαλάμε πάντα μαζί.

Το μέλλον προχωρά. Καμιά φορά με φοβίζει. Γιατί δεν είμαι εκείνη που ήμουν και γιατί δε θα γίνω αυτή που είμαι τώρα. Και τούτες οι λέξεις, άλμπουμ αναμνήσεων εσωτερικό.  Η ιατρική του λόγου. Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία της καταγραφής. Κι ας μη θυμάμαι πια. Κι ας μην ξέρω τι ξεκίνησε τι και πώς έφτασα ως εδώ.

Το μόνο που ξέρω είναι οτι ετούτος ο χώρος εδώ..είναι ιερός. Δεν λεηλατήθηκε παρά μόνο από εμένα την ίδια. Καντηλάκια ανάβω και κεριά και κατά καιρούς ξεσηκώνω πανηγύρια αγίων και αγίων. Καμιά φορά κρύβομαι πίσως από λόγια που έχουνε πεθάνει. Πάω και τα ξεσκαλίζω. Τι ήμουν λέω όταν είχα ετούτο τον αναστεναγμό. Τι μορφή είχε ετούτη η καρδιά. Τι σχήμα. Πόσες καρδιές κουβαλάμε ή πόσα σχήματα παίρνει η μία και η μοναδική;

Δε σου γράφω συχνά μα δε με ξεχνώ. Το τρένο προχωρά και αφήνω πίσω εκείνους τους σταθμούς. δεν ξέρω αν ποτέ μου πάρω κάποιο εισιτήριο επιστροφής μα ξέρω πως έχω ετούτο το προσωπικό ημερολόγιο που τα σημείωσε όλα για να μην τα ξεχάσω. Να τροφοδοτώ την απιστία της αμνησίας μου με ηλεκτρονική μνήμη αναλυτική ψυχρή και αλάθητη. Όσο αλάθητη μπορεί να είναι η διαδοχή από άσσους και μηδενικά…

Advertisements