Ανώφελο μετά…

silhouette-691522_1280

Μπήκε η άνοιξη φιλαράκι. Μάρτης κι ακόμα δε γύρισα τη σελίδα στο ημερολόγιο. Λες να τρενάρω το χειμώνα; Μπορεί. Μα με τέτοιες εποχές μπερδεμένες μπερδεύομαι και εγώ να δεις. Πότε ήλιος πότε βροχή πότε κρύο πότε ζέστη και όλα αυτά στο πακέτο μιας και μόνο εποχής. Συμπυκνωμένα. Σαν όσα ζούμε. Και σαν όσα δε ζούμε αλλά νομίζουμε  ότι ζούμε. Σαν απολαύσεις που επιφανειακά γευόμαστε. Απορώ…τι απολαμβάνουμε τελικά; Τόσα τσιτάτα της ημέρας ξεκινώντας με τα μεγάλα λόγια του Ζήσε…του Τώρα αλλά τελικά πού κρύβονται όλα;

Βιαστικά περπατάμε. Βιαστικά οδηγούμε. Βιαστικά δουλεύουμε. Βιαστικά ακόμα δημιουργούμε. Με ένα λαχάνιασμα εσωτερικό. Με ένα μαστίγιο. Βούρδουλα βασικά. Να γίνουν όλα. Να χωρέσουν όλα. Και όσα δε χωράνε κι αγαπάμε, μετά. Στο μετά. Κάπου πιο μετά από το μετά ακουμπάνε κεφάλαια και κεφάλαια της ζωής μας που ποτέ δε θα γράψουμε. Κάπου όλα χωράνε σε ατελείωτες σιωπές και σκονισμένα ράφια. Θα τα βγάζουμε πού και πού σαν άλμπουμ αναμνήσεων φυσώντας δυνατά τη σκόνη και θα ξεφυλλίζουμε κοίτα θα λέμε πώς ήταν τότε τούτο το όνειρό μας … Καμιά φορά θα πέφτει και καμιά μικρή σταγόνα από τα μάτια αλλά βιαστικά η παλάμη θα τα εξαφανίζει όλα. Όπως τόσο καιρό αφήναμε το χρόνο και τις εποχές να τα εξαφανίζουν σε εκείνο το ανώφελο μετά.

Δε σε κουράζω. Ένα τυραννά την ψυχή, ένα φαγουρίζει τη σκέψη. Τούτο το ανώφελο μετά. Το όταν θα. Και πιο πολύ για μένα χτυπώ την καμπάνα. Για να το έχω αφήσει εδώ. Σαν κατάθεση. Σαν υπόσχεση. Σα…μετάφραση. Σαν όλα μαζί.

Μια καληνύχτα θα μας βρει εσένα να κοιτάς λίγο διαφορετικά τα αστέρια από εμένα μα έχοντας και οι δυο και οι τρεις και οι όσοι…κρεμασμένες κάτι ευχές που απελπισμένα θέλουμε να γίνουνε αληθινές στο τώρα και όχι …σε κανένα μετά και όταν θα.

Καλό μας ξημέρωμα…με την ελπίδα της μιας καινούριας Ανατολής…

Advertisements