Λέξεις…

broken mirror

Όλο σε ξεχνάω και το ξέρω πως μου θυμώνεις. Μα μη μου κακιώνεις. Τελευταίως είμαι τσακωμένη.  Μην το πεις. Δεν είναι μόνο ο χρόνος. Είμαι τσακωμένη με εμένα την ίδια. Θυμώμενη. Με πολλά. Ίσως να είναι κι αυτή μια διαδικασία από την οποία πρέπει να περάσω και αν τα καταφέρω να βγω λιγάκι διαφορετική. Ξαφνικά μία παύση δε με αφήνει να διαλέξω, να οργανώσω, να επιλέξω, να σχεδιάσω. Κούραση σωματική μα κυρίως ψυχική. Και αναρωτιέμαι αν τώρα είμαι έτσι πώς θα είμαι λίγα χρόνια μετά αν μου το επιτρέψει όποιος επιτρέπει τούτη τη χρονική συνέχεια ή ασυνέχεια.

Θέλω να σου πω πολλά. Όσα με ενοχλούν. Όσα δε με αφήνουν να δουλέψω τίποτα σωστά. Μα δε θέλω να αραδιάζω σειρές και σειρές από λέξεις. Άσε που και αυτό με ενοχλεί ιδιαιτέρως τελευταίως. Νιώθω ότι είμαι μόνο λέξεις. Και τις βαρέθηκα να σου πω. Λέξεις επίσημες. Λέξεις ανεπίσημες. Λέξεις θυμωμένες. Λέξεις μελαγχολικές. Λέξεις παρθένες ή μη. Λέξεις λέξεις λέξεις. Ατελείωτο το λεξικό της ψυχής. Και όσο το αγαπάω το μισώ. Και όσο το μισώ το αγαπάω. Θέλω να σου πω για το πώς είναι τα βράδια. Πώς είναι τα όνειρα. Και πώς τα πρωινά που σηκώνομαι. Πώς γεννιέται η δύναμη και πώς ρουφιέται. Πώς χάνω τον όποιο στόχο. Πώς λυγίζω στο παρελθόν. Πώς επανέρχομαι στο σημείο που μισώ. Πώς με κλείνω σε ένα κλουβί παιδικό που πια δε μου ταιριάζει. Πώς περισσεύουν χέρια και πόδια. Μια μάγισσα με ταΐζει συνεχώς..και περιμένει να είμαι έτοιμη για το τσουκάλι της.

Συναισθηματική διατροφή. Η καλύτερη. Φεύγω και έρχομαι συνεχώς. Στον τόπο που χωρά μόνο ένας. Ελέγχω και δεν ελέγχω το τίποτα. Και τούμπαλιν. Και πού και πού βρίσκω κάτι αστέρια βραδινά που τους πετάω μια ευχή και λίγα ανακατεμένα λόγια περιμένοντας εκείνο το εσωτερικό θαύμα σχεδόν ερωτικό. Τριγυρνώ. Σαν δολοφόνος γύρω από τον τόπο του εγκλήματος. Αλήθεια γιατί επιστρέφουν; Για να σιγουρέψουν ότι δε φαίνεται τίποτα; Για να ψάξουν μήπως κάποιο αποδεικτικό στοιχείο παράπεσε;  Ή μήπως για να θυμηθούν; Μήπως τους αρέσει να θυμούνται; Ή γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα απαλλαγούν από τους εφιάλτες αν τους ζουν μέσα στη μέρα;

Συνεχώς επανέρχομαι. Και πάλι τα ίδια. Παιδί και γυναίκα μαζί. Γδαρμένη και επουλωμένη. Πότε αιμορραγώ πότε όχι. Μα δε βλέπω. Κάνω πως δε βλέπω τη ματωμένη πληγή, τα λερωμένα μου ρούχα. Στον καθρέφτη αρνούμαι να σταθώ. Δεν τον μπορώ εξάλλου. Οπότε απλά φαντάζομαι. Φαντάζομαι πλέον ότι όλα είναι παρελθόν. Πως τίποτα δε με πονάει. Πως όλα είναι στη θέση τους. Πως πια δεν είμαι εκείνο το κορίτσι. Πως πια είμαι εκείνη η άλλη που ψάχνω. Που συναρμολογώ. Θεέ μου τι δρόμος. Ενίοτε απελπιστικά τεράστιος. Και άλλες φορές μια αφορμή..ένα γλυκό κίνητρο κάνει το δρόμο τόσο μικρό και τόσο ευχάριστό που σχεδόν χοροπηδώ…

Θυμώνω μάτια μου. Θυμώνω. Και όσο θυμώνω πνίγομαι. Και όσο πνίγομαι νιώθω ότι δε μπορώ να κουνηθώ. Οι αποφάσεις μου παγώνουν. Έρμαιο μιας καθημερινότητας που έχω βαλθεί περισσότερο να μισώ από ότι να αγαπάω. Φάσεις και φάσεις. Και τώρα είναι αυτή η φάση. Που με θέλει να παλεύω. Να χτυπάω ένα Τέρας με ο,τι δύναμη έχω και να του στριγγλίζω ότι δε θα τα καταφέρει αυτή τη φορά. Πως οποιαδήποτε μνήμη την έχω τσακίσει. Πως κανείς δε μου ψιθυρίζει τίποτα στο αυτί. Πως κανείς δε θα ρουφήξει πλέον τη δική μου δύναμη.  Κάτι τέτοιες ώρες μου υπενθυμίζω ότι στην καρδιά είμαι κρητικιά, πως στο πορτοφόλι μου βαστώ φωτογραφία του περήφανου παππού μου στο άλογο που δε γνώρισα ποτέ. Μου θυμίζω όσα θα ήθελα να θυμηθώ για να καπακώσω όσα έρχονται απρόσκλητα.

Ας αρχίσει η καρδιά να παίρνει αποφάσεις, μου λέω. Ας αρχίσει πρώτη η καρδιά να ξεσκαρτάρει και η μνήμη το ξέρω…το πιστεύω ότι θα ακολουθήσει…

Advertisements