Τρικλοποδιά

School-Bus

 

Είναι και εκείνες οι μέρες…που ο,τι κι αν κάνεις νιώθεις λίγη. Και όσο και να θες να γίνεις κάτι πολύ παραπάνω από το λίγη κανείς και τίποτα δε μπορεί να σε βοηθήσει να το νιώσεις. Και όχι ρε φιλαράκι δεν περνάω καμιά κατάθλιψη ούτε με έπιασε κανένας μηδενισμός. Νιώθω οτι είμαι ένας άνθρωπος που καταφέρνει πολλά στην καθημερινότητά του και δεν το βάζει κάτω. Κι αν καμιά φορά φοβάμαι πως ο,τι καταφέρνω είναι πιο κάτω του μετρίου, έρχονται οι φίλοι, οι γνωστοί, η κόρη μου η ίδια, ο άντρας μου, να μου επιβεβαιώσουν οτι απλά περπατάω σε μια σφαίρα υποτιμητικής φαντασίας. Δεν είμαι τέλεια. Ούτε και επιδιώκω να γίνω. Ίσως να ήθελα να  είμαι τέλεια για την κόρη μου. Κι αν ακόμα και σε αυτό ξέρω οτι κάτι τέτοιο θα της έκανε μεγάλη ζημιά, δεν παύει το είναι μου ολόκληρο να επιθυμεί να είμαι τέλεια μαμά. Ομως ο κόσμος που ζούμε έτσι κι αλλιώς δεν έχει χώρο για τέτοιες τελειότητες. Ίσα ίσα σου υπενθυμίζει οτι και να θες δε θα μπορέσεις ποτέ να το καταφέρεις βάζοντάς σου συνεχώς τρικλοποδιές.

Η κόρη μου κλεινει τα 3.  Βάζει τη τσάντα στην πλάτη και μου λέει σε λίγο καιρό θα πάω και εγώ σχολείο. Θα με παίρνει το σχολικό, θα πηγαίνω σχολείο μπλα μπλα…και γελάει. Βλέπεις..κιτρινίσαμε στην περιοχή μου. Σχολικά να φάνε τα μάτια σου. Ζούμε στην παράλογη εποχή που ο κόσμος δεν έχει να φάει και που τα κίτρινα σχολικά πάνε και έρχονται. Παιδικοί σταθμοί ξεπετάγονται παντού. Ονόματα και ονόματα. Μικρά και μεγάλα. Για μεγάλα πορτοφόλια και τα λοιπά.

Ζω και εγώ σε αυτήν την εποχή. Την κόρη μου τη φυλάει μια νταντά. Μια εξαιρετική νταντά. Που είναι οικογένειά μου. Και νιώθω τυχερή. Την τύχη έμαθα να τη βρίσκω όπου μπορώ και να ευγνωμωνώ για αυτό.  Απο του χρόνου τη χάνουμε. Οπότε ήρθε η ώρα πια.  Είπα και εγώ να κάνω ο,τι κάνουν οι υπόλοιπες μαμάδες..να την πάω παιδικό σταθμό. Στο «σχολείο» που ονειρεύεται. Να μην είναι μόνη τόσες ώρες. Να ..τόσα να.  Εκανα που λες τις αιτήσεις μου για παιδικό σταθμό. Επιλογή έναν κοντά στη γειτονιά. Γιατί αν είναι μακριά, θα πρέπει να έχει σχολικό να τη γυρίζει. Βλέπεις δε θα είμαι ούτε όταν γυρίζει σπίτι. Πρέπει να εξασφαλίσω να έχει ένα άτομο να την παραλμβάνει. Και αυτό επίσης θα πρέπει να το πληρώνω. Δε μπορώ όμως να το εμπιστευθώ και να οδηγεί για να την πάρει από κάπου μακριά. Εκανα που λες τις αιτήσεις μου για έναν κοντινό. Μου είπανε αν έχω βίσμα. Πόσος κόσμος με ρώτησε! Κατάλαβα οτι μαζί με τα δικαιολογητικά θες και ένα βίσμα. Είναι επιπλέον χαρτί. Δεν το ήξερα. Απαραίτητο για την αίτησή σου. Αν δεν το έχεις δεν θα μπεις. Δεν πα να έχεις ανάγκη. Πού πας χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη. Μα εγώ δεν έχω βίσματα. Και δεν έμαθα ποτέ να εκμεταλλέυομαι καμιά γνωριμία. Δεν έγλειψα κανέναν. Δε ζήτησα χάρη απο κανέναν. Και ο,τι μου  δινόταν χωρίς να το ζητήσω έκανα πάρτυ δείχνοντας το ευχαριστώ μου με χιλιάδες τρόπους μέσα από την καρδιά μου. Έτσι μεγάλωσα. Μάλλον σκάρτη για αυτήν την κοινωνία. Δε βαριέσαι. Περιμένω το θαύμα. Μα ναι μη μου το πεις, θαύματα δεν γίνονται.

Η κόρη μου βάζει την τσάντα στην πλάτη και εγώ έχω ήδη λερώσει το όνειρό της..λέγοντάς της το «αν» μου. «Αν σε πάρουν στο σταθμό θα…» για να την προετοιμάσω. Τι να της πω. Οτι δεν έχουμε βίσμα; Τι θα καταλάβει. Θα με ρωτήσει πού έχει βίσματα να πάρω κι εγώ ένα. Θα θυμώσει. Θα νιώθω λειψή. Δε βαριέσαι.

Βγαίνουν οι λίστες παιδικών που πάνε με ΕΣΠΑ. Δεύτερο παραθυράκι. Αλλά έχει κόφτη. Τι κόφτη; Κόφτη εισοδήματος. Και μάλλον πως και εγώ και ο άντρας μου αν και χρωστάμε της Μιχαλούς..είμαστε Ωνάσηδες για το ΕΣΠΑ.  Και να κάνω την αίτηση, απλά δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που παίρνουν. Πάλι εκτός κατηγορίας παίζω.  Τι σκατά. Μία κατηγορία που να μας έχει μέσα δεν υπάρχει; Δε μπορει να σπανίζει τόσο το είδος μας…

Η τελευταία μου λύση για να πάει η κόρη μου σταθμό ειναι να την πάω σε ένα απο τα κίτρινα σχολικά που πάνε σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό. Είτε θα διαλέξω να γυρίζει κοντά 6 ένα τρίχρονο που θεωρώ απαράδεκτο για την ηλικία του, που έτσι κι αλλιώς  δεν το προσφέρουν πολλοί σταθμοί αλλά και όσοι το προσφέρουν είναι πανάκριβοι, είτε θα πρέπει να έχω μια νταντά να την αναλαμβάνει μετά το μεσημέρι. Και όταν αρρωσταίνει; Και όταν αρρωσταίνει μια νταντά να τη φροντίζει όταν δε θα μπορώ να παίρνω άδεια..  Αν σου πω πόσο κάνει αυτό το σύνολο θα μου πεις παραιτήσου. Καλύτερα έτσι!  Είμαι τόσο πλούσια όπως βροντοφωνάζει το ΕΣΠΑ που δε μπορώ να αντεπεξέλθω σε κάτι τέτοιο…Και που δε μπορώ να παραιτηθώ γιατί θα ήταν η μεγαλύτερή μου βλακεία…

Θα με ρωτήσεις πώς τα καταφέρνουν οι υπόλοιποι σαν κι εμένα. Άλλοι κουτσά στραβά. Άλλοι όχι και τόσο. Οι περισσότεροι έχουνε πάντα κάποιον, έναν παππού μία γιαγιά ή και τους 2 ή και τους 4. Οι περισσότερες οικογένειες έχουνε τέτοιου είδους νταντάδες. Δεν πληρώνονται. Δεν έχουν ωράριο. Και βοηθούν και χάνουν κομμάτι ζωής τους. Τι να κάνουμε..δεν είμαστε όλοι τόσο τυχεροί. Πάμε με ο,τι έχουμε…

Οπότε…σύμφωνα με τις πιθανότητες..τις παραπάνω…η κόρη μου θα συνεχίζει και στα 3 της χρόνια να είναι με μια νταντά γιατί είναι το μόνο πιθανό σενάριο που μπορώ να της έχω και θα εύχομαι να είναι το ίδιο καλή όσο και η προηγούμενη…να την αγαπά να τη φροντίζει να καλύπτει το χρόνο που δε θα είναι μαζί μου…γιατί μόνο έτσι λειτουργεί όλο αυτό.

Η κόρη μου βάζει τη τσάντα και κάνει οτι πάει σχολειο. Κι εγώ βάζω τα κλάματα.

Και καλύτερα να μην αναφερθώ  στο τι θα γίνει όταν θα πάει νηπιαγωγείο και θα σχολά 12…. Είναι πολύ μακριά όλο αυτό..ή έτσι θέλω να το βλέπω…

Σε αυτή τη χώρα ζούμε και το παίζουμε «γονείς».  Αν δεν το ήξερες στο λέω εγώ.

 

 

 

Advertisements