Τα δεδομένα…

data

Δεδομένα: Ως δεδομένα χαρακτηρίζεται ένα μη αξιολογημένο σύνολο διακριτών στοιχείων, μιας παρατήρησης – αναφοράς, μια συλλογή που αποτυπώνει «τιμές» επί αντικειμένων, προσώπων, γεγονότων κλπ. Επίσης στο χώρο της πληροφορικής, το δεδομένο αποτελεί γνωστό ή αποδεκτό στοιχείο το οποίο χρησιμοποιείται ως βάση ή προϋπόθεση για την επίλυση προβλημάτων

Δεδομένα.  Μια παρεξηγημένη έννοια. Δεν είναι τυχαίο που στην πληροφορική λοιπόν χρησιμοποιούνται για  επίλυση προβλημάτων.  Δίνουν τιμές. Αναφορές. Γράφουν γεγονότα.  Η ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοιες «τιμές».  Ακόμα και αν πολλές φορές οι τιμές αλλάζουν αποτελούν πάντα ένα σημείο αναφοράς. Αν ένας γείτονας σου λέει πάντα καλημέρα τότε έχεις δεδομένο οτι κάθε πρωί που θα τον δεις θα σου πει. Αν δε σου πει, σε βάζει αυτομάτως σε σκέψεις. «Του έκανα κάτι;», «Είναι στεναχωρημένος», «Δε με άκουσε;». Μη μου πεις οτι δεν το έχεις κάνει.  Αξίωμα: Όταν διαταράσσονται τα δεδομένα μας, νιώθουμε ανασφαλείς. Αυτομάτως το μυαλό μας λειτουργεί με αρνητικές σκέψεις.

Στο πλαίσιο αυτο δε θα καταλάβω ποτέ γιατί σε μια σχέση λένε οτι το «δεδομένο» την καταστρέφει. Εγώ τα αγαπώ τα δεδομένα μου. Τα επιζητώ. Την αγκαλιά. Το τσακωμό. Τη μουρμούρα.  Την πόρτα που θα ανοίξει. Το γεια. Το τι κάνεις. Το πώς πέρασες και ας είναι βουτηγμένο στην καθημερινότητα. Στο άγχος της. Σε όλα. Όμορφα δεδομένα. Γιατί ακόμα και ένας θυμός όταν τον ξέρεις οτι θα υπάρξει δηλώνει ένα τρυφερό δέσιμο. Ποτέ δεν κατάλαβα τι πάει να πει ευτυχία αν ζεις συνεχώς με την αγωνία αν θα σου μιλήσει κάποιος, αν θα σου απαντήσει, αν θα …θα..θα… Μπορεί ο έρωτας να ντύνεται για κάποιο διάστημα με μυστήρια πέπλα..του είμαι και δεν είμαι..θέλω και δε θέλω..και αυτο να έχει τη γλύκα του και την προσμονή του, αλλά σε οτιδήποτε άλλο πιο μακρύ..πιο όμορφο και σίγουρα πιο μεγάλο η έλλειψη δεδομένων δε φτουράει. Είτε αυτο το λένε φιλία, είτε έρωτα, είτε οτιδήποτε άλλο κάνουμε καθημερινά στη ζωή μας.

Είναι ωραίο να ζεις με τούτα τα δεδομένα λοιπόν. Και αν η λέξη δεδομένα σε πάει αυτομάτως στη λέξη «ρουτίνα» τότε έχεις μια πολύ κακή επιρροή από τα τσιτάτα που κυκλοφορούν σε διάφορα ραβασάκια. Το να ξέρω ας πούμε οτι όταν στείλω ένα μήνυμα σε ένα φίλο, κάποια στιγμή ανάλογα με το πρόγραμμά του θα μου απαντήσει και δε θα το αφήσει αναπάντητο, μου προκαλεί μια μικρή ευτυχία. Σημαίνει οτι ξέρω οτι θα πάρω κάτι από εκείνον. Κάτι ζεστό. Όμορφο. Θα έρθει στο χρόνο που πάνω κάτω ξέρω να υπολογίζω οτι θα μπορέσει να μου απαντήσει.  Κι αυτό είναι όμορφο. Και ας σου φαίνεται σαν προγραμματισμένη ευτυχία. Δεν είναι. Ούτε υπάρχει τέτοια περιγραφή ευτυχίας. Δεν υφίσταται ευτυχία που να προγραμματίζεται. Είναι η σιγουριά της αναμονής που την κάνει ευτυχία και τη διαχωρίζει από έναν αγχωτικό κύκλο στέρησης. Το να πεις σε κάποιον καλημέρα και να ξέρεις οτι αυτός ο κάποιος μέσα σε λίγα λεπτά θα στην ανταποδώσει είναι ένα όμορφο συναίσθημα. Η καφετέρια που παίρνω τον πρωινό μου καφέ για τη δουλειά είναι ένα μικρό μου δεδομένο. Θα με δουν να παρκάρω και θα αρχίσουν να φτιάχνουν τον καφέ μου. Μέχρι να φτάσω θα τον σερβίρουν στο πάγκο που έρχομαι δήθεν για να παραγγείλω. Θα δώσουμε εκείνο τον χρόνο σε κάτι πιο όμορφο όπως είναι η καλημέρα και τα νέα μας. Κάθε φορά που φτάνω περιμένω αυτή τη μικρή ευτυχία. Και αν εσένα σου φαίνεται το τίποτα για εμένα είναι ένα σταθερά…δεδομένα όμορφο ξεκίνημα της δύσκολης μέρας μου…

Υπέροχο το συναίσθημα αυτής της οικειότητας. Και η οικειότητα προκαλεί αυτά τα δεδομένα που αγαπάμε. Κάπως έτσι φτιάχνουμε έναν κύκλο στη ζωή μας. Μπορεί να μοιάζει μικρός ή φτωχός σε μερικά μάτια. Αλλά δεν είναι έτσι. Οι άνθρωποι-δεδομένα μας είναι οι άνθρωποι που από κάποια ηλικία και  μετά επιλέγονται από εμάς για μια όμορφη καθημερινότητα. Το λαχάνιασμα δεν το αποζητάμε. Τις αναμονές όλοι μας τις μισούμε. Και ας λέμε οτι άξιζε η αναμονή για κάτι. Σταδιακά φθίνει η όποια αντοχή. Σταδιακά απομακρυνόμαστε από οτιδήποτε έχει μια απροσδιόριστη αναμονή. Και αν αυτό δεν είναι εφικτό τότε βρίσκουμε δύσκολους τρόπους αντιμετώπισης που πολλές φορές περιέχουν μια μορφή εγκλεισμού μας και σίγουρα μια στασιμότητα.

Θα ήθελα λοιπόν φιλαράκι μου να στην αφήσω αυτή τη φιλοσοφία και να τη διαχειριστείς όπως εσύ θες. Θα ήθελα να σου πω να μην αποζητάς πάντα το αβέβαιο. Να μην κρέμεσαι στη μέρα από κάτι που δεν ξέρεις πότε θα έρθει. Δε λέω. Μερικές φορές η αβεβαιότητα αποτελει και καλό συστατικό για να φτιάξεις νέα όνειρα. Για να προσμένεις κάτι διαφορετικό. Αλλά να θυμάσαι πως υπάρχουν παγίδες που βάζουμε οι ίδιοι. Πως υπάρχουν επίσης όρια στο πόσο μπορούμε να ζούμε έτσι αβέβαιοι και να τριγυρνάμε τους εαυτούς μας αγχωτικά από εδώ και από εκεί.  Δώσε χώρο στις «σταθερές» σου αξίες. Σε εκείνους που δεν είναι τώρα έτσι και αργότερα αλλιώς. Σε εκείνους που αγαπάνε καθημερινά και το δειχνουν. Σε εκείνους που επικοινωνούν με έναν ρυθμό που σε ικανοποιεί και δε σε απογοητεύει συχνά. Μην τριγυρνάς με τις απογοητεύσεις σου. Μην σπαταλάς τον εαυτό σου σε οτιδήποτε σε τυραννά έτσι.  Η ζωή είναι τώρα. Και όχι μετά. Δε μπορεί να χαλάς την καθημερινότητά σου με τούτη την τοξικότητα. Γιατί είναι άκρως τοξικό να περιμένεις πράγματα από ανθρώπους που δε θα στα δώσουν στο χρόνο που επιθυμείς. Άκου και αυτό…ακόμα και αν λάβεις ό,τι περιμένεις από εκείνους πολύ αργότερα από ό,τι άντεχες να περιμένεις, ποτέ δε θα είναι το ίδιο. Ποτέ δε θα έχει τη γλύκα που ήθελες να έχει. Μη σε ντοπάρει. Μη σε πισωγυρίσει. Προχώρα εκεί που η καρδιά σου, η ζωή σου μοιράζεται και γεννιούνται μικρές ευτυχίες.

Διδασκαλία τέλος. Τώρα τέχνη. Ο φίλος μου ο πρίγκηπας. Η αλεπού. Και ένα απόσπασμα από ένα έργο που το ξέρεις οτι το αγαπώ πολύ:

«Θα ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα» είπε η αλεπού. «Αν έρχεσαι, ας πούμε, στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις θ’ αρχίζω να ‘μαι ευτυχισμένη. Όσο θα περνά η ώρα, τόσο θα νιώθω ευτυχισμένη. Στις τέσσερις πια, θα πηγαινοέρχομαι και θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας! Αν όμως έρχεσαι όποτε να ‘ναι, ποτε’ δε θα ξέρω πότε ακριβώς να σου ‘χω ανοίξει την καρδιά μου… Χρειάζεται τελετουργία».

….Αχμμμμ…   😉

Advertisements