«Ωραιό-ψυχο»

eql

Στην άκρη μιας άκρης κάτι μάτια θαμπά και μουδιασμένα που δεν ξέρουν γιατί έγιναν τα πράγματα έτσι κι όχι αλλιώς, γιατί να είναι εδώ και όχι εκεί, γιατι να μηδενίζουν όλα, γιατί να είναι έτσι αυτή η μπάλα η γαλαζια και η καφέ, κάθονται έξω από μια πόρτα περιμένοντας. Δεν είναι μια οποιαδήποτε πόρτα. Είναι πόρτα σχολική.  Μάνες που γέννησαν θαύματα σαν κι εκείνα, διαχωρίζουν τι πα να πει θαύμα και τι όχι και θέτουν όρια. Με μια σκληρότητα απίστευτη, με μια δικαιοσύνη κατεστραμμένη και με δολοφονημένα δικαιώματα και ξεφτισμένες ανθρώπινες αξίες κηρύττουν. Κήρυκες μιας άλλης εποχής. Φανατισμένοι. Φασίστες. Απάνθρωποι.

Στην άκρη μιας άκρης, άντε να εξηγήσεις σε εκείνα τα παιδιά, οτι δεν είναι αποδεκτά σε ένα χώρο που έπρεπε να ανοίγει φτερούγες και να τα αγκαλιάζει. Η γνώση, τα σχολεία, οι δάσκαλοι, η ομορφιά της μάθησης, της καλλιέργειας, είναι για λίγους. Το μάθαμε κι αυτό. Όχι οτι δεν το ξέραμε. Το μάθημα αυτό εξάλλου το πήρα πριν λίγο καιρό και είναι ακόμα φρέσκο και με πονά φιλαράκι μου.  Αυτήν την εκπαίδευση λοιπόν την έχουνε λίγοι. Αυτήν την εκπαίδευση…. την πήραν όλοι αυτοί οι «γονείς» και οι νοματαίοι που το παίζουν Έλληνες και ξεχνούν όσα έχει διδαχτεί η γενιά μας στους χρόνους. Δε με ενδιαφέρει πότε θα δοθεί η λύση. Και αν θα δοθεί. Και πώς. Οτιδήποτε και να γίνει δε με ενδιαφέρει. Δεν ξεπλένεται η ντροπή. Δεν ξεγράφονται οι υπογραφές, τα χαρτιά, οι φωνές. Η αηδία ρε φίλε μου δε φεύγει. Είναι στάμπα. Σε σταμπάρει. Σαν σφραγίδα πάνω σε πρόβατα. Έτσι κυκλοφορούν όλοι αυτοί. Πρόβατα με σφραγίδες. Να μην τα χάνει κανείς. Να τα οδηγεί ο καθείς στο χορτάρι της βλακείας και να βοσκουν αμέριμνα. Μπε και μέσα στο μαντρί. Μπε και βόλτα. Μπε και ύπνος. Μπε αυτό είναι μόνο. Πρόβατα. Βλαμένα πρόβατα. Χωρίς συνείδηση. Χωρίς αξίες. Χωρίς τίποτα. Δε συγχωρώ. Κάποια πράγματα στη ζωή μου δεν τα συγχωρώ. Αχίλλειος φτέρνα. Έπαψαν πια τα συγχωροχάρτια. Τα έκοψα μαχαίρι. Και δε θα αφήσω να τα συγχωρεί ούτε και το παιδί μου. Γιατί αυτό το «δεν πειράζει» είναι που μας χαλά. Μας αλλοιώνει. Την αποδοχή να συμβαίνει ό,τι συμβαίνει κι ας μη μας ταιριάζει. Κι ας μας ενοχλεί. Κι ας μας τσιμπά. Με αυτούς τους ανθρώπους είμαι εγώ ρατσίστρια. Δεν είναι θέμα φυλής και λοιπών χαρακτηριστικών εξωτερικών. Εγώ είμαι ρατσίστρια με τις καρδιές αυτές. Με αυτό το είδος είμαι αταίριαστη. Με αυτούς τους σκατόψυχους που είμαι χρονια και χρόνια θυμωμένη…

Στην άκρη μιας άκρης…λερώνονται φίλε μου, όλες οι μορφές αγάπης. Πατσαβούρια. Η άγνοια τρέφεται από την τρομοκρατία. Η αφέλεια από την χειραγώγηση. Όχι. Αυτός ο κόσμος δε μου ταιριάζει. Εγώ έμαθα να απλώνω το χέρι μου. Να δίνω αγκαλιές. Το παιδί μου έπαιζε έξω από ένα νοσοκομείο πριν λίγες μέρες και έλεγε σε εκείνο το ξυπόλητο παιδί… θα σου πάρω εγώ παπούτσια κι εγώ βούρκωνα… Οχι αγάπη μου… δεν του ταιριάζουμε αυτού του κόσμου. Καρδιά μου όχι. Ψυχή μου ναι. Εμείς θα αγαπάμε ενάντια σε όλα. Θα λέμε ένα εσύ, ένα εγώ. Θα λέμε όλοι μαζί και όχι λίγοι. Σε αυτόν τον κόσμο θα υπάρχουμε ως λίγοι. Μα ξεχωριστοί καρδιά μου. Περήφανοι ρε γαμώτο. Από μια κοψιά που κουβαλά γενιές. Το φιλόξενο κρητικό μας αίμα κυλά και οι πρόγονοί μας που πάντα άνοιγαν σπίτια και καρδιά είναι οι οδηγοί μας σε τούτο το μπουρδέλο. Ας μη μοιάσουμε ποτέ. Ας είμαστε μειοψηφία. Με το κόστος της. Με την αδικία της. Μα να… να μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχες καρδούλα μου τα βράδια. Ξέρεις τι ατού είναι αυτό; Ο ύπνος ο ήρεμος; Η καθαρή μας συνείδηση; Η αγάπη στις φλέβες μας; Φτερά που δε βλέπουν όλοι αυτοί εκεί έξω. Φτερά για μια γη που λένε πως δεν υπάρχει μα εγώ στο ορκίζομαι πως υπάρχει και πως την έχω ήδη ταξιδέψει.

Στην άκρη μιας άκρης πιστεύω στο δίκιο σαν μπούμερανγκ χωρίς να είμαι εκδικητικός τύπος. Μα το ξέρω… πως κάποτε τα πράγματα δικαιώνονται. Πως η δικαίωση είναι ένα φύλλο που ξαφνικά σου γυρίζει σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις. Πως δε μπορείς να κάνεις καν την χρονική ταύτιστη αυτής της πληρωμής. Και ναι πληρώνεσαι. Με ένα ίδιο νόμισμα που όχι δε θα σου αγοράζει τίποτα. Που δε θα σε κάνει σπουδαίο γιατί δεν είσαι. Ούτε καν αρεστό γιατί ούτε από αυτό είσαι! ‘Ισα ίσα σε καταδικάζει.

Πιστεύω σε αυτήν την δικαιοσύνη.

Είναι εκείνη που δε θα ακούσεις στα κανάλια.

Έρχεται συνήθως σιωπηλή…

 

Advertisements