St.F.Pl.

piano

 

Έχω κολλήσει σε ένα κομμάτι μουσικής. Μέρες τώρα το βάζω να παίζει.  Συγγνώμη που δε θα το μοιραστώ. Απλά έχω κολλήσει. Και νομίζω οτι γενικώς έχω κολλήσει. Νομίζω οτι κόλλησα στη μέρα. Και στη νύχτα. Και στο ενδιάμεσο. Είναι από εκείνες τις περιόδους που όλα κολλάνε. Ή όλα μου κολλάνε. Ξημερώνει και έχω κολλήσει στις ίδιες κινήσεις. Βραδιάζει το ίδιο. Και ενώ ξέρω οτι έχω κολλήσει πάλι δε μπορώ να ξεκολλήσω. Είναι η κόλλα δυνατή ή κάποιος μου βάζει και μου ξαναβάζει καινούρια; Ναι έχω κολλήσει. Σαν το τραγούδι που μου έχει κολλήσει. Έχω μια λίστα που λες. Με κάτι προσωπικές κουκίδες. Κάτι σαν τη λίστα που είχανε ο Freeman με τον Nicholson.  Και ξέρω… τρία φτου και έξω από εμάς κτλ. Μα όχι. Δε με ενδιαφέρει. Είναι μία λίστα. Και έχει επιθυμίες. Απο εκείνες τις μικρές τις καθημερινές. Και άλλες πιο μεγάλες.  Και ο χρόνος μου γελά.

Η κόλλα μου με τραβά και μου σκίζει το δέρμα. Μα δε με ξεκολλά. Μόνο πληγές μου κάνει. Και κάθε φορά που κολλάω ξανά, μεγενθύνω τις πληγές. Σα σκυλί δεμένο. Πόσο να γαυγίζεις για τη βόλτα σου; Πότε σταματάς να ελπίζεις οτι κάποιος θα σε λύσει; Το κομμάτι παίζει. Το αγαπώ και το μισώ. Και μισώ όσους δε μπορούν να καταλάβουν. Όσους τα θεωρούνε όλα τόσο απλά χωρίς να δίνουν εναλλακτικές. Χωρίς να έχουνε ένα τρόπο να μου βγάλουν τούτη την κόλλα από πάνω. Και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι την κοροϊδία του χρόνου. Την παγίδα του. Όλα. Όπως και του χρήματος. Γιατί και αυτό παίζει σε τούτο το παιχνίδι. Κοιτάζω τη λίστα μου ξανά και ξανά. Συνεχώς γεμίζει αλλά δεν αδειάζει. Ούτε καν τσεκάρεται. Δε μπορεί να έχει ημερομηνίες.

Και ξαφνικά, βρέθηκα σε μια εποχή που γνωρίζω. Την έχω ξαναζήσει. Ήταν μια φορά και ένα καιρό, μια εποχή, η εποχή του ποτέ και του πότε. Τη ζούσα με έναν τρόπο αμέτοχο. Είχα ξεκινήσει με το πότε και είχα φτάσει στο ποτέ. Η ροή των πραγμάτων κυλούσε έτσι. Προσπαθώ να θυμηθώ… Νωπές μνήμες, δεν έχουνε ακόμα ξεραθεί. Ίσως να θυμηθώ οτι υπήρχε εναλλακτικός δρόμος. Διαδρομή. Επιλογή. Τροπος. Να χρησιμοποιήσω πρότερη εμπειρία για να προχωρήσω. Για να σπάσω τα δεσμά. Να καταστρέψω την όποια κόλλα. Το τραγούδι παίζει κι εγώ σχεδόν ημιλυπόθυμη το ακούω. Θέλω να πω σε αυτόν που μου το έβαλε να παίζει δυνατά να το κλείσει. Θέλω να πάω να του σπάσω το dvd. Μα κυρίως να διαλύσω τα πλήκτρα αυτού του πιάνου που παίζει με μανία. Μα δεν ξέρω τον τόπο του. Και να τον ήξερα πάλι δε θα μπορούσα να βρεθώ. Γιατί είπαμε έχω κολλήσει.

Οι κολλημένοι δεν πάνε πουθενά.  Κάθονται και γράφουν στην καλύτερη σαν κι εμένα. Επιθυμούν. Ζητάνε. Αναμένουν. Αυτό κάνουν. Μόνο τα φαντάσματά τους καμιά φορά, ξεφεύγουν της νύχτας, γίνονται δαίμονες που στριγγλίζουν στις αυλές και στα πάρκα και στα βουνά. Μα πάλι επιστρέφουν. Γιατί αυτό έμαθαν να κάνουν. Γιατί έτσι κι αλλιώς δε μπορούν να ζήσουν ξεκορμισμένα. Ζητάνε το όλο. Μα εγώ δεν τους το δίνω. Γιατί είπαμε έχω κολλήσει…

 

Advertisements