Μηνιάτικο

clock

Νύχτα και είπα να σε βρω.  Σου αφήνω συνεχώς κενά. Για να τα συμπληρώνεις. Ο χρόνος τρέχει. Πάντα έτρεχε.  Δε με ενοχλεί όπως νομίζουν μερικοί που νομίζουν οτι μπορούν να κατανοήσουν τόσο εύκολα έναν άνθρωπο. Ίσα ίσα με χαροποιεί. Μέσα από πράγματα που ωριμάζουν μέσα μου, τα χρόνια περνάνε όλο και πιο ζωντανά. Όσο πιο πολύ πλησιάζεις στο σημείο που θες να μηδενίσεις και να ξαναρχίσεις, τόσο πιο πολύ ζεις οτιδήποτε περνά μικρό ή μεγάλο.

Ο καιρός έφερε πολλούς γιατρούς. Για πρώτη φορά κάνανε ουρά τόσες ειδικότητες στη ζωή μου. Μεγαλώνω; Μπορεί. Μα για πρώτη φορά με ένοιαζε και με νοιάζει να είμαι, να γίνω γρήγορα καλά. Βλέπεις εκεί στην ουρά στέκει μια ζωή που με ζωγραφίζει και γράφει με δικά της γράμματα ένα ξεχωριστό σε αγαπώ. Και διπλασιάζει το λόγο ύπαρξης. Τον πολλαπλασιάζει. Και όχι απλά ύπαρξης. Αλλά κάτι παραπάνω. Μαθήτρια πάντα από τότε που ήρθε στη ζωή μου, μου την ξαναμαθαίνει από την αρχή. Και κρατώ σημειώσεις.  Μικραίνω μπροστά της και ξαναγίνομαι σταδιακά κάτι που άφησα χρόνια πίσω. Ξεθάβω εκείνον τον εαυτό που κάποτε μάλλον πως είχα αγαπήσει και του φορώ τα καλά του σα να έχουμε γιορτή. Γιατί όχι. Θα μπορούσε να το πει κανείς και γιορτή…

Το κουδούνι χτύπησε. Πρέπει να γίνουν εκείνες οι αλλαγές που τόσο καιρό έχω πει οτι θα κάνω. Οι αναβολές δικαιολογήθηκαν, εξηγήθηκαν αναλύθηκαν. Το κρυφτό πρέπει να σταματήσει πλέον. Τα κουτιά να σκιστούν. Είναι καιρός πια να ξεκινήσει μια νέα σεζόν. Εκείνη που θα πλησιάσω σε εκείνο που επιθυμώ να ρολάρει, να κουμπώνει να με πλαισιώνει. Είναι καιρός για λόγια πιο μικρά και για βήματα επίσης μικρά αλλά με μεγάλους στόχους. Στόχους που να μην τους πατά ο φόβος. Η αποτυχία είναι για εκείνους που δεν ξεκινούν μια αλλαγή. Όχι για εκείνους που κάνουν το πρώτο βήμα. Για να μπορώ να λογαριάζω πλέον τη ζωή μου και τους άλλους με μια πιο αληθινή και πιο ρεαλιστική κλίμακα. Να δώσω υγεία σε ό,τι έχει νοσήσει.  Λες τελικά για αυτό να χτυπήσαν τόσοι γιατροί την πόρτα; Χα… Μη γελάς. Ποτέ δεν είναι ωραίο να τρέχεις σε γιατρούς…

Το κουδούνι χτύπησε. Κι εγώ σχολιαρόπαιδο. Μαζεύω τη τσάντα και χώνω τα τετράδια με τα μεγάλα γράμματα που καταγράφουν τις αποφάσεις μου. Θέλω χρόνο. Αυτός ο χρόνος με ενοχλεί και με τσιτώνει. Θέλω ένα κομμάτι χρόνου που να φύγει γρήγορα χωρίς να τον έχω προδώσει. Κι αυτό δε θα το καταλάβει κανείς εύκολα. Ζητώ ξανά παράταση αλλά αυτή τη φορά συνειδητή. Μια παράταση για να μπορέσω να φτάσω εκεί που θέλω χωρίς λαχάνιασμα ή πόνο στην καρδιά. Είμαι και κάποιας ηλικίας βρε αδερφέ. Ξέρω γελάς πάλι…

Κάπως έτσι τελειώνει ο μήνας. Με το δικό μου μηνιάτικο να το χρωστώ στον επόμενο. Σαν εγγύηση. Ελπίζω μόνο και εύχομαι να είμαι καλή σε αυτήν την πληρωμή όχι σαν τις άλλες… Θα μου πεις εκεί με βάλανε να πληρώνω άλλοι. Εδώ με βάζω μόνο εγώ. Και όχι τα σπασμένα. Ούτε τα δανεικά. Ούτε αντισυνταγματικά. Μάλλον λίγο αντισυνταγματικά τα λές. Μα με το σύνταγμα της καρδιάς. Εκεί υπήρξαν παράνομα και λανθασμένα. Μα είναι ωραίο να μπορείς να το βλέπεις. Άλλοι έρχονται και φεύγουν από τούτο το μπαλάκι και δεν το βλέπουν ποτέ.

Υπόσχεση λοιπόν. Αυτή σου αφήνω. Με σημεία σταθμούς. Με μήνες. Με μέρες. Με ώρες. Με μικρές καταθέσεις. Για να φτάσουμε να τα λέμε λιγάκι διαφορετικά.

Σε σένα που το διαβάζεις μια η ευχή. Υγεία. Αυτή αρκεί για όλα.

Καλό μας μήνα..η ώρα άλλαξε..ο μήνας θα φέρει το χειμώνα σιγά σιγά…κι εκείνος τις γιορτές. Ανθρώπους..φίλους..στολίδια στην καρδιά. Ας είμαστε και ευγνώμονες. Κι ας το σκορπάμε το σε αγαπώ γιατί δίνει μια δύναμη και μια πίστη που λείπει από όλους εμάς που μας αναποδογύρισε ετούτη η εποχή.

Ας ξημερώσουμε με ένα χαμόγελο. 31.10.2016 και πάμε…

 

 

 

Advertisements