Άμα μολύνεις το νερό…

 

Ο χρόνος μπήκε. 2017. Ένα χειμώνα δε σου μίλησα. Ήρθε και έφυγε σιωπηλά ετούτος ο χειμώνας. Κάπως σιωπηλά όπως φεύγουν τελευταία οι μέρες από τα χέρια μας. Κάπως σιωπηλά όπως φεύγουν και οι άνθρωποι. Οι σταθερές μας. Φθίνουν. Σε ένα πλαίσιο εντελώς διαφορετικό λειτουργούμε με έναν τρόπο βιαστικό, αδιάφορο, φευγαλέο. Χειμώνες να φεύγουν και να έρχονται. Κι εγώ να πιάνω μια Άνοιξη για να σου πω καλησπέρα.

Ο κόσμος φθίνει. Ο κόσμος σκοτεινιάζει. Ο κόσμος φθείρεται. Ο κόσμος μολύνεται. Θυμήθηκα εκείνο το κομμάτι με την υπέροχη μουσική του Παπαδημητρίου και τους σοφούς στίχους του Κορδέλλα. Πράγματι… άμα μολύνεις το νερό πια δε σε καθαρίζει…

Στα χρόνια που πέρασαν και περνούν γίνομαι περισσότερο δίκαιη με εμένα. Μετατοπίζω το σημείο της δικαιοσύνης. Αφού δε μπορεί να οριστεί στην κοινωνία μας, ας έχει αρχή εμένα. Αρκεί να τηρώ αυτή τη δικαιοσύνη. Τους δικούς μου κανόνες. Να μην αφήνω να μου τους πατούν. Τουλάχιστον να ξέρω οτι παλεύω για αυτούς. Και πως το βράδυ ακουμπώ ελαφριά στο στρώμα των ονείρων. Η σκέψη μου να είναι καθαρή. Και η αγάπη μου.

Στο σημείο αυτό, ανάμεσα στο χειμώνα και την άνοιξη αποφάσισα έναν νέο μηδενισμό. Τον είχα έτοιμο. Περίμενε στο φανάρι. Περίμενε υπομονετικά στην κίνηση. Να περάσει μπροστά. Να προχωρήσει. Να φτάσει στον τόπο που ανήκει. Μηδενισμός. Κι από την αρχή. Τι μετρά τι δεν μετρά. Ποιος μετρά ποιος δε μετρά. Τι είναι αληθινό. Τι δεν είναι. Τι ρωτά. Τι δε ρωτά. Τι επιμένει; Τι παραιτείται. Και ποιος ο λόγος για το καθετί. Μα κυρίως από πού και πώς πρέπει να ξεκινούν όλα. Ποιο το σημείο αναφοράς. Αποστολέας και παραλήπτης γίνονται να είναι τα ίδια ονόματα; Γίνονται θα σου πω.

Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που επιλέγεις πού θα ανήκεις. Αν θα είσαι εκείνος πίσω από τις οθόνες, τα ολογράμματα ή αν θα είσαι κάτι άλλο. Διαφορετικό. Επιλέγεις να φοβάσαι ή να μη φοβάσαι. Να αγαπάς ή να μην αγαπάς. Να σβήνεις ό,τι δε θες. Να κρατάς ό,τι θες. Επιλέγεις να λυπάσαι ή να μετατρέπεις τη λύπη σου. Τούτη η μετατροπή ενέργειας ακολουθεί την φυσική του ανθρώπου. Νόμοι που όταν τους πατάς, περπατάς στη δικαιοσύνη του ενός και των πολλών μαζί.

Βαδίζουμε σε ένα πράγματι τεντωμένο σχοινί. Το τεντώνουμε εμείς. Και ακροβατούμε. Ακροβατούμε ανάμεσα σε παρουσίες και απουσίες. Σε λόγια και σιωπές. Λέμε εύκολα τα πολλά. Μα ποτέ τα λίγα. Στεκόμαστε λίγο παραπέρα. Δεν ακουμπάμε. Μη μολυνθούμε.. Μα τούτη η μόλυνση όπως τη θεωρούν μερικοί είναι το καθαρτήριό μας.

Μια γκρίζα πόλη. Σε ένα γκρι ήρθε και η Άνοιξη αυτή. Σε αμπαρωμένους ανθρώπους. Σε κλειστούς και σκοτεινούς θαλάμους. Σε τηλέφωνα που δεν χτυπούν. Σε φωνές που δε μιλούν. Σε σιωπές. Σε καιρούς που απλά περνούν. Αν δεν παλέψεις φίλε μου για τη δικαιοσύνη της ψυχής σου κανείς δε θα το κάνει. Πολλοί περνούν… ακούν… συμβουλεύουν… και φεύγουν. Δεν είναι ένοχοι. Ούτε και αθώοι. Μα… ούτε εσύ είσαι αθώος. Δεν αθώνεται η αδιαφορία. Αν στέκεις αδιάφορος σε εσένα εγκληματείς. Είτε πράττεις είτε  απλά παύεις να κατηγορείς.

Γκρίζα πόλη. Και μια Άνοιξη στο χαρτί. Στον ουρανό. Στα λουλούδια. Καλωσορίσματα και τραγούδια και γυαλιστερές φωτογραφίες προφίλ. Σε μια ματ εποχή το δικό σου ρουά ματ.

Μάθε να μιλάς, να κουβεντιάζεις, να σέβεσαι, να αγαπάς, να προσφέρεις. Επέστρεψε στη φύση σου, γίνε δίκαιος μαζί της. Άκουσέ την. Το ένστικτο πάντα ήξερε. Βρες την αλήθεια. Πολέμησε το μπερδεμένο ψέμα που διαδίδεται απερίσκεπτα. Κλείσε τα κανάλια που ενοχλούν. Απαγόρευσε τους απρόσκλητους ενοχλητικούς επισκέπτες. Πες αυτό που θες. Διεκδίκησέ το. Ζήτα. Γίνε απλός. Δανείσου την παιδική σοφία. Επέστρεψε. Σε αυτό που πάντα ήθελες. Σε αυτό που πραγματικά θέλεις. Επέστρεψε στα δάχτυλα που ακουμπούν, στα αυτιά που ακούνε στα ματια που βλέπουν. Σταμάτα να αντιγράφεις. Την αντιγραφή την τσακώνει ο δάσκαλος. Κι η ζωή η δασκάλα δε θα σου τη χαρίσει αυτή τη φορά. Σου έδωσε πολλές φορές την ευκαιρία της γνησιότητας. Επέστρεψε. Στη δικαιοσύνη αυτής της γνησιότητας…

Advertisements